رباعی شمارهٔ ۱ : یارب که بقای جاودانی بادا

رباعی شمارهٔ ۲ : عشرت بادا صبح تو و شام ترا

رباعی شمارهٔ ۳ : شد یار و به غم ساخت گرفتار مرا

رباعی شمارهٔ ۴ : جان سوخت ز داغ دوری یار مرا

رباعی شمارهٔ ۵ : از بهر نشیمن شه عرش جناب

رباعی شمارهٔ ۶ : اندر ره انتظار چشمی که مراست

رباعی شمارهٔ ۷ : آن سرو که جایش دل غم پرور ماست

رباعی شمارهٔ ۸ : پیوستن دوستان به هم آسان است

رباعی شمارهٔ ۹ : شاها سربخت بر در دولت تست

رباعی شمارهٔ ۱۰ : اکسیر حیات جاودانم بفرست

رباعی شمارهٔ ۱۱ : شوخی که خطش آیهٔ فرخ فالی است

رباعی شمارهٔ ۱۲ : جز فکر جدا شدن ز دلدارم نیست

رباعی شمارهٔ ۱۳ : مجنون که کمال عشق و حیرانی داشت

رباعی شمارهٔ ۱۴ : شاها سر روزگار پامال تو باد

رباعی شمارهٔ ۱۵ : شاها چو کمان قدر به فرمان تو باد

رباعی شمارهٔ ۱۶ : صید افکنی مراد آیین تو باد

رباعی شمارهٔ ۱۷ : شاها در جهان عرصهٔ در گاه تو باد

رباعی شمارهٔ ۱۸ : جرم است سراپای من خاک نهاد

رباعی شمارهٔ ۱۹ : کوی تو که آواره هزاری دارد

رباعی شمارهٔ ۲۰ : وحشی که همیشه میل ساغر دارد

رباعی شمارهٔ ۲۱ : گر کسب کمال می‌کنی می‌گذرد

رباعی شمارهٔ ۲۲ : فریاد که سوز دل عیان نتوان کرد

رباعی شمارهٔ ۲۳ : تیرت چو ره نشان پران گیرد

رباعی شمارهٔ ۲۴ : دل زان بت پیمان گسلم می‌سوزد

رباعی شمارهٔ ۲۵ : یارب که زمانه دلنوازت باشد

رباعی شمارهٔ ۲۶ : می‌خواست فلک که تلخ کامم بکشد

رباعی شمارهٔ ۲۷ : شاها به عداوت توکس یار نشد

رباعی شمارهٔ ۲۸ : آنان که به کویی نگران می‌گردند

رباعی شمارهٔ ۲۹ : آن زمره که از منطق ما بی‌خبرند

رباعی شمارهٔ ۳۰ : مجنون به من بی سر و پا می‌ماند

رباعی شمارهٔ ۳۱ : ای چرخ مرا دلی ست بیداد پسند

رباعی شمارهٔ ۳۲ : یا صاحب ننگ و نام می‌باید بود

رباعی شمارهٔ ۳۳ : در کوی توام پای تمنا نرود

رباعی شمارهٔ ۳۴ : تا پای کسی سلسله آرا نشود

رباعی شمارهٔ ۳۵ : در صید گهت که جان طرب ساز آید

رباعی شمارهٔ ۳۶ : ازدیده ز رفتن تو خون می‌آید

رباعی شمارهٔ ۳۷ : خوش آن که ره عشق بتی پیماید

رباعی شمارهٔ ۳۸ : تا شکل هلال گردد از چرخ پدید

رباعی شمارهٔ ۳۹ : نوروز شد و بنفشه از خاک دمید

رباعی شمارهٔ ۴۰ : آهنگ سفر می‌کند آن ماه عذار

رباعی شمارهٔ ۴۱ : یارب که در این دایرهٔ دیر مدار

رباعی شمارهٔ ۴۲ : دانی شاها که مهر فرخنده اثر

رباعی شمارهٔ ۴۳ : ای صیت معالجات تو عالم گیر

رباعی شمارهٔ ۴۴ : آن شمع که دوش بود تب تا سحرش

رباعی شمارهٔ ۴۵ : ای منشاء دانایی و ای مایه هوش

رباعی شمارهٔ ۴۶ : ای جان و تنم مطیع و شوق تو مطاع

رباعی شمارهٔ ۴۷ : فن تو و سد هزار برهان کمال

رباعی شمارهٔ ۴۸ : در نامه رقم ز خانه‌ای یافته‌ام

رباعی شمارهٔ ۴۹ : تا کار جهان به کام کس نیست مدام

رباعی شمارهٔ ۵۰ : تا در ره عشق آشنای تو شدم

رباعی شمارهٔ ۵۱ : امشب همه شب ز هجر نالان بودم

رباعی شمارهٔ ۵۲ : از آبله‌ای تازه گل باغ ارم

رباعی شمارهٔ ۵۳ : ای آنکه به یکرنگی تو متصفم

رباعی شمارهٔ ۵۴ : تا کی ز مصیبت غمت یاد کنم

رباعی شمارهٔ ۵۵ : رخسار تو ای تازه گل گلشن جان

رباعی شمارهٔ ۵۶ : تا بود چنین بود و چنین است جهان

رباعی شمارهٔ ۵۷ : خورشید که هست شمسهٔ هفت ایوان

رباعی شمارهٔ ۵۸ : در نفی رخت شمع شبی راند سخن

رباعی شمارهٔ ۵۹ : ای مدت شاهی جهان مدت تو

رباعی شمارهٔ ۶۰ : ای رفعت و شان فروترین پایه تو

رباعی شمارهٔ ۶۱ : خوش آن که شود بساط مهجوری طی

رباعی شمارهٔ ۶۲ : گر درخور مهرم احترامی بودی

رباعی شمارهٔ ۶۳ : ای کاش برات من براتی بودی

رباعی شمارهٔ ۶۴ : در عهد معالجات تو بیماری

رباعی شمارهٔ ۶۵ : گر با تو گهی نظر کنم پنهانی

رباعی شمارهٔ ۶۶ : ای درگه تو عید گه روحانی