شمارهٔ ۳۶۴ : ترا که چتر زراندود آفتاب بود

شمارهٔ ۳۶۵ : ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بود

شمارهٔ ۳۶۶ : به تیغ هر که شود کشته پایدار شود

شمارهٔ ۳۵۲ : چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازد

شمارهٔ ۳۵۳ : غریب کوی تو در هر کجا وطن سازد

شمارهٔ ۳۵۴ : دل رمیده به این خاکدان نمی سازد

شمارهٔ ۳۵۵ : غبار خط چو به عزم نبرد می خیزد

شمارهٔ ۳۵۶ : به دل علاقه نداریم تا به جان چه رسد

شمارهٔ ۳۴۷ : به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟

شمارهٔ ۳۴۸ : به آه سرد دل خود دو نیم باید کرد