شمارهٔ ۲۹۵ : اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالش

شمارهٔ ۲۹۶ : گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داند

شمارهٔ ۲۸۷ : ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشد

شمارهٔ ۲۷۷ : کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشان

شمارهٔ ۲۷۸ : نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازد

شمارهٔ ۲۷۹ : تماشای تو از دل سینه ها را پاک می سازد

شمارهٔ ۲۸۰ : نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازد

شمارهٔ ۲۸۱ : بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازد

شمارهٔ ۲۸۲ : نه لاله (است) این که پای بیستون را در حنا دارد

شمارهٔ ۲۸۳ : که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟