رباعی ۱۰۳ : دنیا به مراد رانده گیر، آخِر چه؟
رباعی ۱۱۹ : فصلِ گُل و طَرْفِ جویْبار و لبِ کِشْت،
رباعی ۱۰۴ : * رندی دیدم نشسته بر خِنْگِ زمین،
رباعی ۱۰۵ : این چرخِ فلک که ما در او حیرانیم،
رباعی ۹۰ : * گویند بهشتِ عَدْن با حور خوش است،
رباعی ۹۱ : کس خُلْد و جَحیم را ندیدهاست ای دل،
رباعی ۹۲ : * من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت،
رباعی ۹۳ : چون نبست مقام ما درین دهر مُقیم،
رباعی ۹۴ : چون آمدنم به من نَبُد روز نخست،
رباعی ۹۵ : چون عمر به سر رسد، چه بغداد چه بلخ،