رباعی شمارهٔ ۵۳ – کتابخانه ستیغ

چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ

پیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ

می نوش که بعد از من و تو ماه بسی

از سَلخ به غٌرّه آید از غره به سلخ

برچسب خوردهخیام, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ