شمارهٔ ۲۸۴ : صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزد

شمارهٔ ۲۸۵ : کشد در خاک و خونم گر غباری در من آویزد

شمارهٔ ۲۸۶ : ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شد

شمارهٔ ۲۷۲ : زمین خشک، گلزار از می گلفام می گردد

شمارهٔ ۲۷۳ : (جنون از نشأه هشیاری من ننگ می گیرد

شمارهٔ ۲۷۴ : قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیرد

شمارهٔ ۲۷۵ : ز فکر قامتی در دل خرامان شعله ای دارم

شمارهٔ ۲۷۶ : نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازد

شمارهٔ ۲۶۷ : چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گردد

شمارهٔ ۲۶۸ : ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گردد