شمارهٔ ۴۸۷ : چون برآید دل ز قید زلف عنبرفام او؟

شمارهٔ ۴۸۸ : هر چه بخشد عالم ناساز می گیرد ز تو

شمارهٔ ۴۸۹ : گر شود گویا به ذکر حق لب خندان تو

شمارهٔ ۴۹۰ : بس که سرزد شکوه رزق از لب گویای تو

شمارهٔ ۴۸۱ : روی از عالم بگردان، روی در دیوار کن

شمارهٔ ۴۷۱ : حلقه هر در مشو با قامت همچون کمان

شمارهٔ ۴۷۲ : نوشها درج است در نیش عتاب آلودگان

شمارهٔ ۴۷۳ : عیب دنیا را نمی بینند کوته دیدگان

شمارهٔ ۴۷۴ : دل چو روشن گشت در غمخانه دنیا ممان

شمارهٔ ۴۷۵ : شد چو سوزن خشک، خار از قرب گل پیراهنان