شمارهٔ ۲۲۱ : ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گردد

شمارهٔ ۲۲۲ : کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟

شمارهٔ ۲۲۳ : دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گردد

شمارهٔ ۲۰۸ : روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده اند

شمارهٔ ۲۰۹ : وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کرده اند

شمارهٔ ۲۱۰ : فتنه و آشوب از هر سو به من رو کرده اند

شمارهٔ ۲۱۱ : زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتند

شمارهٔ ۲۱۲ : نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرند

شمارهٔ ۲۱۳ : پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زند

شمارهٔ ۲۱۴ : ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زند