شمارهٔ ۴۷۴ : موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟

شمارهٔ ۴۷۵ : خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویش

شمارهٔ ۴۷۶ : به گوشه قفس از آشیانه قانع باش

شمارهٔ ۴۶۴ : رنگ من کرده به بال و پر عنقا پرواز

شمارهٔ ۴۶۵ : سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوز

شمارهٔ ۴۶۶ : چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باش

شمارهٔ ۴۵۷ : ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگر

شمارهٔ ۴۵۸ : نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتر

شمارهٔ ۴۵۹ : با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟

شمارهٔ ۴۶۰ : درویش خامش است ز مبرم کشنده تر