رباعی ۹۵ – کتابخانه ستیغ

چون عمر به سر رسد، چه بغداد چه بلخ،

پیمانه چو پر شود، چه شیرین و چه تلخ؛

خوش باش که بعد از من و تو ماه بسی،

از سَلْخ به غُرّه آید، از غُرّه به سَلْخ!

برچسب خوردهخیام, هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴]

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ