رباعی شمارهٔ ۱ : آن کیست که دل نهاد و فارغ بنشست

رباعی شمارهٔ ۲ : تدبیر صواب از دل خوش باید جست

رباعی شمارهٔ ۳ : آن کس که خطای خویش بیند که رواست

رباعی شمارهٔ ۴ : گر در همه شهر یک سر نیشترست

رباعی شمارهٔ ۵ : گر خود ز عبادت استخوانی در پوست

رباعی شمارهٔ ۶ : تا یک سر مویی از تو هستی باقیست

رباعی شمارهٔ ۷ : بالای قضای رفته فرمانی نیست

رباعی شمارهٔ ۸ : ماهی امید عمرم از شست برفت

رباعی شمارهٔ ۹ : دادار که بر ما در قسمت بگشاد

رباعی شمارهٔ ۱۰ : نه هر که زمانه کار او دربندد

رباعی شمارهٔ ۱۱ : ای قدر بلند آسمان پیش تو خرد

رباعی شمارهٔ ۱۲ : شاها سم اسبت آسمان می‌سپرد

رباعی شمارهٔ ۱۳ : ظلم از دل و دست ملک نیرو ببرد

رباعی شمارهٔ ۱۴ : از می طرب افزاید و مردی خیزد

رباعی شمارهٔ ۱۵ : نادان همه جا با همه کس آمیزد

رباعی شمارهٔ ۱۶ : هر کس که درست قول و پیمان باشد

رباعی شمارهٔ ۱۷ : هر دولت و مکنت که قضا می‌بخشد

رباعی شمارهٔ ۱۸ : بس چون تو ملک زمانه بر تخت نشاند

رباعی شمارهٔ ۱۹ : نه هر که ستم بر دگری بتواند

رباعی شمارهٔ ۲۰ : مردان همه عمر پاره بردوخته‌اند

رباعی شمارهٔ ۲۱ : عنقا بشد و فر هماییش بماند

رباعی شمارهٔ ۲۲ : نه هر که طراز جامه بر دوش کند

رباعی شمارهٔ ۲۳ : فرزانه رضای نفس رعنا نکند

رباعی شمارهٔ ۲۴ : آن گل که هنوز نو به دست آمده بود

رباعی شمارهٔ ۲۵ : افسوس بر آن دل که سماعش نربود

رباعی شمارهٔ ۲۶ : با گل به مثل چو خار می‌باید بود

رباعی شمارهٔ ۲۷ : جائی که درخت عیش پربار بود

رباعی شمارهٔ ۲۹ : دریاب کزین جهان گذر خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۳۰ : گر تیر جفای دشمنان می‌آید

رباعی شمارهٔ ۳۱ : هرکس به نصیب خویش خواهند رسید

رباعی شمارهٔ ۳۲ : درویش که حلقهٔ دری زد یک بار

رباعی شمارهٔ ۳۳ : از دست مده طریق احسان پدر

رباعی شمارهٔ ۳۴ : گر آدمیی بادهٔ گلرنگ بخور

رباعی شمارهٔ ۳۵ : چون خیل تو صد باشد و خصم تو هزار

رباعی شمارهٔ ۳۶ : چون زهرهٔ شیران بدرد نالهٔ کوس

رباعی شمارهٔ ۳۷ : سودی نکند فراخنای بر و دوش

رباعی شمارهٔ ۳۸ : ای صاحب مال، فضل کن بر درویش

رباعی شمارهٔ ۳۹ : بوی بغلت می‌رود از پارس به کیش

رباعی شمارهٔ ۴۰ : تا دل ز مراعات جهان برکندم

رباعی شمارهٔ ۴۱ : چون ما و شما مقارب یکدگریم

رباعی شمارهٔ ۴۲ : تنها ز همه خلق و نهان می‌گریم

رباعی شمارهٔ ۴۳ : بشنو به ارادت سخن پیر کهن

رباعی شمارهٔ ۴۴ : امروز که دستگاه داری و توان

رباعی شمارهٔ ۴۵ : با زنده‌دلان نشین و صادق نفسان

رباعی شمارهٔ ۴۶ : روزی دو سه شد که بنده ننواخته‌ای

رباعی شمارهٔ ۴۷ : ای یار کجایی که در آغوش نه‌ای

رباعی شمارهٔ ۴۸ : گر کان فضائلی وگر دریایی

رباعی شمارهٔ ۴۹ : گر سنگ همه لعل بدخشان بودی

رباعی شمارهٔ ۵۰ : فردا که به نامهٔ سیه درنگری

رباعی شمارهٔ ۵۱ : گویند که دوش شحنگان تتری

رباعی شمارهٔ ۵۲ : آیین برادری و شرط یاری

رباعی شمارهٔ ۵۳ : تا کی به جمال و مال دنیا نازی

رباعی شمارهٔ ۵۴ : ای غایب چشم و حاضر دل چونی؟

رباعی شمارهٔ ۵۵ : در مرد چو بد نگه کنی زن بینی

رباعی شمارهٔ ۵۶ : تا دل به غرور نفس شیطان ندهی