قصیدهٔ شمارهٔ ۸۵ : چو تنها بوی گربه‌ات مونس آید

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۶ : ز بند آز به جز عاقلان نرسته‌ستند

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۷ : از بهر چه این خر رمه بی‌بند و فسارند؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۸ : وعدهٔ این چرخ همه باد بود

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۹ : فرو مایه چون سیر خورده بباشد

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۰ : گویمت چگونه شود زنده کو هلاک شود:

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۹ : تا مرد خر و کور کر نباشد

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۰ : ای شده چاکر آن درگه انبوه بلند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۱ : ای خواجه جهان حیل بسی داند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۲ : هوشیاران ز خواب بیدارند