رباعی شمارهٔ ۱ : چون یاد کنم طبع طربناک ترا

رباعی شمارهٔ ۲ : گر آدمیی دور شو از دمدمها

رباعی شمارهٔ ۳ : هستیم به امید تو چون دوش امشب

رباعی شمارهٔ ۴ : ای میل دل من به جهان سوی لبت

رباعی شمارهٔ ۵ : شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوخت

رباعی شمارهٔ ۶ : گر راست روی محرم جان سازندت

رباعی شمارهٔ ۷ : در کارگه غیب چو نقاش نخست

رباعی شمارهٔ ۸ : این فرع که دیدی همه از اصلی خاست

رباعی شمارهٔ ۹ : دلدار مرا در غم و اندوه بکاست

رباعی شمارهٔ ۱۰ : قدش به درخت سرو می‌ماند راست

رباعی شمارهٔ ۱۱ : با روی تو آفتاب صافی تیره است

رباعی شمارهٔ ۱۲ : جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداست

رباعی شمارهٔ ۱۳ : کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟

رباعی شمارهٔ ۱۴ : جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟

رباعی شمارهٔ ۱۵ : یارب، تو بدین قوت سهلی که مراست

رباعی شمارهٔ ۱۶ : ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماست

رباعی شمارهٔ ۱۷ : خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماست

رباعی شمارهٔ ۱۸ : از لعل تو کام دل و جان نتوان خواست

رباعی شمارهٔ ۱۹ : در سینه ز دست دل جگر تابیهاست

رباعی شمارهٔ ۲۰ : غافل مشو، ای دل، که نیازم با تست

رباعی شمارهٔ ۲۱ : خالی که به شیوه پای بست لب تست

رباعی شمارهٔ ۲۲ : اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟

رباعی شمارهٔ ۲۳ : آتش تپش از جان به تابم بردست

رباعی شمارهٔ ۲۴ : ای بوده مرا ز جسم و جان هیچ به دست

رباعی شمارهٔ ۲۵ : زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادست

رباعی شمارهٔ ۲۶ : حسنی که تو، ای نگار، داری بردست

رباعی شمارهٔ ۲۷ : ابر آن نکند که این جلب زن کردست

رباعی شمارهٔ ۲۸ : شاهی ز غلام خویش یاد آوردست

رباعی شمارهٔ ۲۹ : کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدست

رباعی شمارهٔ ۳۰ : رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرست

رباعی شمارهٔ ۳۱ : زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشست

رباعی شمارهٔ ۳۲ : بر سبزه نشست می‌پرستان چه خوشست!

رباعی شمارهٔ ۳۳ : ما را تو چنین ز دل بر آری نیکست

رباعی شمارهٔ ۳۴ : بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگست

رباعی شمارهٔ ۳۵ : دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلست

رباعی شمارهٔ ۳۶ : رویت، که به خوبی گل خندان منست

رباعی شمارهٔ ۳۷ : جانا، دلم از فراق رویت خونست

رباعی شمارهٔ ۳۸ : زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست

رباعی شمارهٔ ۳۹ : مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوست

رباعی شمارهٔ ۴۰ : ای آنکه ترا قوت هر بیشی هست

رباعی شمارهٔ ۴۱ : با ما دمش ار به مهر یکتاست بهست

رباعی شمارهٔ ۴۲ : دلدار چو در سینه دل نرم نداشت

رباعی شمارهٔ ۴۳ : ای طلعت نور گسترت به در بهشت

رباعی شمارهٔ ۴۴ : باد سحری چو غنچه را لب بشکافت

رباعی شمارهٔ ۴۵ : دل در غم او بکاست، می‌باید گفت

رباعی شمارهٔ ۴۶ : با یار ز نیک و بد نمی‌باید گفت

رباعی شمارهٔ ۴۷ : شد درد بر پای فلک فرسایت

رباعی شمارهٔ ۴۸ : ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچ

رباعی شمارهٔ ۴۹ : بنمود بمن یار میان، یعنی هیچ

رباعی شمارهٔ ۵۰ : دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!

رباعی شمارهٔ ۵۱ : صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!

رباعی شمارهٔ ۵۲ : شمع از دل سوزنده خبر خواهد داد

رباعی شمارهٔ ۵۳ : گل را، که صبا، مرغ‌صفت بال گشاد

رباعی شمارهٔ ۵۴ : خورشید که خاک ازو چو زر میگردد

رباعی شمارهٔ ۵۵ : بر نطع تو اسب شیرکاری گردد

رباعی شمارهٔ ۵۶ : شطرنج تو ما را به شط رنج سپرد

رباعی شمارهٔ ۵۷ : هر کس که ز کبر و عجب باری دارد

رباعی شمارهٔ ۵۸ : دستارچه حسنی و جمالی دارد

رباعی شمارهٔ ۵۹ : آن مه، که ز شعر زلف ذیلی دارد

رباعی شمارهٔ ۶۰ : ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون برد

رباعی شمارهٔ ۶۱ : گل گفت: مهل، که باد بویم ببرد

رباعی شمارهٔ ۶۲ : گل شرم چمن به هیچ رویی نبرد

رباعی شمارهٔ ۶۳ : ما پرتو جوهر روانیم و خرد

رباعی شمارهٔ ۶۴ : خالت که به شیوه کار ده گیسو کرد

رباعی شمارهٔ ۶۵ : زلف تو، که صد سینه ز دل خالی کرد

رباعی شمارهٔ ۶۶ : در باغ شدی، سر و سر افشانی کرد

رباعی شمارهٔ ۶۷ : بر ما ستم او چه گذرها که نکرد؟

رباعی شمارهٔ ۶۸ : خالی که رخ تو آشکارش پرورد

رباعی شمارهٔ ۶۹ : گل بار دگر لاف صفا خواهد زد

رباعی شمارهٔ ۷۰ : خال زنخت تیر گناه اندازد

رباعی شمارهٔ ۷۱ : کی ماه به حسن چون تو والا باشد؟

رباعی شمارهٔ ۷۲ : مشنو تو که: گل بی‌سر خاری باشد

رباعی شمارهٔ ۷۳ : تا کی دلم از تو در بلایی باشد؟

رباعی شمارهٔ ۷۴ : زلف تو ز بالای تو مهجور نشد

رباعی شمارهٔ ۷۵ : لب نیست که از مراغه پر خنده نشد

رباعی شمارهٔ ۷۶ : صافی چو ترا دید روان می‌نالد

رباعی شمارهٔ ۷۷ : لعلت که پر از گوهر ناسفت آمد

رباعی شمارهٔ ۷۸ : از نوش جهان نصیب من نیش آمد

رباعی شمارهٔ ۷۹ : مه روی ترا ز مهر مه میداند

رباعی شمارهٔ ۸۰ : صدرا، دل دشمن تو در درد بماند

رباعی شمارهٔ ۸۱ : دلها همه از شرح جمالت مستند

رباعی شمارهٔ ۸۲ : اقبال تمام پاک دینان دارند

رباعی شمارهٔ ۸۳ : از مشک سیه سه خال کت بر سمنند

رباعی شمارهٔ ۸۴ : گندم گونی که همچو کاهم بربود

رباعی شمارهٔ ۸۵ : یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟

رباعی شمارهٔ ۸۶ : هر چیز که در دو کون جز روی تو بود

رباعی شمارهٔ ۸۷ : گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بود

رباعی شمارهٔ ۸۸ : شد در پی اوباش چو ننگیش نبود

رباعی شمارهٔ ۸۹ : افسوس! که در عمر درازیم نبود

رباعی شمارهٔ ۹۰ : از دست تو راضیم به آزردن خود

رباعی شمارهٔ ۹۱ : آن خود که بود که در تو واله نشود؟

رباعی شمارهٔ ۹۲ : جان از سر زلف دلپذیریت نرهد

رباعی شمارهٔ ۹۳ : چون خیل غم تو در دل ریش آید

رباعی شمارهٔ ۹۴ : دستارچه را دست تو در می‌باید

رباعی شمارهٔ ۹۵ : زر در قدمت ریزم و حیفم ناید

رباعی شمارهٔ ۹۶ : یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟

رباعی شمارهٔ ۹۷ : یاران، خرد خوار و خجل نیست پدید

رباعی شمارهٔ ۹۸ : ای ماه، ز پیوستن من عار مدار

رباعی شمارهٔ ۹۹ : دشمن گرو وصل ز من برد آخر

رباعی شمارهٔ ۱۰۰ : ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سر

رباعی شمارهٔ ۱۰۱ : دست به نگار تو مرا کشت دگر

رباعی شمارهٔ ۱۰۲ : آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر

رباعی شمارهٔ ۱۰۳ : ای کرده مهندسانت از ساز سپهر

رباعی شمارهٔ ۱۰۴ : چون دوستی روی تو ورزم به نیاز

رباعی شمارهٔ ۱۰۵ : کردند دگر نگاربندان از ناز

رباعی شمارهٔ ۱۰۶ : گر جور کنی نیاورم دل ز تو باز

رباعی شمارهٔ ۱۰۷ : بس شب که به روز بردم، ای شمع طراز

رباعی شمارهٔ ۱۰۸ : رفتم بر آن شمع چگل مست امروز

رباعی شمارهٔ ۱۰۹ : ای داده به بازی دل من، جان را نیز

رباعی شمارهٔ ۱۱۰ : در عالم کج نهاد پر پیچ و خمش

رباعی شمارهٔ ۱۱۱ : زلفی، که به ناز و درد سر داشته‌ایش

رباعی شمارهٔ ۱۱۲ : تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریش

رباعی شمارهٔ ۱۱۳ : چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرق

رباعی شمارهٔ ۱۱۴ : خالی داری بر لب چون قند، از مشک

رباعی شمارهٔ ۱۱۵ : اطراف چمن ز مشک بوییست به برگ

رباعی شمارهٔ ۱۱۶ : ای بدر فلک گرفته از رای تو رنگ

رباعی شمارهٔ ۱۱۷ : کرد از دل صافی برت این آب درنگ

رباعی شمارهٔ ۱۱۸ : من خاک درم، تو آفتابی، ای دل

رباعی شمارهٔ ۱۱۹ : دیگر ز شراب شوق مستی، ای دل

رباعی شمارهٔ ۱۲۰ : کم کن ز غمش فغان و مستی، ای دل

رباعی شمارهٔ ۱۲۱ : ای کرده به خون دشمنان خارالعل

رباعی شمارهٔ ۱۲۲ : ای ذکر تو بر زبان ساهی مشکل

رباعی شمارهٔ ۱۲۳ : امروز که گشت باغ رنگین از گل

رباعی شمارهٔ ۱۲۴ : ای چشم تو کرده بر دلم مدغم غم

رباعی شمارهٔ ۱۲۵ : بر گل چو نسیم سحری سود قدم

رباعی شمارهٔ ۱۲۶ : از ژاله چو لاله راست لل در کام

رباعی شمارهٔ ۱۲۷ : نی بی‌تو مرا قرار باشد یک دم

رباعی شمارهٔ ۱۲۸ : روزی شکن از زلف چو دالت ببرم

رباعی شمارهٔ ۱۲۹ : دی باد صبا ز خاک بر داشت سرم

رباعی شمارهٔ ۱۳۰ : گفتا که: به شیوه آبرویت ریزم

رباعی شمارهٔ ۱۳۱ : خواهم که لب باده پرستت بوسم

رباعی شمارهٔ ۱۳۲ : گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشم

رباعی شمارهٔ ۱۳۳ : هر شب ز غمت به خون بگرید چشمم

رباعی شمارهٔ ۱۳۴ : هر لحظه به آیین وفا رای کنم

رباعی شمارهٔ ۱۳۵ : پیمانه بده، که مرد پیمانه منم

رباعی شمارهٔ ۱۳۶ : تا کی ستم سپهر جافی بینم؟

رباعی شمارهٔ ۱۳۷ : تا کی ز میان؟ کناره سویی گیریم

رباعی شمارهٔ ۱۳۸ : ما پرتو عکس نور مشکات توییم

رباعی شمارهٔ ۱۳۹ : روی تو ز حسن لافها زد به جهان

رباعی شمارهٔ ۱۴۰ : ای قاعدهٔ تو مشک در مو بستن

رباعی شمارهٔ ۱۴۱ : پیش تو نشست و خاست نتوان کردن

رباعی شمارهٔ ۱۴۲ : ای روی تو انگشت نمایی از حسن

رباعی شمارهٔ ۱۴۳ : ساقی، بده آن باده، زبانم بشکن

رباعی شمارهٔ ۱۴۴ : نی از تو گذر به هیچ حالی ممکن

رباعی شمارهٔ ۱۴۵ : هر دم لحد تنگ بگرید بر من

رباعی شمارهٔ ۱۴۶ : ای مهر تو از جهان پذیرفتهٔ من

رباعی شمارهٔ ۱۴۷ : روی من و خاک سر کویت پس ازین

رباعی شمارهٔ ۱۴۸ : ای شیخ، گران جان چو تنندی منشین

رباعی شمارهٔ ۱۴۹ : ای خرمن ماه خوشه‌چین رخ تو

رباعی شمارهٔ ۱۵۰ : دل کیست؟ که او طلب کند یاری تو

رباعی شمارهٔ ۱۵۱ : ما را به سرای وصل خویش آری تو

رباعی شمارهٔ ۱۵۲ : ای گشتهٔ تن من چو خیالی بی‌تو

رباعی شمارهٔ ۱۵۳ : یک روز دیار یار بگذارم و رو

رباعی شمارهٔ ۱۵۴ : خالی،که لبت همی بباراید ازو

رباعی شمارهٔ ۱۵۵ : گفتم: دلت ار با من شیداست بگو

رباعی شمارهٔ ۱۵۶ : در زیر دو ابروی کژت پیوسته

رباعی شمارهٔ ۱۵۷ : ای راه خلل ز چار قسمت بسته

رباعی شمارهٔ ۱۵۸ : ای تن، دل خود به روی چون ماهش ده

رباعی شمارهٔ ۱۵۹ : ای چرخ ز مهر زیر میغت برده

رباعی شمارهٔ ۱۶۰ : ای خط تو گرد لاله وشم آورده

رباعی شمارهٔ ۱۶۱ : داریم ز قدت گلها راست همه

رباعی شمارهٔ ۱۶۲ : یک شهر بجست و جوی آن دوست همه

رباعی شمارهٔ ۱۶۳ : چون دوست نماند دل و جانیم همه

رباعی شمارهٔ ۱۶۴ : ای لاف زنان را همه بویی ز تو نه

رباعی شمارهٔ ۱۶۵ : آب ار چه به هر گوشه کند جنبش و رای

رباعی شمارهٔ ۱۶۶ : بر برگ گل آن سه خال کانداخته‌ای

رباعی شمارهٔ ۱۶۷ : آن درد، که با پای تو کرد آن چستی

رباعی شمارهٔ ۱۶۸ : در عشق تو از سر بنهادم هستی

رباعی شمارهٔ ۱۶۹ : تا با خودی، ای خواجه، خدا چون گردی؟

رباعی شمارهٔ ۱۷۰ : اقبال سعادت به ازینت بودی

رباعی شمارهٔ ۱۷۱ : یارا، گر از آن شربت شافی داری

رباعی شمارهٔ ۱۷۲ : آن زلف،که دارد از تو برخورداری

رباعی شمارهٔ ۱۷۳ : گه وسمه بر ابروی سیاه اندازی

رباعی شمارهٔ ۱۷۴ : ترسم رسد از من به تو آهی روزی

رباعی شمارهٔ ۱۷۵ : تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟

رباعی شمارهٔ ۱۷۶ : ای خاک تو آب سبزه زار صافی

رباعی شمارهٔ ۱۷۷ : بد خلق مباش، کز خوش و امانی

رباعی شمارهٔ ۱۷۸ : تا چند گریزم و به نازم خوانی؟

رباعی شمارهٔ ۱۷۹ : صد سال سر خویشتن ار حلق کنی

رباعی شمارهٔ ۱۸۰ : گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟

رباعی شمارهٔ ۱۸۱ : روزی به سرای وصل راهم ندهی

رباعی شمارهٔ ۱۸۲ : در صورت آدم ار فرشتست تویی

رباعی شمارهٔ ۱۸۳ : دم با تو زنم، که یار دیرینه تویی

رباعی شمارهٔ ۱۸۴ : گفتم که: لبت، گفت: شکر می‌گویی