رباعی شمارهٔ ۱۶۲ – کتابخانه ستیغ

ای دوست حقیقت شنواز من سخنی

با باده لعل باش و با سیم تنی

کانکس که جهان کرد فراغت دارد

از سبلت چون تویی و ریش چو منی

برچسب خوردهخیام, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ