غزل شمارهٔ ۸۵۱ : باز به قول کیست این جور و ستم که میکنی؟

غزل شمارهٔ ۸۵۲ : زمستان ز مستان نبیند زبونی

غزل شمارهٔ ۸۵۳ : تبم دادی،نمیپرسی که: ای بیمار من چونی؟

غزل شمارهٔ ۸۵۴ : رخت گویم به زیبایی، لبت گویم به شیرینی

غزل شمارهٔ ۸۵۵ : رخ و زلفت، ای پریرخ، سمنست و مشک چینی

غزل شمارهٔ ۸۵۶ : ز دست کس نکشیدم جفا و مسکینی

غزل شمارهٔ ۸۴۱ : مرحبا، ای گل نورسته، که چون سرو روانی

غزل شمارهٔ ۸۵۷ : از مردم این مرحله دلساز نبینی

غزل شمارهٔ ۸۴۲ : نسیم صبح، کرم باشد آن چنان که تو دانی

غزل شمارهٔ ۸۵۸ : به روی خود نظر کن، تا بلای عقل و دین بینی