رباعی شمارهٔ ۵۳ : چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ

رباعی شمارهٔ ۵۴ : آنانکه محیط فضل و آداب شدند

رباعی شمارهٔ ۵۵ : آن را که به صحرای علل تاخته‌اند

رباعی شمارهٔ ۵۶ : آنها که کهن شدند و اینها که نوند

رباعی شمارهٔ ۴۱ : گویند کسان بهشت با حور خوش است

رباعی شمارهٔ ۵۷ : آنکس که زمین و چرخ و افلاک نهاد

رباعی شمارهٔ ۴۲ : گویند مرا که دوزخی باشد مست

رباعی شمارهٔ ۵۸ : آرند یکی و دیگری بربایند

رباعی شمارهٔ ۴۳ : من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت

رباعی شمارهٔ ۵۹ : اجرام که ساکنان این ایوانند