شمارهٔ ۱۲۱ : در چمن چون باغدار لاله گون خود گذشت

شمارهٔ ۱۲۲ : بعد سالی در گلستان جلوه ای گل کرد و رفت

شمارهٔ ۱۲۳ : از دعا در صبح کام دل توان آسان گرفت

شمارهٔ ۱۲۴ : خبرها می دهد از می پرستی رنگ غمازت

شمارهٔ ۱۲۵ : مرا در چاه چون یوسف وطن از مکر اخوان است

شمارهٔ ۱۲۶ : غرض از خوردن می مستی بالادست است

شمارهٔ ۱۲۷ : ناله نی حدی قافله ارواح است

شمارهٔ ۱۱۴ : هر که با بی نسبتان گردد طرف، دیوانه است

شمارهٔ ۱۱۵ : بی حیا گر غوطه در گوهر زند بی مایه است

شمارهٔ ۱۱۶ : آب حیوان با لب لعل تو خون مرده ای است