بخش ۲۹ – حکایت مناظره کلیم در نواحی طور با آن سیه گلیم مهجور که چرا سجده آدم نکردی و سر به طوق لعنت درآوردی : پورعمران به دلی غرقه نور

بخش ۴۵ – مناجات در توجه به مقام صبر بعد از تحقق به مقام فقر : ای به سویت همه را روی نیاز

بخش ۳۰ – مناجات در اشارت به سعادت ذوق و وجدان و علم و عرفان ارباب تصوف و طلب کمال قوت ارادت که مقدمه آن سعادت است : ای صفاتت حجب وحدت ذات

بخش ۴۶ – عقد سیزدهم در بیان صبر که در اجتناب از مناهی رنج بردن است و بر اکتساب مراضی پای فشردن : ای سبکسارتر از خشک گیا

بخش ۱۵ – مناجات در بیان قصور زبان سخن از شرح کمال الهی و شکر نوال نامتناهی و طلب سنجیدگی وی تا به میزان موزونی یابد و در کفه قبول افزودنی : ای زبان خرد از کنه تو بند

بخش ۱۶ – عقد سیم در کلام منظوم که ان من الشعر لحکمة عبارتیست از حکمت آمیزی او و ان من البیان لسحرا اشارتیست به سحرانگیزی او : ای به هر شاهد موزون مفتون

بخش ۱۷ – حکایت شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی رحمه الله که چون این بیت بگفت که(برگ درختان سبز در نظر هوشیار،هر ورقی دفتریست معرفت کردگار) یکی از اکابر در واقعه دید که جمعی از ملائکه طبق های نور از بهر نثار وی می برند : سعدی آن بلبل شیراز چمن

بخش ۱۸ – مناجات در شکرگزاری نعمت کلام موزون و طبگاری توفیق برآوردن دلایل هستی خداوند بیچون جل ذکره و عم بره : ای سخن را چو گهر سنجیده

بخش ۱۹ – عقد چهارم در استدلال به ظهور آثار وجود آفریدگار سبحانه ما اعز شأنه و ما اجلی برهانه : ای درین کارگه هوش ربای

بخش ۲۰ – حکایت آن متکلم و صوفی که زبان استدلال گشاد و صوفی از صفای ذوق و وجدان خبر داد : فاضلی وادی برهان پیمای