رباعی شمارهٔ ۱۵۰ – کتابخانه ستیغ

از آمدن و رفتن ما سودی کو

وز تار امید عمر ما پودی کو

چندین سروپای نازنینان جهان

می‌سوزد و خاک می‌شود دودی کو

برچسب خوردهخیام, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ