شمارهٔ ۴۷۶ : کار صوفی چیست، خاطر را مصفا ساختن

شمارهٔ ۴۷۷ : هست با قد دو تا برگ اقامت ساختن

شمارهٔ ۴۷۸ : می کند آتش زبان دفع گزند خویشتن

شمارهٔ ۴۷۹ : تا کی از عمامه خواهی کوس دانایی زدن؟

شمارهٔ ۴۸۰ : با دل پر خون برون زان زلف شبگون آمدن

شمارهٔ ۴۶۶ : ما از لب خامش ز سخن داد گرفتیم

شمارهٔ ۴۶۷ : ما همچو شرر تلخی غربت نکشیدیم

شمارهٔ ۴۶۸ : یک دم که به کف باده گلرنگ نداریم

شمارهٔ ۴۶۹ : ز تن عضوی بود دلهای خودکام

شمارهٔ ۴۷۰ : روی خوبت زنگ خودبینی زدود از گلرخان