بخش ۱۱۹ – قصه مفسدی که در تحصیل مشت های نفس حیله ای انگیخت که شیطان سوگند یاد کرد که هرگز این حیله به خاطر من خطور نکرده است : گشت پرباد مفسدی را بوق

بخش ۱۰۴ – قصه آن پهلوانی که مخنثی را دید که در جوار کعبه خود را بر خاک انداخته و از خوف گناهان خود فریاد و زاری برگفته گفت خداوندا این مخنث را بیامرز یا بار گناهان او را بر گردن من نه که از بیم تو بخواهد مرد : پهلوانی ز پر دلان عجم

بخش ۱۲۰ – در بیان آنکه انسان را قابلیت جمیع صفات متقابله هست به هر کدام که میل می کند و ورزش آن پیش می گیرد در آن به کمال می رسد : آدمی ز اصل فطرت آمد صاف

بخش ۱۰۵ – تتمه قصه غوری : مرد غوری گرسنه و تشنه

بخش ۱۰۶ – در بیان آنکه چون پیری غالب یا یاری طالب یافت نشود عزلت بهتر از صحبت نماید چنانکه درین روزگار اختیار عزلت و ترک صحبت باید کرد : کل من کان یوثر العزله

بخش ۱۰۷ – اشارت به آنکه عزلت بر دو قسم است عزلت مریدان و هی بالاجسام عن مخالطة الاغیار و عزلت محققان و هی بالقلوب عن ملاحظة الاکوان : عزلت سالکان بود به جسد

بخش ۱۰۸ – در بیان آنکه ارباب عزلت و اصحاب خلوت بر سه طبقه اند طبقه اول آنکه نیت ایشان در عزلت و خلوت اجتناب از شر انام و اتقا از ضر خواص و عوام باشد : آن یکی از همه جهان بجهد

بخش ۹۳ – در انتقال از بسمله به تلاوت کلام الله : به تعوذ چو پاک کردی راه

بخش ۹۴ – فی بیان قوله علیه السلام رب تال للقرآن و القرآن یلعنه : رب تال یفوه بالقرآن

بخش ۹۵ – حکایت عاشق و معشوقی که شب در خلوتی نشسته بودند و در بر همه اغیار بسته ناگاه غلام آن عاشق که باریک نام داشت حلقه بر در زد عاشق گفت کیست گفت منم غلام تو باریک عاشق گفت باز گرد که اگر در باریکی مویی شده ای امشب تو را درین خلوت گنجایی نیست : مبتلایی به عشق بدخویی