شمارهٔ ۱۳۳ : تا ز می چهره گلرنگ تو افروخته است

شمارهٔ ۱۳۴ : تا چمن را قد و رخسار تو آراسته است

شمارهٔ ۱۳۵ : رگ جان من و آن زلف به هم پیوسته است

شمارهٔ ۱۳۶ : دل دگربار در آن زلف دو تا افتاده است

شمارهٔ ۱۳۷ : از رگ ابر هوا دسته سنبل شده است

شمارهٔ ۱۲۸ : پیر را قامت خم سوی عدم راهبرست

شمارهٔ ۱۲۹ : (در خموشی لب من چهره گشای رازست

شمارهٔ ۱۱۸ : دل به صحبت ذوق خلوت دیده را در بند نیست

شمارهٔ ۱۱۹ : جز حریم دل کز آب و گل در او آثار نیست

شمارهٔ ۱۲۰ : گوش ناقص طینتان را پرده انصاف نیست