شمارهٔ ۴۰ : آن را که تو در دلی خرد در سر اوست

شمارهٔ ۲۵ : تن در غم هجر داده بودم همه شب

شمارهٔ ۲۶ : من غرقه ز خون دیده بودم همه شب

شمارهٔ ۲۷ : تا روزه حرام کرد بر لب می ناب

شمارهٔ ۲۸ : صالح تر و خشک شد ز تو دیده و لب

شمارهٔ ۲۹ : ز آن سوزد چشم تو و زآن ریزد آب

شمارهٔ ۳۰ : بودم صنما چو رفته هوشان همه شب

شمارهٔ ۱۵ : از مهر نکرد سایه کوی تو مرا

شمارهٔ ۱۶ : چون بار فلک بست به افسون ما را

شمارهٔ ۱ : گرچه فلک از پیش برانده ست مرا