رباعی شمارهٔ ۱۲۴ : برخیزم و عزم باده ناب کنم
رباعی شمارهٔ ۱۴۰ : رفتم که در این منزل بیداد بدن
رباعی شمارهٔ ۱۲۵ : بر مفرش خاک خفتگان میبینم
رباعی شمارهٔ ۱۲۶ : تا چند اسیر عقل هر روزه شویم
رباعی شمارهٔ ۱۱۱ : از جمله رفتگان این راه دراز
رباعی شمارهٔ ۱۱۲ : ای پیر خردمند پگهتر برخیز
رباعی شمارهٔ ۱۱۳ : وقت سحر است خیز ای مایه ناز
رباعی شمارهٔ ۱۱۴ : مرغی دیدم نشسته بر باره طوس
رباعی شمارهٔ ۱۱۵ : جامی است که عقل آفرین میزندش
رباعی شمارهٔ ۱۱۶ : خیام اگر ز باده مستی خوش باش