رباعی شمارهٔ ۱۶۴ – کتابخانه ستیغ

بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی

سرمست بدم که کردم این عیاشی

با من به زبان حال می‌گفت سبو

من چون تو بدم تو نیز چون من باشی

برچسب خوردهخیام, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ