شمارهٔ ۱ – مثنوی رزمیه (کذا) (قندهارنامه) : برازنده تاج و تخت و کلاه

شمارهٔ ۲ – قطعه (در) تاریخ : چون به الهام الهی، گرداند

شمارهٔ ۳ : گر چنین ابروی او ره می زند اصحاب را

شمارهٔ ۴ : سرگرانی مانع است از آمدن تیر ترا

شمارهٔ ۵ : تا نگیرم بوسه از لب گلعذار خویش را

شمارهٔ ۶ : آتش افروز جنون شد دامن صحرا مرا

شمارهٔ ۷ : چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟

شمارهٔ ۸ : پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟

شمارهٔ ۹ : بی نگاه من نشد در عشق معشوقی تمام

شمارهٔ ۱۰ : نیست ظرف راز عشق او حریم سینه را

شمارهٔ ۱۱ : سر به دیوار ندامت می زند تدبیر ما

شمارهٔ ۱۲ : کام خود از کوشش امید می گیریم ما

شمارهٔ ۱۳ : تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون ما

شمارهٔ ۱۴ : ازان پیوسته می لرزد دل از پاس قدم ما را

شمارهٔ ۱۵ : (سپندی شد عقیق صبر در زیر زبان ما را

شمارهٔ ۱۶ : یکی صد شد ز گلچین برگ عشرت گلشن ما را

شمارهٔ ۱۷ : فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین را

شمارهٔ ۱۸ : به خودسازی بدل کن ای سیه دل خانه سازی را

شمارهٔ ۱۹ : ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟

شمارهٔ ۲۰ : نگه دارد خدا آن سیمتن را از گزند ما!

شمارهٔ ۲۱ : بزم عشق است میا از در عادت به درون

شمارهٔ ۲۲ : جان من رفتن ازین سینه بی کینه چرا؟

شمارهٔ ۲۳ : گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مرا

شمارهٔ ۲۴ : نه چنان تنگ گرفته است دل تنگ مرا

شمارهٔ ۲۵ : تا به کی دور بود سایه ابراز سر ما؟

شمارهٔ ۲۶ : رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ما

شمارهٔ ۲۷ : صیقلی می شود از زخم زبان سینه ما

شمارهٔ ۲۸ : رنگ بر روی گل آید ز وفاداری ما

شمارهٔ ۲۹ : زهی رخ تو نموداری از بهشت خدا

شمارهٔ ۳۰ : (مده ز دست درین فصل جام صهبا را

شمارهٔ ۳۱ : اسیر ساخت به یک خنده نهان ما را

شمارهٔ ۳۲ : در زیر بار مهره گل نیست دست ما

شمارهٔ ۳۳ : غافل مشو ز رتبه شوق بلند ما

شمارهٔ ۳۴ : قانع به جرعه نیست لب میگسار ما

شمارهٔ ۳۵ : تا کی به شعله ای نزند جوش داغ ما؟

شمارهٔ ۳۶ : (مردانه ازین خرقه سالوس برون آ

شمارهٔ ۳۷ : از نغمه عشاق چه ذوق اهل هوس را؟

شمارهٔ ۳۸ : بلبل به ثنای تو گشوده است زبان را

شمارهٔ ۳۹ : هر نگه صد کاسه خون می خورد

شمارهٔ ۴۰ : چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟

شمارهٔ ۴۱ : لعل از کان بدخشان، گوهر از عمان طلب

شمارهٔ ۴۲ : چنان ز ساده دلی ها رمیده ام ز کتاب

شمارهٔ ۴۳ : گر ز روی خود براندازی نقاب

شمارهٔ ۴۴ : گل رخسار او در عالم آب

شمارهٔ ۴۵ : (ای لعل تو جان بخش ترا ز عیسی مشرب

شمارهٔ ۴۶ : (حاجت از خاک مراد در میخانه طلب

شمارهٔ ۴۷ : هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاست

شمارهٔ ۴۸ : سجده گاه بوسه من نقش پای او بس است

شمارهٔ ۴۹ : شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن است

شمارهٔ ۵۰ : خاکساری مشرب و افتادگی دین من است

شمارهٔ ۵۱ : چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟

شمارهٔ ۵۲ : خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش را

شمارهٔ ۵۳ : سرشته اند به دیوانگی سرشت مرا

شمارهٔ ۵۴ : ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرا

شمارهٔ ۵۵ : نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مرا

شمارهٔ ۵۶ : سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان را

شمارهٔ ۵۷ : ز جلوه تو حیاتی است خاکساران را

شمارهٔ ۵۸ : بهار مایه غفلت بود گرانان را

شمارهٔ ۵۹ : به دست شانه مده زلف عنبرین بو را

شمارهٔ ۶۰ : چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟

شمارهٔ ۶۱ : چو آفتاب بکش جام صبحگاهی را

شمارهٔ ۶۲ : گذشت عمر و نگردید پخته طینت ما

شمارهٔ ۶۳ : باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترا

شمارهٔ ۶۴ : کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟

شمارهٔ ۶۵ : (از رحم بر زمین نزد آسمان مرا

شمارهٔ ۶۶ : کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟

شمارهٔ ۶۷ : عیدست مرگ دست به هستی فشانده را

شمارهٔ ۶۸ : مجنون کند فریب نگاهت غزاله را

شمارهٔ ۶۹ : غم روزی نخورد هر که دلش آزاده است

شمارهٔ ۷۰ : آن که صد شیوه به آن چشم سخنگو داده است

شمارهٔ ۷۱ : لعل سیراب تو ترخنده به صهبا زده است

شمارهٔ ۷۲ : سبزه خط تو راه دل آگاه زده است

شمارهٔ ۷۳ : داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته است

شمارهٔ ۷۴ : در غلط می افکند هر دم سپند بزم را

شمارهٔ ۷۵ : دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده است

شمارهٔ ۷۶ : بخت ما چون بیدمجنون سرنگون افتاده است

شمارهٔ ۷۷ : تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده است

شمارهٔ ۷۸ : بر سر گردون گل انجم سرشک ما زده است

شمارهٔ ۷۹ : از خمار خواب خوش یوسف به زندان آمده است

شمارهٔ ۸۰ : گل ز تیغ غمزه اش در خاک و خون غلطیده است

شمارهٔ ۸۱ : آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای است

شمارهٔ ۸۲ : هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بست

شمارهٔ ۸۳ : چشم ما طرفی کز آن رخسار آتشناک بست

شمارهٔ ۸۴ : بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشست

شمارهٔ ۸۵ : بس که بر رویم غبار کلفت از هر سو نشست

شمارهٔ ۸۶ : خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هست

شمارهٔ ۸۷ : در محبت جز تهیدستی متاعی باب نیست

شمارهٔ ۸۸ : (آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیست

شمارهٔ ۸۹ : ذوقی از حرف محبت بی صفای سینه نیست

شمارهٔ ۹۰ : تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشت

شمارهٔ ۹۱ : در محبت کام نتوان بی دل خونخواره یافت

شمارهٔ ۹۲ : پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکست

شمارهٔ ۹۳ : به این عنوان اگر قامت کشد سرو دلارایت

شمارهٔ ۹۴ : هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاست

شمارهٔ ۹۵ : تار و پود فلک از ناله پیچیده ماست

شمارهٔ ۹۶ : پیش ارباب خرد رسم تکلف باب است

شمارهٔ ۹۷ : پیش اشکم که خروشنده تر از سیلاب است

شمارهٔ ۹۸ : چشمت از گوشه میخانه بلاخیزترست

شمارهٔ ۹۹ : در شکست دل ما سعی نه از تدبیرست

شمارهٔ ۱۰۰ : فکر دنیای دنی کار خدانشناس است

شمارهٔ ۱۰۱ : چاره خاک نشینان به قضا ساختن است

شمارهٔ ۱۰۲ : تا به کام است فلک، خار گل پیرهن است

شمارهٔ ۱۰۳ : شور دریای وجود از سر پرشور من است

شمارهٔ ۱۰۴ : اشک از گرمی آه دل من گلگون است

شمارهٔ ۱۰۵ : نامه لاله که داغ جگرش مضمون است

شمارهٔ ۱۰۶ : یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین است

شمارهٔ ۱۰۷ : روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه است

شمارهٔ ۱۰۸ : اشک خالی کن دلهای غم اندوخته است

شمارهٔ ۱۰۹ : راحت و محنت عالم به هم آمیخته است

شمارهٔ ۱۱۰ : دل هر کس که مسلم ز علایق رسته است

شمارهٔ ۱۱۱ : جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفت

شمارهٔ ۱۱۲ : دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت

شمارهٔ ۱۱۳ : (دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریخت

شمارهٔ ۱۱۴ : مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاست

شمارهٔ ۱۱۵ : سیاه روی کتاب از ورق شماری ماست

شمارهٔ ۱۱۶ : ترا که پنبه گوش شعور سیماب است

شمارهٔ ۱۱۷ : زبان شانه درازست بر سر عالم

شمارهٔ ۱۱۸ : دل آرمیده بود گفتگو چو هموارست

شمارهٔ ۱۱۹ : ستاره سحر عشق چشم بیدارست

شمارهٔ ۱۲۰ : ترا که خط بناگوش ابجد نازست

شمارهٔ ۱۲۱ : کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزست

شمارهٔ ۱۲۲ : تبسمی که دهد یار ازان دهن جان است

شمارهٔ ۱۲۳ : سخن بلند چو گردد به وحی مقرون است

شمارهٔ ۱۲۴ : ز ناله ام در و بام قفس نگارین است

شمارهٔ ۱۲۵ : هزار گرگ هوس در کمین عصمت توست

شمارهٔ ۱۲۶ : حیرتکده چشم مرا خواب ندیده است

شمارهٔ ۱۲۷ : بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی است

شمارهٔ ۱۲۸ : اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی است

شمارهٔ ۱۲۹ : ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟

شمارهٔ ۱۳۰ : جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیست

شمارهٔ ۱۳۱ : جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیست

شمارهٔ ۱۳۲ : ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیست

شمارهٔ ۱۳۳ : در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیست

شمارهٔ ۱۳۴ : هر کس طمع روی دل از مردم خس داشت

شمارهٔ ۱۳۵ : زاهدان را گوشه خلوت بس است

شمارهٔ ۱۳۶ : ای دل بی درد، آزادی بس است

شمارهٔ ۱۳۷ : در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداست

شمارهٔ ۱۳۸ : سرکشم ز ابر بهاری گذشته است

شمارهٔ ۱۳۹ : غم پوشش برونم را گرفته است

شمارهٔ ۱۴۰ : ای که گفتی نگاه خیره تو

شمارهٔ ۱۴۱ : زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخ

شمارهٔ ۱۴۲ : شنیدم آنقدر از دوستان تلخ

شمارهٔ ۱۴۳ : زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهاد

شمارهٔ ۱۴۴ : سرو را از جلوه مستانه از جا می برد

شمارهٔ ۱۴۵ : عقل را از مغز بیرون داغ سودا می برد

شمارهٔ ۱۴۶ : قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی است

شمارهٔ ۱۴۷ : ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیست

شمارهٔ ۱۴۸ : خیال طره او در دل خراب گذشت

شمارهٔ ۱۴۹ : مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشت

شمارهٔ ۱۵۰ : ترخنده از عرق به می ناب زد رخت

شمارهٔ ۱۵۱ : هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاست

شمارهٔ ۱۵۲ : ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاست

شمارهٔ ۱۵۳ : ما را بهشت نقد، تماشای دلبرست

شمارهٔ ۱۵۴ : چون غنچه گر زبان تو با دل موافق است

شمارهٔ ۱۵۵ : موج خطر سفینه اهل توکل است

شمارهٔ ۱۵۶ : یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باخت

شمارهٔ ۱۵۷ : امروز حسن خط به رخ او مسلم است

شمارهٔ ۱۵۸ : نرمی حصار عافیت جان روشن است

شمارهٔ ۱۵۹ : ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوست

شمارهٔ ۱۶۰ : تا عارضت ز آتش می برفروخته است

شمارهٔ ۱۶۱ : زلفت که همچو شام غریبان گرفته است

شمارهٔ ۱۶۲ : از سرد مهری آتش شوقم فسرده است

شمارهٔ ۱۶۳ : در جوش خلق کعبه حاجات گم شده است

شمارهٔ ۱۶۴ : خال تو ریشه در شکرستان دوانده است

شمارهٔ ۱۶۵ : دل بی خیال طایر شهپر بریده است

شمارهٔ ۱۶۶ : از پسته تو شور ملاحت چکیده است

شمارهٔ ۱۶۷ : آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده است

شمارهٔ ۱۶۸ : دارد سری به کاکل او هر سری که هست

شمارهٔ ۱۶۹ : (در زیر آسمان دل بی اضطراب نیست

شمارهٔ ۱۷۰ : عشق ترا به رونق ما احتیاج نیست

شمارهٔ ۱۷۱ : بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیست

شمارهٔ ۱۷۲ : در گلشن وجود ره بوالفضول نیست

شمارهٔ ۱۷۳ : بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافت

شمارهٔ ۱۷۴ : از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفت

شمارهٔ ۱۷۵ : تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟

شمارهٔ ۱۷۶ : رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت است

شمارهٔ ۱۷۷ : رخسار تو شاداب تر از لاله طورست

شمارهٔ ۱۷۸ : می بی نمک صحبت احباب حرام است

شمارهٔ ۱۷۹ : آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم است

شمارهٔ ۱۸۰ : از وصل، ملال دل خرم نمکین است

شمارهٔ ۱۸۱ : روی دل این خسته به آن چشم سخنگوست

شمارهٔ ۱۸۲ : (راه سخنم معنی بسیار گرفته است

شمارهٔ ۱۸۴ : از خموشی هر که سر در جیب فکرت می برد

شمارهٔ ۱۸۵ : ناله بلبل به بال شیون ما می پرد

شمارهٔ ۱۸۶ : تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کرد

شمارهٔ ۱۸۷ : کاوش مژگان او از بس که دست انداز کرد

شمارهٔ ۱۸۸ : ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرد

شمارهٔ ۱۸۹ : بوی خون از غنچه گل بر دماغم می خورد

شمارهٔ ۱۹۰ : می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟

شمارهٔ ۱۹۱ : بر گل رخسار او تا زلف پیچ و تاب زد

شمارهٔ ۱۹۲ : من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟

شمارهٔ ۱۹۳ : بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شد

شمارهٔ ۱۹۴ : تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شد

شمارهٔ ۱۹۵ : از فضولی چشم بستم خار و گل همرنگ شد

شمارهٔ ۱۹۶ : دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شد

شمارهٔ ۱۹۷ : وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشد

شمارهٔ ۱۹۸ : هر قدر نقاش نقش او به دقت می کشد

شمارهٔ ۱۹۹ : شوربختم، دل به آن کنج دهانم می کشد

شمارهٔ ۲۰۰ : خط ظالم از گل رخسار او کین می کشد

شمارهٔ ۲۰۱ : داستان عمر طی شد حرف او آخر نشد

شمارهٔ ۲۰۲ : هیچ کس بی گوشمال روزگار آدم نشد

شمارهٔ ۲۰۳ : زخم گستاخم لب تیغ شهادت می مکد

شمارهٔ ۲۰۴ : از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماند

شمارهٔ ۲۰۵ : شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک ماند

شمارهٔ ۲۰۶ : یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماند

شمارهٔ ۲۰۷ : رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماند

شمارهٔ ۲۰۸ : روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده اند

شمارهٔ ۲۰۹ : وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کرده اند

شمارهٔ ۲۱۰ : فتنه و آشوب از هر سو به من رو کرده اند

شمارهٔ ۲۱۱ : زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتند

شمارهٔ ۲۱۲ : نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرند

شمارهٔ ۲۱۳ : پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زند

شمارهٔ ۲۱۴ : ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زند

شمارهٔ ۲۱۵ : روز روشن آه ما بر قلب گردون می زند

شمارهٔ ۲۱۶ : اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشند

شمارهٔ ۲۱۷ : گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کند

شمارهٔ ۲۱۸ : می گذارد کفش هر کس پیش پای میهمان

شمارهٔ ۲۱۹ : روح را با تن شکم پرور برابر می کند

شمارهٔ ۲۲۰ : میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانم

شمارهٔ ۲۲۱ : ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گردد

شمارهٔ ۲۲۲ : کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟

شمارهٔ ۲۲۳ : دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گردد

شمارهٔ ۲۲۴ : کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟

شمارهٔ ۲۲۵ : خطش خورشید را در دامگاه هاله می آرد

شمارهٔ ۲۲۶ : ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آرد

شمارهٔ ۲۲۷ : نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟

شمارهٔ ۲۲۸ : خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر دارد

شمارهٔ ۲۲۹ : (غبارم را نسیم ناتوانی دربدر دارد

شمارهٔ ۲۳۰ : ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر دارد

شمارهٔ ۲۳۱ : خوشا دردی که مهرم از لب خاموش بردارد

شمارهٔ ۲۳۲ : چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟

شمارهٔ ۲۳۳ : برای دیگران صد گل گشایش بر جبین دارد

شمارهٔ ۲۳۴ : مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟

شمارهٔ ۲۳۵ : خوش آن آزاده کز منت به خاطر بار نگذارد

شمارهٔ ۲۳۶ : کسی چون چشم ازان رخسار آتشناک برگیرد؟

شمارهٔ ۲۳۷ : گه تبسم از لبش، گاهی سخن گل می کند

شمارهٔ ۲۳۸ : نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کند

شمارهٔ ۲۳۹ : داغ عاشق سازگاری کی به مرهم می کند؟

شمارهٔ ۲۴۰ : چشم مستت سرمه را بیهوشدارو می کند

شمارهٔ ۲۴۱ : با دلم آتش نگاهی دستبازی می کند

شمارهٔ ۲۴۲ : (دود دل را اشک چشم تر تلافی می کند

شمارهٔ ۲۴۳ : چند حرف بوسه او بر لب جان بشکند؟

شمارهٔ ۲۴۴ : رهروان چون بر میان دامان استغنا زنند

شمارهٔ ۲۴۵ : حق پرستانی که از عشق خدا دم می زنند

شمارهٔ ۲۴۶ : یکه تازان جنون چون روی در هامون کنند

شمارهٔ ۲۴۷ : چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بود

شمارهٔ ۲۴۸ : یاد ایامی که رویش را بهار شرم بود

شمارهٔ ۲۴۹ : چشم من دایم سپند آتش رخساره بود

شمارهٔ ۲۵۰ : شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بود

شمارهٔ ۲۵۱ : در جنون عقل از سر دیوانه بیرون می رود

شمارهٔ ۲۵۲ : بی تو گر ساغر زنم خون در رگم نشتر شود

شمارهٔ ۲۵۳ : دل سیاه ارباب غیرت را ز منت می شود

شمارهٔ ۲۵۴ : گنج در ویرانه من مار ارقم می شود

شمارهٔ ۲۵۵ : کی دل دیوانه من رام آهو می شود؟

شمارهٔ ۲۵۶ : عافیت می خواهم از گردون، ملالم می دهد

شمارهٔ ۲۵۷ : عشوه ها از طالع ناساز می باید کشید

شمارهٔ ۲۵۸ : آنچه آن روی لطیف از سایه مژگان کشید

شمارهٔ ۲۵۹ : خوش بهاری می رسد فکر می و ساغر کنید

شمارهٔ ۲۶۰ : گل نشکفته من در چمن هرگز نمی خوابد

شمارهٔ ۲۶۱ : خیال زلف او در دیده خونبار می زیبد

شمارهٔ ۲۶۲ : ز شور بلبلان گل از هوای خود نمی افتد

شمارهٔ ۲۶۳ : مصفا چون شود دل در غبار تن نمی گنجد

شمارهٔ ۲۶۴ : شکوه خامشی در ظرف گفت و گو نمی گنجد

شمارهٔ ۲۶۵ : ز راه چشم، غم در جان غم فرسود می پیچد

شمارهٔ ۲۶۶ : امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافل

شمارهٔ ۲۶۷ : چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گردد

شمارهٔ ۲۶۸ : ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گردد

شمارهٔ ۲۶۹ : به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردد

شمارهٔ ۲۷۰ : به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گردد

شمارهٔ ۲۷۱ : کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می گردد

شمارهٔ ۲۷۲ : زمین خشک، گلزار از می گلفام می گردد

شمارهٔ ۲۷۳ : (جنون از نشأه هشیاری من ننگ می گیرد

شمارهٔ ۲۷۴ : قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیرد

شمارهٔ ۲۷۵ : ز فکر قامتی در دل خرامان شعله ای دارم

شمارهٔ ۲۷۶ : نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازد

شمارهٔ ۲۷۷ : کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشان

شمارهٔ ۲۷۸ : نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازد

شمارهٔ ۲۷۹ : تماشای تو از دل سینه ها را پاک می سازد

شمارهٔ ۲۸۰ : نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازد

شمارهٔ ۲۸۱ : بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازد

شمارهٔ ۲۸۲ : نه لاله (است) این که پای بیستون را در حنا دارد

شمارهٔ ۲۸۳ : که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟

شمارهٔ ۲۸۴ : صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزد

شمارهٔ ۲۸۵ : کشد در خاک و خونم گر غباری در من آویزد

شمارهٔ ۲۸۶ : ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شد

شمارهٔ ۲۸۷ : ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشد

شمارهٔ ۲۸۸ : جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشد

شمارهٔ ۲۸۹ : رهین منت درمان شدن آسان نمی باشد

شمارهٔ ۲۹۰ : چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشد

شمارهٔ ۲۹۱ : همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلطد

شمارهٔ ۲۹۲ : گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالد

شمارهٔ ۲۹۳ : کدامین سروقد از دامن محشر برون آمد؟

شمارهٔ ۲۹۴ : به قتل من چنان تیغش به استعجال می آمد

شمارهٔ ۲۹۵ : اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالش

شمارهٔ ۲۹۶ : گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داند

شمارهٔ ۲۹۷ : دل سودایی من یار را اغیار می داند

شمارهٔ ۲۹۸ : گرفتار محبت دوست از دشمن نمی داند

شمارهٔ ۲۹۹ : دلم در سینه درس ناله مستانه می خواند

شمارهٔ ۳۰۰ : حجاب بی زبانم رخصت گفتار می خواهد

شمارهٔ ۳۰۱ : طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهد

شمارهٔ ۳۰۲ : شود رد خلایق هر که را الله می خواهد

شمارهٔ ۳۰۳ : خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آید

شمارهٔ ۳۰۴ : ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آید

شمارهٔ ۳۰۵ : به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آید

شمارهٔ ۳۰۶ : مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟

شمارهٔ ۳۰۷ : (صبا در هم خبر از طره جانانه می گوید

شمارهٔ ۳۰۸ : آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی داد

شمارهٔ ۳۰۹ : (یک ادای نمکین در همه عمر نکرد

شمارهٔ ۳۱۰ : زلف او کی به خیال من غمناک افتد؟

شمارهٔ ۳۱۱ : گر چنین سرو ز بالای تو درهم گردد

شمارهٔ ۳۱۲ : اگر ابروی تو محراب نمازم گردد

شمارهٔ ۳۱۳ : حسن خط پرده فهمیدن مضمون گردد

شمارهٔ ۳۱۴ : عیب در چشم و دل پاک هنر می گردد

شمارهٔ ۳۱۵ : شبنم از روی لطیف تو نظر می دزدد

شمارهٔ ۳۱۶ : بوی گل مژده آشوب جنون می آرد

شمارهٔ ۳۱۷ : شوربختی ز دو چشم تر ما می بارد

شمارهٔ ۳۱۸ : هر که را می نگری شکوه ز قسمت دارد

شمارهٔ ۳۱۹ : ناله ام کاوش ازان خنجر مژگان دارد

شمارهٔ ۳۲۰ : نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟

شمارهٔ ۳۲۱ : اشک ما آتش حل کرده به دامن دارد

شمارهٔ ۳۲۲ : چمن خلد کی این لاله و نسرین دارد؟

شمارهٔ ۳۲۳ : با رخت آینه خوش عیش تمامی دارد

شمارهٔ ۳۲۴ : خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرد

شمارهٔ ۳۲۵ : رهنوردی که مدارش به توکل گذرد

شمارهٔ ۳۲۶ : داغم از خنده بیهوده خود، می ترسم

شمارهٔ ۳۲۷ : قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرد

شمارهٔ ۳۲۸ : برو ای غیر به ما داغ محبت مفروش

شمارهٔ ۳۲۹ : هر که شبها ز سر زانوی خود بالین کرد

شمارهٔ ۳۳۰ : هر کجا از خط سبز تو سخن می خیزد

شمارهٔ ۳۳۱ : مرغ من در بغل بیضه هم آزاد نبود

شمارهٔ ۳۳۲ : نکشم ناز بتی را که جفاجو نبود

شمارهٔ ۳۳۳ : مصر روشن ز جمال مه کنعان نشود

شمارهٔ ۳۳۴ : رام عاشق نشدن، کام زلیخا دادن

شمارهٔ ۳۳۵ : سخنی کز دهن تنگ تو برمی آید

شمارهٔ ۳۳۶ : خون به جوشم ز خط غالیه گون می آید

شمارهٔ ۳۳۷ : مگر از ناله بلبل دل ما بگشاید

شمارهٔ ۳۳۸ : گلی از عیش نچیدم که ملالی نرسید

شمارهٔ ۳۳۹ : دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتد

شمارهٔ ۳۴۰ : کجا دماغ تو گرم از شراب می گردد؟

شمارهٔ ۳۴۱ : درین ریاض کسی خوشه اش دو سر دارد

شمارهٔ ۳۴۲ : کسی که کاوش عشقی درون خود دارد

شمارهٔ ۳۴۳ : چو دست خود به دعا می پرست بردارد

شمارهٔ ۳۴۴ : لبش به ظاهر اگر حرف شکرین دارد

شمارهٔ ۳۴۵ : شراب روز دل لاله را سیه دارد

شمارهٔ ۳۴۶ : ز خط صفا لب میگون یار پیدا کرد

شمارهٔ ۳۴۷ : به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟

شمارهٔ ۳۴۸ : به آه سرد دل خود دو نیم باید کرد

شمارهٔ ۳۴۹ : ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کرد

شمارهٔ ۳۵۰ : سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خورد

شمارهٔ ۳۵۱ : سبکروی به صف دشمنان شبیخون زد

شمارهٔ ۳۵۲ : چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازد

شمارهٔ ۳۵۳ : غریب کوی تو در هر کجا وطن سازد

شمارهٔ ۳۵۴ : دل رمیده به این خاکدان نمی سازد

شمارهٔ ۳۵۵ : غبار خط چو به عزم نبرد می خیزد

شمارهٔ ۳۵۶ : به دل علاقه نداریم تا به جان چه رسد

شمارهٔ ۳۵۷ : مس وجود مرا درد کیمیا باشد

شمارهٔ ۳۵۸ : شکسته بند قناعت مرا دهان بسته است

شمارهٔ ۳۵۹ : کجا به سیر چمن با رخ گشاده نشد

شمارهٔ ۳۶۰ : رخ تو روی نگاه از پری بگرداند

شمارهٔ ۳۶۱ : سحر که پرده ز رخ گلرخان براندازند

شمارهٔ ۳۶۲ : درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکند

شمارهٔ ۳۶۳ : دلاوران که صف کارزار می شکنند

شمارهٔ ۳۶۴ : ترا که چتر زراندود آفتاب بود

شمارهٔ ۳۶۵ : ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بود

شمارهٔ ۳۶۶ : به تیغ هر که شود کشته پایدار شود

شمارهٔ ۳۶۷ : ز درد می دل زهاد با صفا نشود

شمارهٔ ۳۶۸ : محنت مردم آزاده فزونتر باشد

شمارهٔ ۳۶۹ : فیض در دامن صحرای جنون می باشد

شمارهٔ ۳۷۰ : آب بر آتش هر بی سر و پا افشاند

شمارهٔ ۳۷۱ : ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اند

شمارهٔ ۳۷۲ : سرزلف سخن آن روز به دستم دادند

شمارهٔ ۳۷۳ : نی اگر از دل پررخنه صدایی نزند

شمارهٔ ۳۷۴ : دل چو آرایش مژگان تر خویش کند

شمارهٔ ۳۷۵ : عشق چون شعله کشد اشک دمادم چه کند؟

شمارهٔ ۳۷۶ : آه را یاد سر زلف تو پیچیده کند

شمارهٔ ۳۷۷ : خلد تسخیر دل اهل محبت نکند

شمارهٔ ۳۷۸ : باده ای را نپرستم که خرابم نکند

شمارهٔ ۳۷۹ : عاشقانی که دل از گریه سبکبار کنند

شمارهٔ ۳۸۰ : عشقبازان چو جلای نظر پاک دهند

شمارهٔ ۳۸۱ : داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهند

شمارهٔ ۳۸۲ : دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بود

شمارهٔ ۳۸۳ : می خرامید و صبوح از می بی غش زده بود

شمارهٔ ۳۸۴ : پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بود

شمارهٔ ۳۸۵ : (چشمت که راه توبه احباب می زند

شمارهٔ ۳۸۶ : چون لاله هر که باده حمرا نمی زند

شمارهٔ ۳۸۷ : دم گر چه پیش آینه عالم نمی زند

شمارهٔ ۳۸۸ : ماه از حجاب روی تو پروین عرق کند

شمارهٔ ۳۸۹ : تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟

شمارهٔ ۳۹۰ : چندان که ممکن است کسی مردمی کند

شمارهٔ ۳۹۱ : اول به ظالمان اثر ظلم می رسد

شمارهٔ ۳۹۲ : در خشت خم به چشم حقارت نظر مکن

شمارهٔ ۳۹۳ : این ناقصان که فخر به انساب می کنند

شمارهٔ ۳۹۴ : تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟

شمارهٔ ۳۹۵ : مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبود

شمارهٔ ۳۹۶ : خطت ز پیش چشم سوادم نمی رود

شمارهٔ ۳۹۷ : دل روبرو به خنجر مژگان چرا شود

شمارهٔ ۳۹۸ : آنجا که عارض تو ز می لاله گون شود

شمارهٔ ۳۹۹ : عمرم به تلخکامی مل خرج می شود

شمارهٔ ۴۰۰ : ای سنگدل عقیق تو بدنام می شود

شمارهٔ ۴۰۱ : از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شود

شمارهٔ ۴۰۲ : هر کس که از رخ تو نظر آب می دهد

شمارهٔ ۴۰۳ : گل بوی بی وفایی ارواح می دهد

شمارهٔ ۴۰۴ : آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده است

شمارهٔ ۴۰۵ : عاشق عنان به چرخ مقوس نمی دهد

شمارهٔ ۴۰۶ : هرگز کسی ز قافله دل نشان ندید

شمارهٔ ۴۰۷ : به جای قطره باران به کشت طالع ما

شمارهٔ ۴۰۸ : تبسمی پی دشنام تلخ در کارست

شمارهٔ ۴۰۹ : چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟

شمارهٔ ۴۱۰ : مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوز

شمارهٔ ۴۱۱ : نسیم از چمن و مشک از ختن گوید

شمارهٔ ۴۱۲ : رونق ز لاله زار تو خط سیاه برد

شمارهٔ ۴۱۳ : گفتار او غم از دل ناکام می برد

شمارهٔ ۴۱۴ : تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟

شمارهٔ ۴۱۵ : تنها نه کار من به نگاه نخست کرد

شمارهٔ ۴۱۶ : کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟

شمارهٔ ۴۱۷ : تا عشق هست ناله به فریاد می رسد

شمارهٔ ۴۱۸ : جان چون کمال یافت به جانانه می رسد

شمارهٔ ۴۱۹ : از بس ادب که یافت دل ما ادیب شد

شمارهٔ ۴۲۰ : آخر غبار خط تو گرد کساد شد

شمارهٔ ۴۲۱ : خالش بلای جان ز خط مشکبار شد

شمارهٔ ۴۲۲ : بال و پر محیط ز موج آشکاره شد

شمارهٔ ۴۲۳ : آثار عشق در دل چون سنگ من نماند

شمارهٔ ۴۲۴ : گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرد

شمارهٔ ۴۲۵ : مردم ز حد خویش برون پا نهاده اند

شمارهٔ ۴۲۶ : روشندلان که آینه جان زدوده اند

شمارهٔ ۴۲۷ : این ریش پروران که گرفتار شانه اند

شمارهٔ ۴۲۸ : جوش سخن من بود از جذبه مردان

شمارهٔ ۴۲۹ : رخسار تو با خط سیه کار چه سازد؟

شمارهٔ ۴۳۰ : می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزد

شمارهٔ ۴۳۱ : از دیده حیرت زده چون آب نریزد؟

شمارهٔ ۴۳۲ : در دور خط آن سیم ذقن تلخ سخن شد

شمارهٔ ۴۳۳ : لب تشنه تو، سوخته ای نیست نباشد

شمارهٔ ۴۳۴ : توفیق، مرا رخت به منزل نرساند

شمارهٔ ۴۳۵ : ترسم که مرا عشق به مردی نرساند

شمارهٔ ۴۳۶ : چون حرف زند، غنچه ز گفتار بماند

شمارهٔ ۴۳۷ : جمعی که سر خویش به فتراک تو بستند

شمارهٔ ۴۳۸ : کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟

شمارهٔ ۴۳۹ : جویای تو آسودگی از مرگ نبیند

شمارهٔ ۴۴۰ : تا صدق طلب خضر من آبله پا بود

شمارهٔ ۴۴۱ : احوال دل خسته به اغیار مگویید

شمارهٔ ۴۴۲ : (شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟

شمارهٔ ۴۴۳ : کدام شوخ که با من سر عتاب ندارد؟

شمارهٔ ۴۴۴ : عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزد

شمارهٔ ۴۴۵ : خراب شو که به ملک خراب باج نباشد

شمارهٔ ۴۴۶ : همت عالی نظر به پست ندارد

شمارهٔ ۴۴۷ : دور قدح را مه تمام ندارد

شمارهٔ ۴۴۸ : ره به فروغ رخش نقاب نگیرد

شمارهٔ ۴۴۹ : طالع ما عیش را غم می کند

شمارهٔ ۴۵۰ : گریه ما دل به طوفان می دهد

شمارهٔ ۴۵۱ : نه هر دل جای سودای تو باشد

شمارهٔ ۴۵۲ : هر که نبرد آب خود چشمه کوثر شود

شمارهٔ ۴۵۳ : خار پیراهن مشو آسودگان خاک را

شمارهٔ ۴۵۴ : غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرار

شمارهٔ ۴۵۵ : آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهار

شمارهٔ ۴۵۶ : باز دارم نعل در آتش ز پیکان دگر

شمارهٔ ۴۵۷ : ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگر

شمارهٔ ۴۵۸ : نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتر

شمارهٔ ۴۵۹ : با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟

شمارهٔ ۴۶۰ : درویش خامش است ز مبرم کشنده تر

شمارهٔ ۴۶۱ : اقبال، گلی از چمن نیت خیرست

شمارهٔ ۴۶۲ : ای دل بی تاب زاری واگذار

شمارهٔ ۴۶۳ : رزق نزدیکان حق آید به پای خویشتن

شمارهٔ ۴۶۴ : رنگ من کرده به بال و پر عنقا پرواز

شمارهٔ ۴۶۵ : سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوز

شمارهٔ ۴۶۶ : چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باش

شمارهٔ ۴۶۷ : مست ناز من چنین مغرور و بی پروا مباش

شمارهٔ ۴۶۸ : یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکش

شمارهٔ ۴۶۹ : سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنش

شمارهٔ ۴۷۰ : کاکل او درهم است از شورش سودای خویش

شمارهٔ ۴۷۱ : فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباش

شمارهٔ ۴۷۲ : آن که از چاک دل خویش بود محرابش

شمارهٔ ۴۷۳ : آه کان سرو گل اندام ز رعنایی ها

شمارهٔ ۴۷۴ : موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟

شمارهٔ ۴۷۵ : خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویش

شمارهٔ ۴۷۶ : به گوشه قفس از آشیانه قانع باش

شمارهٔ ۴۷۷ : از عشق اگر لاف زنی دشمن کین باش

شمارهٔ ۴۷۸ : خطی که دمید گرد رخسارش

شمارهٔ ۴۷۹ : تیغی که غمزه تو کند سایه پرورش

شمارهٔ ۴۸۰ : در گرد خط نهان شد روی عرق فشانش

شمارهٔ ۴۸۱ : هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاص

شمارهٔ ۴۸۲ : لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغ

شمارهٔ ۴۸۳ : هر کس که چون صدف دهن خویش کرد پاک

شمارهٔ ۴۸۴ : زلفت ز کجا و ز کجا سلسله مشک

شمارهٔ ۴۸۵ : بازآ که بی تو رنگ نیاید به روی گل

شمارهٔ ۴۸۶ : گر چه زنگ خاطر تن پروران چون روزه ام

شمارهٔ ۴۸۷ : می تراود وحشت از بوم و بر کاشانه ام

شمارهٔ ۴۸۸ : دیده از صورت پرستی بسته بود آیینه ام

شمارهٔ ۴۸۹ : من که بودم رونق کوی خرابات، این زمان

شمارهٔ ۴۹۰ : جلوه ای مستانه زان گلگون قبا می خواستم

شمارهٔ ۴۹۱ : چند زور آرد جنون بر من، گریبان نیستم

شمارهٔ ۴۹۲ : تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشم

شمارهٔ ۴۹۳ : پرده بر حسن عمل از دامن تر می کشم

شمارهٔ ۴۹۴ : در لباس از سینه تفسیده آهی می کشم

شمارهٔ ۴۹۵ : چون نظر بر روی آن دشمن مروت می کنم

شمارهٔ ۴۹۶ : گریه را بی طاقتی آموختن حق من است

شمارهٔ ۴۹۷ : نیست ناخن در کف و مشکل گشایی می کنم

شمارهٔ ۴۹۸ : (تا به چند از گریه آزار دل جیحون دهم؟

شمارهٔ ۴۹۹ : در دل است آن کس که از نادیدنش دیوانه ایم

شمارهٔ ۵۰۰ : ما به زور اشک، موج از روی جیحون می بریم

شمارهٔ ۵۰۱ : چون به دریا روی با این دیده پر نم کنیم

شمارهٔ ۵۰۲ : ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم

شمارهٔ ۵۰۳ : به می گرد ملال از چهره دل پاک می کردم

شمارهٔ ۵۰۴ : من آن بخت از کجا دارم که با او همسفر گردم؟

شمارهٔ ۵۰۵ : به بوسی قانع از لبهای شکربار چون گردم؟

شمارهٔ ۵۰۶ : نمی کردم به نیرنگ خزان ترک وفاداری

شمارهٔ ۵۰۷ : فضای چرخ تنگی می کند بر مغز پرشورم

شمارهٔ ۵۰۸ : من آن رندم که راز دل ز لوح سینه می خوانم

شمارهٔ ۵۰۹ : بر سر خوان امل دست هوس می بندم

شمارهٔ ۵۱۰ : نتوان کرد به زندان بدن محصورم

شمارهٔ ۵۱۱ : جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟

شمارهٔ ۵۱۲ : گر چه خاکیم پذیرای دل و جان شده ایم

شمارهٔ ۵۱۳ : اگر سیاه دلم داغ لاله زار توام

شمارهٔ ۵۱۴ : دلی گرفته تر از غنچه در بغل دارم

شمارهٔ ۵۱۵ : خدنگ او نظری دوخته است بر بالم

شمارهٔ ۵۱۶ : شکار جذبه توفیق شد گریبانم

شمارهٔ ۵۱۷ : ستم به خویش ز کوتاهی زبان کردیم

شمارهٔ ۵۱۸ : برون ز شیشه افلاک همچو رنگ زدیم

شمارهٔ ۵۱۹ : کمند زلف ترا چون به خویش رام کنیم؟

شمارهٔ ۵۲۰ : به هفت آب، دهن از شراب می شویم

شمارهٔ ۵۲۱ : فرهادم و ثبات قدم هست پیشه ام

شمارهٔ ۵۲۲ : صد خنده واکشم ز تو تا ترک جان کنم

شمارهٔ ۵۲۳ : در کار عشق سعی چو فرهاد می کنم

شمارهٔ ۵۲۴ : گاهی به کوه و گاه به صحرا نمی روم

شمارهٔ ۵۲۵ : کو می که اختیار خرد را به او دهم؟

شمارهٔ ۵۲۶ : دل را به زلف حسن شمایل نمی دهم

شمارهٔ ۵۲۷ : حاشا که دل به ناز و نعیم جهان نهم

شمارهٔ ۵۲۸ : از شرم عشق دیده خونبار بسته ایم

شمارهٔ ۵۲۹ : پیش قضا طلسم ز تدبیر بسته ایم

شمارهٔ ۵۳۰ : دام امید در ره ایام بسته ایم

شمارهٔ ۵۳۱ : راه نشاط بر دل دیوانه بسته ایم

شمارهٔ ۵۳۲ : از خط به مهربانی ما بدگمان مشو

شمارهٔ ۵۳۳ : رفتیم و کوی او به رقیبان گذاشتیم

شمارهٔ ۵۳۴ : گرم نصیحت دل دیوانه خودیم

شمارهٔ ۵۳۵ : چون گل پی رنگینی دستار نباشم

شمارهٔ ۵۳۶ : ما را به تو شد راهنما راهبر چشم

شمارهٔ ۵۳۷ : ما حسرت دیدار تو در سینه شکستیم

شمارهٔ ۵۳۸ : دلبستگیی با دل بی کینه نداریم

شمارهٔ ۵۳۹ : ما داغ جنون را به سویدا نفروشیم