شمارهٔ ۱۳۷ – کتابخانه ستیغ

چون روی هوا دوش به قیر اندودند

تا روز همه تپان و لرزان بودند

بر تارک من ستارگان نغنودند

گویی که همه بر تن من بخشودند

برچسب خوردهرباعیات, مسعود سعد سلمان

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ