شمارهٔ ۱۷۲ : در گلشن وجود ره بوالفضول نیست

شمارهٔ ۱۷۳ : بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافت

شمارهٔ ۱۷۴ : از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفت

شمارهٔ ۱۵۹ : ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوست

شمارهٔ ۱۶۰ : تا عارضت ز آتش می برفروخته است

شمارهٔ ۱۶۱ : زلفت که همچو شام غریبان گرفته است

شمارهٔ ۱۶۲ : از سرد مهری آتش شوقم فسرده است

شمارهٔ ۱۶۳ : در جوش خلق کعبه حاجات گم شده است

شمارهٔ ۱۶۴ : خال تو ریشه در شکرستان دوانده است

شمارهٔ ۱۶۵ : دل بی خیال طایر شهپر بریده است