رباعی ۱۲۰ : بر چهرهٔ گُل نسیمِ نوروز خوش است،

رباعی ۱۳۶ : * دوْرانِ جهان بی می و ساقی هیچ است،

رباعی ۱۲۱ : ساقی، گل و سبزه بس طربناک شده‌است،

رباعی ۱۳۷ : تا کی غمِ آن خورم که دارم یا نه؛

رباعی ۱۰۶ : چون نیست زِ هرچه هست جُز باد به دست،

رباعی ۱۰۷ : بنگر ز جهان چه طَرْف بربستم؟ هیچ،

رباعی ۱۰۸ : از منزلِ کفر تا به دین، یک نفس است،

رباعی ۱۰۹ : شادی بطلب که حاصلِ عمر دمی است،

رباعی ۱۱۰ : تا زُهره و مَهْ در آسمان گشته پدید،

رباعی ۱۱۱ : مهتاب به نور دامن شب بشکافت