رباعی شمارهٔ ۱۰۲ – کتابخانه ستیغ

ای دل غم این جهان فرسوده مخور

بیهوده نئی غمان بیهوده مخور

چون بوده گذشت و نیست نابوده پدید

خوش باش غم بوده و نابوده مخور

برچسب خوردهخیام, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ