شمارهٔ ۲۷۸ : بی تائمل به مقامی دل غافل نرسد

شمارهٔ ۲۷۹ : از سفر با رخ افروخته جانان آمد

شمارهٔ ۲۷۰ : به قلب خصم عاجز تاختن از ما نمی آید

شمارهٔ ۲۷۱ : به روی نرم، کار از اهل دنیا برنمی آید

شمارهٔ ۲۷۲ : نشاط ظاهری دل را گره از کار نگشاید

شمارهٔ ۲۶۰ : ز ماه روزه حسن آن پری پیکر دو چندان شد

شمارهٔ ۲۶۱ : چه پروا عاشق بیتاب را از سوختن باشد؟

شمارهٔ ۲۶۲ : بزرگان را به تعلیم کسی حاجت نمی باشد

شمارهٔ ۲۶۳ : ز شهرت ناقص از کامل عیاران بیش می بالد

شمارهٔ ۲۶۴ : دلی کز خامشی روشن شود مردن نمی داند