شمارهٔ ۲۶۵ : ز بی دردی پر و بال طلب از کار می ماند

شمارهٔ ۲۶۶ : مزن ای سرو با شمشاد او لاف از خرام خود

شمارهٔ ۲۶۷ : نگردم چون سبو غافل ز حفظ آبروی خود

شمارهٔ ۲۶۸ : گریبان چاک در گلشن چو آن طناز می آید

شمارهٔ ۲۶۹ : ز ماه نوگشاد عقده دلها نمی آید

شمارهٔ ۲۵۷ : ز بس گفتار من از دل غبارآلود می خیزد

شمارهٔ ۲۵۸ : به تمکینی ز جای خویش آن طناز می خیزد

شمارهٔ ۲۵۹ : زخامی هر کبابی اشک خونین بر زمین ریزد

شمارهٔ ۲۴۹ : از رفتن گل صحن چمن نوحه سرایی است

شمارهٔ ۲۵۰ : با خوی سرکش او آتش سخن پذیرست