قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۷ : حاجیان آمدند با تعظیم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۸ : این روزگار بی‌خطر و کار بی‌نظام

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۹ : اگر کار بوده است و رفته قلم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۰ : دام است جهان تو، ای پسر، دام

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۱ : طمع ندارم ازین پس زخلق جاه و محل

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۲ : گسستم ز دنیای جافی امل

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۱ : ای خفته همه عمر و شده خیره و مدهوش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۲ : جهان را دگرگونه شد کارو بارش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۳ : چو شمشیر بایدت بود، ای برادر،

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۴ : این طارم بی‌قرار ازرق