رباعی شمارهٔ ۹۶ – کتابخانه ستیغ

ای دیدهٔ روشن سنایی ز غمت

تاریک شد این دو روشنایی ز غمت

با این همه یک ساعت و یک لحظه مباد

این جان و دل مرا جدایی ز غمت

برچسب خوردهرباعیات, سنایی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ