رباعی شمارهٔ ۱۷۲ – کتابخانه ستیغ

در گوش دلم گفت فلک پنهانی

حکمی که قضا بود ز من میدانی

در گردش خویش اگر مرا دست بدی

خود را برهاندمی ز سرگردانی

برچسب خوردهخیام, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ