شمارهٔ ۲۵۳ : تواضع خصم بالادست را بی زور می سازد

شمارهٔ ۲۵۴ : دلم چون برگ بید از حرف بی هنگام می لرزد

شمارهٔ ۲۵۵ : تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزد

شمارهٔ ۲۵۶ : اگر مهر خموشی زان لب شیرین بیان خیزد

شمارهٔ ۲۵۷ : ز بس گفتار من از دل غبارآلود می خیزد

شمارهٔ ۲۵۸ : به تمکینی ز جای خویش آن طناز می خیزد

شمارهٔ ۲۵۹ : زخامی هر کبابی اشک خونین بر زمین ریزد

شمارهٔ ۲۴۳ : تنها نه همین با تو مرا روی نیازست

شمارهٔ ۲۴۴ : صد در صد آفاق، بیابان جنون است

شمارهٔ ۲۴۵ : دایم دلم از دخل نفهمیده غمین است