رباعی شمارهٔ ۷ – کتابخانه ستیغ

آن سرو که جایش دل غم پرور ماست

جان در غم بالاش گرفتار بلاست

از دوری او به ناخن محرومی

سد چاک زدیم سینه جایش پیداست

برچسب خوردهرباعیات, وحشی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ