شمارهٔ ۵۰۴ : من آن بخت از کجا دارم که با او همسفر گردم؟

شمارهٔ ۵۰۵ : به بوسی قانع از لبهای شکربار چون گردم؟

شمارهٔ ۵۰۶ : نمی کردم به نیرنگ خزان ترک وفاداری

شمارهٔ ۴۹۶ : گریه را بی طاقتی آموختن حق من است

شمارهٔ ۴۸۷ : می تراود وحشت از بوم و بر کاشانه ام

شمارهٔ ۴۸۸ : دیده از صورت پرستی بسته بود آیینه ام

شمارهٔ ۴۸۹ : من که بودم رونق کوی خرابات، این زمان

شمارهٔ ۴۹۰ : جلوه ای مستانه زان گلگون قبا می خواستم

شمارهٔ ۴۹۱ : چند زور آرد جنون بر من، گریبان نیستم

شمارهٔ ۴۹۲ : تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشم