رباعی شمارهٔ ۳۹۴ – کتابخانه ستیغ

هست از دم من همیشه چرخ اندر دی

وز شرم جمالت آفتاب اندر خوی

هر روز چو مه به منزلی داری پی

آخر چو ستاره شوخ چشمی تا کی

برچسب خوردهرباعیات, سنایی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ