رباعی شمارهٔ ۱۰۱ : افلاک که جز غم نفزایند دگر
رباعی شمارهٔ ۱۱۷ : در کارگه کوزهگری رفتم دوش
رباعی شمارهٔ ۱۰۲ : ای دل غم این جهان فرسوده مخور
رباعی شمارهٔ ۱۱۸ : ایام زمانه از کسی دارد ننگ
رباعی شمارهٔ ۱۰۳ : ایدل همه اسباب جهان خواسته گیر
رباعی شمارهٔ ۱۱۹ : از جرم گل سیاه تا اوج زحل
رباعی شمارهٔ ۱۰۴ : این اهل قبور خاک گشتند و غبار
رباعی شمارهٔ ۱۲۰ : با سرو قدی تازهتر از خرمن گل
رباعی شمارهٔ ۱۰۵ : خشت سر خم ز ملکت جم خوشتر
رباعی شمارهٔ ۱۰۶ : در دایره سپهر ناپیدا غور