رباعی شمارهٔ ۱۷ – کتابخانه ستیغ

از چرخ به هر گونه همی‌دار امید

وز گردش روزگار می‌لرز چو بید

گفتی که پس از سیاه رنگی نبود

پس موی سیاه من چرا گشت سفید

برچسب خوردهحافظ, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ