رباعی شمارهٔ ۱۷۵ – کتابخانه ستیغ

گر دست دهد ز مغز گندم نانی

وز می دو منی ز گوسفندی رانی

با لاله رخی و گوشه بستانی

عیشی بود آن نه حد هر سلطانی

برچسب خوردهخیام, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ