تک‌بیت شمارهٔ ۱ : نشاط دهر به زخم ندامت آغشته است

غزل شمارهٔ ۱ : اگر نه مد بسم الله بودی تاج عنوان ها

شمارهٔ ۱ – در وصف کعبه و تخلص به مدح امیرالمؤمنین علی (ع) : ای سواد عنبرین فامت سویدای زمین

شمارهٔ ۱ – مثنوی رزمیه (کذا) (قندهارنامه) : برازنده تاج و تخت و کلاه

شمارهٔ ۱ : زشت رو چون سازد از خود دور خوی زشت را؟

شمارهٔ ۱ : از حباب آموز همت را که با صد احتیاج

تک‌بیت شمارهٔ ۲ : پردهٔ شرم است مانع در میان ما و دوست

غزل شمارهٔ ۲ : آنچنان کز رفتن گل، خار می ماند به جا

شمارهٔ ۲ – در تعمیر تربت پاک امیرالمؤمنین علی (ع) و آوردن نهری از فرات به نجف به فرمان شاه صفی : منت خدای را که به توفیق کردگار

شمارهٔ ۲ – قطعه (در) تاریخ : چون به الهام الهی، گرداند

شمارهٔ ۲ : چرخ می داند عیار آه پرتائثیر را

شمارهٔ ۲ : خضر نتواند به آب زندگی از ما خرید

تک‌بیت شمارهٔ ۳ : می‌کند روز سیه بیگانه یاران را ز هم

غزل شمارهٔ ۳ : نغمه آرام از من دیوانه می سازد جدا

شمارهٔ ۳ – در مدح حضرت رضا(ع) : این حریم کیست کز جوش ملایک روزبار

شمارهٔ ۳ : گر چنین ابروی او ره می زند اصحاب را

شمارهٔ ۳ : چشم صیاد تو ترسانده است چشم ناز را

شمارهٔ ۳ : همه تن شانه صفت پنجه گیرا شده ام

تک‌بیت شمارهٔ ۴ : از دل خونگرم ما پیکان کشیدن مشکل است

غزل شمارهٔ ۴ : جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدا

شمارهٔ ۴ – در مدح حضرت رضا(ع) : عقل ضعیف خویش نگه دار از شراب

شمارهٔ ۴ : سرگرانی مانع است از آمدن تیر ترا

شمارهٔ ۴ : چون دریغ از دیده داری حسن ذات خویش را

شمارهٔ ۴ : دانش آن راست مسلم که به تردستی شرم

تک‌بیت شمارهٔ ۵ : می‌شوند از سردمهری، دوستان از هم جدا

غزل شمارهٔ ۵ : شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدا

شمارهٔ ۵ – در مدح شاه صفی : نشست گل به سریر چمن سلیمان وار

شمارهٔ ۵ : تا نگیرم بوسه از لب گلعذار خویش را

شمارهٔ ۵ : از دست کار رفته بود پیش، کار ما

شمارهٔ ۵ : چه حاجت است به می لعل سیررنگ ترا؟

تک‌بیت شمارهٔ ۶ : تا ترا از دور دیدم، رفت عقل و هوش من

غزل شمارهٔ ۶ : خط نمی سازد مرا زان لعل جان پرور جدا

شمارهٔ ۶ – در مدح شاه صفی : ای روی چون بهشت ترا کوثر آینه

شمارهٔ ۶ : آتش افروز جنون شد دامن صحرا مرا

شمارهٔ ۶ : گردون سنگدل نبود مرد جنگ ما

شمارهٔ ۶ : فزود تیرگی خاطر از ایاغ مرا

تک‌بیت شمارهٔ ۷ : از متاع عاریت بر خود دکانی چیده‌ام

غزل شمارهٔ ۷ : با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا

شمارهٔ ۷ – در مرثیه شاه صفی : پادشاهی و جوانی سد راه او نشد

شمارهٔ ۷ : چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟

شمارهٔ ۷ : زد غوطه بس که در تن خاکی روان ما

شمارهٔ ۷ : در خوش قماشی از بر رو دست برده ام

تک‌بیت شمارهٔ ۸ : چون گنهکاری که هر ساعت ازو عضوی برند

غزل شمارهٔ ۸ : گر چه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدا

شمارهٔ ۸ – در مدح شاه عباس دوم : ای زمان دلگشایت نوبهار روزگار

شمارهٔ ۸ : پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟

شمارهٔ ۸ : تا چند نهد روی به رو آن کف پا را؟

شمارهٔ ۸ : باغبان بیرون کن این گستاخ بادآورده را

تک‌بیت شمارهٔ ۹ : به رنگ زرد قناعت کن از ریاض جهان

غزل شمارهٔ ۹ : می شوند از سرد مهری دوستان از هم جدا

شمارهٔ ۹ – در مدح شاه عباس دوم : هزار شکر که گوهر فروز جاه و جلال

شمارهٔ ۹ : بی نگاه من نشد در عشق معشوقی تمام

شمارهٔ ۹ : بگذار شود زیر و زبر جسم گران را

شمارهٔ ۹ : عیش در زیر فلک با خاکساران مشکل است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۰ : ز هم جدا نبود نوش و نیش این گلشن

غزل شمارهٔ ۱۰ : گر چه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا

شمارهٔ ۱۰ – در مدح شاه عباس دوم و تهنیت ورود او به اصفهان : منت ایزد را که با اقبال و دولت همعنان

شمارهٔ ۱۰ : نیست ظرف راز عشق او حریم سینه را

شمارهٔ ۱۰ : بیدار کند بانگ نی افسرده دلان را

شمارهٔ ۱۰ : روز محشر سرخ رویی از خدا دارم امید

تک‌بیت شمارهٔ ۱۱ : ز ابر دست ساقی جسم خشکم لاله زاری شد

غزل شمارهٔ ۱۱ : می رسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدا

شمارهٔ ۱۱ – در مدح شاه عباس دوم و تاریخ اتمام بنای تالار عالی قاپو : منت ایزد را که از لطف خدای مستعان

شمارهٔ ۱۱ : سر به دیوار ندامت می زند تدبیر ما

شمارهٔ ۱۱ : کلید فتح بود از دل شکسته گدا را

شمارهٔ ۱۱ : گرچه دست سرو کوتاه است از دامان گل

تک‌بیت شمارهٔ ۱۲ : چنین که همت ما را بلند ساخته‌اند

غزل شمارهٔ ۱۲ : نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب را

شمارهٔ ۱۲ – در فتح قندهار و مدح شاه عباس دوم : صبح ظفر ز مطلع دولت شد آشکار

شمارهٔ ۱۲ : کام خود از کوشش امید می گیریم ما

شمارهٔ ۱۲ : قرار نیست دمی چون شرار، خرده جان را

شمارهٔ ۱۲ : آن که بی شیرازه دارد کهنه اوراق مرا

تک‌بیت شمارهٔ ۱۳ : من آن وحشی غزالم دامن صحرای امکان را

غزل شمارهٔ ۱۳ : چشم روشن می دهد از کف دل بی تاب را

شمارهٔ ۱۳ – در شکست یافتن داراشکوه از قلعه داران ایرانی قندهار : شکر کز اقبال روزافزون شاه تاجدار

شمارهٔ ۱۳ : تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون ما

شمارهٔ ۱۳ : زهی ز روزن داغ تو روشنایی دلها

شمارهٔ ۱۳ : از رمیدن ها خیال چشم آن وحشی غزال

تک‌بیت شمارهٔ ۱۴ : گرفتم سهل سوز عشق را اول، ندانستم

غزل شمارهٔ ۱۴ : می توان در زلف او دیدن دل بی تاب را

شمارهٔ ۱۴ – در تهنیت ورود شاه عباس دوم به اصفهان : چه دولت بود یارب اصفهان را در کنار آمد

شمارهٔ ۱۴ : ازان پیوسته می لرزد دل از پاس قدم ما را

شمارهٔ ۱۴ : نیست پروای کدورت دل بی کینه ما را

شمارهٔ ۱۴ : نیست هر چند از لباس گل جدایی رنگ را

تک‌بیت شمارهٔ ۱۵ : دل عاشق ز گلگشت چمن آزرده‌تر گردد

غزل شمارهٔ ۱۵ : نم به دل نگذاشت خونم خنجر قصاب را

شمارهٔ ۱۵ – در صفت گرما و مدح شاه عباس دوم : بس که شد تفسیده عالم از فروغ آفتاب

شمارهٔ ۱۵ : (سپندی شد عقیق صبر در زیر زبان ما را

شمارهٔ ۱۵ : گریه مستانه بی می می کند ما را خراب

شمارهٔ ۱۵ : چشم خود را داده بود از آب حیوان خضر آب

تک‌بیت شمارهٔ ۱۶ : هوس هر چند گستاخ است، عذرش صورتی دارد

غزل شمارهٔ ۱۶ : غوطه در دریا دهد آتش عنانی آب را

شمارهٔ ۱۶ – در مدح شاه عباس دوم : زنگی شب را کند خورشید منظر ماهتاب

شمارهٔ ۱۶ : یکی صد شد ز گلچین برگ عشرت گلشن ما را

شمارهٔ ۱۶ : از ترحم حسن جولان می نماید در نقاب

شمارهٔ ۱۶ : چاک در پیرهن یوسف عقل افکندن

تک‌بیت شمارهٔ ۱۷ : نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می‌برد ما را

غزل شمارهٔ ۱۷ : بوی پیراهن دلیل راه شد یعقوب را

شمارهٔ ۱۷ – در مدح شاه عباس دوم : کرد میزان حساب آماده بهر خاکیان

شمارهٔ ۱۷ : فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین را

شمارهٔ ۱۷ : می شود در دور خط عاشق ز جانان کامیاب

شمارهٔ ۱۷ : نیست سودی که زیانش نبود در دنبال

تک‌بیت شمارهٔ ۱۸ : مکن تکلیف همراهی به ما ای سیل پا در گل

غزل شمارهٔ ۱۸ : من ملایم کردم از آه آسمان سخت را

شمارهٔ ۱۸ – در مدح شاه عباس دوم : سرمه چشم ملایک شد غبار اصفهان

شمارهٔ ۱۸ : به خودسازی بدل کن ای سیه دل خانه سازی را

شمارهٔ ۱۸ : عمر را پاس نفس باز ندارد ز شتاب

شمارهٔ ۱۸ : به گرد دامن منزل کجا رسی صائب؟

تک‌بیت شمارهٔ ۱۹ : چون گل ز ساده لوحی، در خواب ناز بودیم

غزل شمارهٔ ۱۹ : تا توان کردن ز خون ما نگارین دست را

شمارهٔ ۱۹ – در مدح شاه عباس دوم : هوا را کند پر ز اختر شکوفه

شمارهٔ ۱۹ : ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟

شمارهٔ ۱۹ : چه خیال است کند مست ترا باده ناب

شمارهٔ ۱۹ : شکسته رنگی من با طبیب در جنگ است

تک‌بیت شمارهٔ ۲۰ : نخل ما را ثمری نیست به جز گرد ملال

غزل شمارهٔ ۲۰ : از جهان تا رشته تابی دسترس باشد ترا

شمارهٔ ۲۰ – در مدح شاه عباس دوم : روی در برج شرف آورد دیگر آفتاب

شمارهٔ ۲۰ : نگه دارد خدا آن سیمتن را از گزند ما!

شمارهٔ ۲۰ : روز در جام می آویز که در شب می ناب

شمارهٔ ۲۰ : تلاش بیهده ای می کند سر خورشید

تک‌بیت شمارهٔ ۲۱ : اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را

غزل شمارهٔ ۲۱ : یک نظر بازست نرگس چشم بیمار ترا

شمارهٔ ۲۱ – در مدح حضرت سیدالشهداء (ع) : خاکیان را از فلک امید آسایش خطاست

شمارهٔ ۲۱ : بزم عشق است میا از در عادت به درون

شمارهٔ ۲۱ : چو ساخت قد ترا حلقه عمر پا به رکاب

شمارهٔ ۲۱ : چو داغ لاله مرا در حدیقه هستی

تک‌بیت شمارهٔ ۲۲ : ز چشم بد، خدا آن چشم میگون را نگه دارد!

غزل شمارهٔ ۲۲ : رتبه بال پری باشد پر تیر ترا

شمارهٔ ۲۲ – درتهنیت ورود شاه عباس دوم از مازندران به اصفهان : منت خدای را که سلیمان روزگار

شمارهٔ ۲۲ : جان من رفتن ازین سینه بی کینه چرا؟

شمارهٔ ۲۲ : یکی دو شد ز اجل ماتم روان غریب

شمارهٔ ۲۲ : شیرینی نشاط، جهان را گرفته است

تک‌بیت شمارهٔ ۲۳ : به ماه مصر ز یک پیرهن مضایقه کرد

غزل شمارهٔ ۲۳ : نیست چون بال و پری تا گرد سر گردم ترا

شمارهٔ ۲۳ – در مدح شاه عباس دوم : زهی عذار تو آیینه دار حیرانی

شمارهٔ ۲۳ : گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مرا

شمارهٔ ۲۳ : زردرویی می کشد مهر از ترنج غبغبت

شمارهٔ ۲۳ : عکس رخ تو آینه را چون نگار بست

تک‌بیت شمارهٔ ۲۴ : چو تخم سوخته کز ابر تازه شد داغش

غزل شمارهٔ ۲۴ : سخت می خواهم که در آغوش تنگ آرم ترا

شمارهٔ ۲۴ – در مدح شاه عباس دوم : شد از بهار دل افروز، عالم امکان

شمارهٔ ۲۴ : نه چنان تنگ گرفته است دل تنگ مرا

شمارهٔ ۲۴ : عمر چون از چل گذشت از وی وفاجستن خطاست

شمارهٔ ۲۴ : موجی است که تاج از سر فغفور رباید

تک‌بیت شمارهٔ ۲۵ : چنان به فکر تو در خویشتن فرو رفتیم

غزل شمارهٔ ۲۵ : نیست سنگ کم اگر در پله میزان ترا

شمارهٔ ۲۵ – در تهنیت جلوس مجدد شاه صفی بر تخت با نام شاه سلیمان : دگربار از جلوس شاه دوران

شمارهٔ ۲۵ : تا به کی دور بود سایه ابراز سر ما؟

شمارهٔ ۲۵ : حاصل ما از نظربازی نگاه حسرت است

شمارهٔ ۲۵ : کاکل چه گنه دارد، دستش ز قفا واکن

تک‌بیت شمارهٔ ۲۶ : فغان کز پوچ مغزی چون جرس در وادی امکان

غزل شمارهٔ ۲۶ : تشنه خون کرد مستی چشم فتان ترا

شمارهٔ ۲۶ – در مدح شاه سلیمان و تاریخ بنای عمارت هشت بهشت : اصفهان شد غیرت افزای بهشت جاودان

شمارهٔ ۲۶ : رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ما

شمارهٔ ۲۶ : لعل جان بخش ترا خط دورباش آفت است

شمارهٔ ۲۶ : به فریب کسی ز راه مرو

تک‌بیت شمارهٔ ۲۷ : تا می‌توان گرفتن، ای دلبران به گردن

غزل شمارهٔ ۲۷ : می کند گلگل نگه رخسار خندان ترا

شمارهٔ ۲۷ – در توصیف زاینده رود : چشمه حیوان ندارد آب و تاب زنده رود

شمارهٔ ۲۷ : صیقلی می شود از زخم زبان سینه ما

شمارهٔ ۲۷ : قسمت روشندلان از زندگانی کلفت است

شمارهٔ ۲۷ : آرزوی بوسه شسته است از دلم پیغام تلخ

تک‌بیت شمارهٔ ۲۸ : که می‌آید به سر وقت دل ما جز پریشانی؟

غزل شمارهٔ ۲۸ : خار ناسازست بوی گل به پیراهن ترا

شمارهٔ ۲۸ – در توصیف دومین پلی که بر زاینده رود بسته شده : شد دو بالا زین پل نوآب و تاب زنده رود

شمارهٔ ۲۸ : رنگ بر روی گل آید ز وفاداری ما

شمارهٔ ۲۸ : در کهنسالی ز نسیان شکوه کفر نعمت است

شمارهٔ ۲۸ : از نظر رفتی به راهت چشم حیران باز ماند

تک‌بیت شمارهٔ ۲۹ : ندارد مزرع ما حاصلی غیر از تهیدستی

غزل شمارهٔ ۲۹ : خواب ناز از حسن روزافزون نشد سنگین ترا

شمارهٔ ۲۹ – ایضا در وصف زاینده رود : می شود جان تازه از بوی بهار زنده رود

شمارهٔ ۲۹ : زهی رخ تو نموداری از بهشت خدا

شمارهٔ ۲۹ : بی دماغان را نرنجاندن به صحبت منت است

شمارهٔ ۲۹ : تخم نیکی را زمین پاک، اکسیر بقاست

تک‌بیت شمارهٔ ۳۰ : کمان بیکار گردد چون هدف از پای بنشیند

غزل شمارهٔ ۳۰ : جنت در بسته سازد مهر خاموشی ترا

شمارهٔ ۳۰ – در توصیف زاینده رود و پل آن : زنده رود از جلوه مستانه طوفان می کند

شمارهٔ ۳۰ : (مده ز دست درین فصل جام صهبا را

شمارهٔ ۳۰ : شیوه چشم کبود از چشم ها دلکشترست

شمارهٔ ۳۰ : سهل باشد بند کردن ناخنی در بیستون

تک‌بیت شمارهٔ ۳۱ : به چشم ظاهر اگر رخصت تماشا نیست

غزل شمارهٔ ۳۱ : نیست ممکن رام کردن چشم جادوی ترا

شمارهٔ ۳۱ – در ورود شاه عباس دوم به شهر اشرف : کرد تا پابوس اشرف کشور مازندران

شمارهٔ ۳۱ : اسیر ساخت به یک خنده نهان ما را

شمارهٔ ۳۱ : باده لعلی ز لعل و شیشه از کان خوشترست

شمارهٔ ۳۱ : به فریاد کس از خواب صبوحی برنمی خیزد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۲ : نسیم صبح از تاراج گلزار که می‌آید؟

غزل شمارهٔ ۳۲ : صوفیان بردند از ره چشم جادوی ترا

شمارهٔ ۳۲ – شفای شه به دعا از خدا طلب کرده : خدایا شاه ما را صحت کامل کرامت کن

شمارهٔ ۳۲ : در زیر بار مهره گل نیست دست ما

شمارهٔ ۳۲ : راحت مرگ فقیران ز اغنیا افزونترست

شمارهٔ ۳۲ : در آن گلشن که آید در سخن لعل گهربارش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۳ : دل منه بر اختر دولت که در هر صبحدم

غزل شمارهٔ ۳۳ : گر چه محجوب از نظر کرده است بی جایی ترا

شمارهٔ ۳۳ – در موعظه و تخلص به مدح نبی اکرم (ص) : تا نگردیده است خورشید قیامت آشکار

شمارهٔ ۳۳ : غافل مشو ز رتبه شوق بلند ما

شمارهٔ ۳۳ : نیست شاه آن کس که او را تاج گوهر بر سرست

شمارهٔ ۳۳ : بهای بوسه اش سر می دهم چون زر نمی گیرد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۴ : عشق در کار دل سرگشتهٔ ما عاجزست

غزل شمارهٔ ۳۴ : حسن بی پروا به فرمان هوس باشد چرا؟

شمارهٔ ۳۴ – در افتتاح پل خواجو : اصفهان یک دل روشن ز چراغان شده است

شمارهٔ ۳۴ : قانع به جرعه نیست لب میگسار ما

شمارهٔ ۳۴ : صندل بی مغز عالم گرده دردسرست

شمارهٔ ۳۴ : ز ابرو یک سر و گردن بلند افتاده مژگانش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۵ : طاعت زهاد را می‌بود اگر کیفیتی

غزل شمارهٔ ۳۵ : جان عرشی، فرش در زندان تن باشد چرا؟

شمارهٔ ۳۵ – در توصیف اشرف : کیمیای خوشدلی خاک دیار اشرف است

شمارهٔ ۳۵ : تا کی به شعله ای نزند جوش داغ ما؟

شمارهٔ ۳۵ : آنچه ما را از شراب زندگی در ساغرست

شمارهٔ ۳۵ : مرغ حسن از قفس خط سیه تنگ آمد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۶ : ای گل که موج خنده‌ات از سرگذشته است

غزل شمارهٔ ۳۶ : چشم می پوشی ازان رخسار جان پرور چرا؟

شمارهٔ ۳۶ – در توصیف صفی آباد : می می چکد از آب و هوای صفی آباد

شمارهٔ ۳۶ : (مردانه ازین خرقه سالوس برون آ

شمارهٔ ۳۶ : می شوم گل، در گریبان خار می افتد مرا

شمارهٔ ۳۶ : آرزو خار و خسی نیست که آخر گردد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۷ : چشم دلسوزی مدار از همرهان روز سیاه

غزل شمارهٔ ۳۷ : غیر حق را می دهی ره در حریم دل چرا؟

شمارهٔ ۳۷ – در مدح نواب ظفرخان : این چنین هجران اگر دارد مرا در پیچ و تاب

شمارهٔ ۳۷ : از نغمه عشاق چه ذوق اهل هوس را؟

شمارهٔ ۳۷ : بحر نتواند غبار غم ز دل شستن مرا

شمارهٔ ۳۷ : نفس شمرده زن ای بلبل نوا پرداز

تک‌بیت شمارهٔ ۳۸ : عنان به دست فرومایگان مده زنهار

غزل شمارهٔ ۳۸ : در هوای کام دنیا می فشانی جان چرا؟

شمارهٔ ۳۸ – در توصیف جشن بهار و مدح نواب ظفرخان : تذرو بال فشان گردد از غبار بسنت

شمارهٔ ۳۸ : بلبل به ثنای تو گشوده است زبان را

شمارهٔ ۳۸ : می گشاید ذکر بر رویت در الله را

شمارهٔ ۳۸ : ز برگ پان لب جانان عقیق پیما شد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۹ : طالعی کو، که گشایم در گلزار ترا؟

غزل شمارهٔ ۳۹ : در طلب سستی چو ارباب هوس کردن چرا؟

شمارهٔ ۳۹ – در مدح نواب ظفرخان : بحر طبعم در سخن چون گوهر افشانی کرد

شمارهٔ ۳۹ : هر نگه صد کاسه خون می خورد

شمارهٔ ۳۹ : خط مشکین خواست عذر آن عذار ساده را

شمارهٔ ۳۹ : شود سعادت دولت نصیب اهل قلم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۰ : دست از جهان بشوی که اطفال حادثات

غزل شمارهٔ ۴۰ : آه عالمسوز را در سینه دزدیدن چرا؟

شمارهٔ ۴۰ – قصیده : مردم به زرق طره دستار می روند

شمارهٔ ۴۰ : چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟

شمارهٔ ۴۰ : نیست سوی حق به جز تسلیم راهی بنده را

شمارهٔ ۴۰ : جمعی که زیر چرخ شبی روز کرده اند

تک‌بیت شمارهٔ ۴۱ : دنیا به اهل خویش ترحم نمی‌کند

غزل شمارهٔ ۴۱ : نیستی طفل، اینقدر بر خاک غلطیدن چرا؟

شمارهٔ ۴۱ – در توصیف کابل و مدح نواب ظفرخان : خوشا عشرت سرای کابل و دامان کهسارش

شمارهٔ ۴۱ : لعل از کان بدخشان، گوهر از عمان طلب

شمارهٔ ۴۱ : نیست پروای علایق طبع وحشت دیده را

شمارهٔ ۴۱ : تا شرم داشت منصب آیینه داریت

تک‌بیت شمارهٔ ۴۲ : شبنم نکرد داغ دل لاله را علاج

غزل شمارهٔ ۴۲ : مد احسان است بسم الله دیوان صبح را

شمارهٔ ۴۲ – در مدح نواب ظفرخان : زهی ز نرگس خوش سرمه آهوی مشکین

شمارهٔ ۴۲ : چنان ز ساده دلی ها رمیده ام ز کتاب

شمارهٔ ۴۲ : عشق می پاشد ز یکدیگر دل غم پیشه را

شمارهٔ ۴۲ : دلبر چه زود خط به رخ دلستان کشید

تک‌بیت شمارهٔ ۴۳ : به دشواری زلیخا داد از کف دامن یوسف

غزل شمارهٔ ۴۳ : گریه مستانه می سازم شراب تلخ را

شمارهٔ ۴۳ – در مدح نواب ظفرخان : زهی ز چین جبین آیه آیه سوره نور

شمارهٔ ۴۳ : گر ز روی خود براندازی نقاب

شمارهٔ ۴۳ : حسن عالمسوز دارد بی قرار اندیشه را

شمارهٔ ۴۳ : در پرده نمود از عرق شرم تلافی

تک‌بیت شمارهٔ ۴۴ : ضیافتی که در آنجا توانگران باشند

غزل شمارهٔ ۴۴ : غمزه اش افزود در ایام خط بیداد را

شمارهٔ ۴۴ – در مدح نواب ظفرخان : اگر چه از نفس گرم برق سوزانم

شمارهٔ ۴۴ : گل رخسار او در عالم آب

شمارهٔ ۴۴ : زلف طرار تو می بندد زبان شانه را

شمارهٔ ۴۴ : شد سیه روز من از چشم کبود او، که هست

تک‌بیت شمارهٔ ۴۵ : درین زمان که عقیم است جمله صحبتها

غزل شمارهٔ ۴۵ : ره مده در خط مشکین، شانه شمشاد را

شمارهٔ ۴۵ – در مدح نواب خواجه ابوالحسن تربتی پدر ظفرخان : اقبالمند آن که به تأیید کردگار

شمارهٔ ۴۵ : (ای لعل تو جان بخش ترا ز عیسی مشرب

شمارهٔ ۴۵ : بی سرانجامی صفا بخشد دل دیوانه را

شمارهٔ ۴۵ : سیه گر کرد روزم چشم او، خود هم کشید آخر

تک‌بیت شمارهٔ ۴۶ : در سر مستی گر از زانوی من بالین کنی

غزل شمارهٔ ۴۶ : ره مده در خط مشکین، شانه شمشاد را

شمارهٔ ۴۶ : (حاجت از خاک مراد در میخانه طلب

شمارهٔ ۴۶ : نیل چشم زخم باشد زنگ کلفت سینه را

شمارهٔ ۴۶ : صائب ز فکرهای گلوسوز من نماند

تک‌بیت شمارهٔ ۴۷ : از نگاه خشک، منع چشم من انصاف نیست

غزل شمارهٔ ۴۷ : می گدازد خون گرمم نشتر فصاد را

شمارهٔ ۴۷ : هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاست

شمارهٔ ۴۷ : شوخی راز محبت می شکافد سینه را

شمارهٔ ۴۷ : با بد و نیک جهان در دشمنی یکرو مکن

تک‌بیت شمارهٔ ۴۸ : آنقدر همرهی از طالع خود می‌خواهم

غزل شمارهٔ ۴۸ : از شکست ماست گردش، چرخ بی بنیاد را

شمارهٔ ۴۸ : سجده گاه بوسه من نقش پای او بس است

شمارهٔ ۴۸ : بیخودی فرش است در چشم و دل بی تاب ما

شمارهٔ ۴۸ : ز شوخی ها به برق نوبهاران نسبتی دارد

تک‌بیت شمارهٔ ۴۹ : خنده چون مینای می کم کن، که چون خالی شدی

غزل شمارهٔ ۴۹ : چشم حیران ساخت رویش خط مشک اندود را

شمارهٔ ۴۹ : شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن است

شمارهٔ ۴۹ : می کند در پرده شب جلوه دایم روز ما

شمارهٔ ۴۹ : تشنه معنی تازه است مرا ساغر گوش

تک‌بیت شمارهٔ ۵۰ : آنچنان کز خط سواد مردمان روشن شود

غزل شمارهٔ ۵۰ : دل چسان پیچد عنان آه دردآلود را؟

شمارهٔ ۵۰ : خاکساری مشرب و افتادگی دین من است

شمارهٔ ۵۰ : از گرانخوابی چو چشم دام آزادیم ما

شمارهٔ ۵۰ : مکن به حرف طمع تیره زندگانی خویش

تک‌بیت شمارهٔ ۵۱ : در گشاد کار خود مشکل‌گشایان عاجزند

غزل شمارهٔ ۵۱ : نیست حاجت دیده بان حسن عتاب آلود را

شمارهٔ ۵۱ : چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟

شمارهٔ ۵۱ : بر زبان حرف طلب هرگز نمی آریم ما

شمارهٔ ۵۱ : نکند هیچ یتیم به عسس ساخته ای

تک‌بیت شمارهٔ ۵۲ : یک ره ای آتش به فریاد سپند من برس

غزل شمارهٔ ۵۲ : از عذار او بپوشان دیده امید را

شمارهٔ ۵۲ : خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش را

شمارهٔ ۵۲ : دور شو ای آستین از دیده گریان ما

شمارهٔ ۵۲ : افتادگی گزین که دهد فیض بیشتر

تک‌بیت شمارهٔ ۵۳ : چرخ را آرامگاه عافیت پنداشتم

غزل شمارهٔ ۵۳ : ناله من می زند ناخن به دل ناهید را

شمارهٔ ۵۳ : سرشته اند به دیوانگی سرشت مرا

شمارهٔ ۵۳ : به همواری توان بردن سبق از همرهان اینجا

شمارهٔ ۵۳ : نفس در سینه باد خزان می سوخت نومیدی

تک‌بیت شمارهٔ ۵۴ : دریا بغل گشاده به ساحل نهاد روی

غزل شمارهٔ ۵۴ : تنگدستی راست سازد نفس کج رفتار را

شمارهٔ ۵۴ : ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرا

شمارهٔ ۵۴ : به احسان همتم می کرد قارون اهل دنیا را

شمارهٔ ۵۴ : هر کسی چیزی ز اسباب جهان برداشته است

تک‌بیت شمارهٔ ۵۵ : می زیر دست خود نکند هوشمند را

غزل شمارهٔ ۵۵ : کجروی بال و پر سیرست بد کردار را

شمارهٔ ۵۵ : نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مرا

شمارهٔ ۵۵ : تمنای تو دارد در کشاکش آسمان ها را

شمارهٔ ۵۵ : گر نباشد در میان روی تو، از یک آه گرم

تک‌بیت شمارهٔ ۵۶ : یوسف ما ز تهیدستی خلق آگاه است

غزل شمارهٔ ۵۶ : آه می باشد مسلسل خاطر افگار را

شمارهٔ ۵۶ : سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان را

شمارهٔ ۵۶ : ز بدگویان امان خواهی، ز غیبت پاک کن لب را

شمارهٔ ۵۶ : درین بستانسرا خود را چنان صائب سبک کردم

تک‌بیت شمارهٔ ۵۷ : هوشمندی که به هنگامهٔ مستان افتد

غزل شمارهٔ ۵۷ : کم نسازد جام می زنگ دل افگار را

شمارهٔ ۵۷ : ز جلوه تو حیاتی است خاکساران را

شمارهٔ ۵۷ : ز خط اندیشه نبود چهره آن سرو قامت را

شمارهٔ ۵۷ : گر چه هر گوشه ای از کنج دهانش گیر است

تک‌بیت شمارهٔ ۵۸ : راه خوابیده رسانید به منزل خود را

غزل شمارهٔ ۵۸ : نیست غیر از آه، دلسوزی دل افگار را

شمارهٔ ۵۸ : بهار مایه غفلت بود گرانان را

شمارهٔ ۵۸ : کجا اندیشه عقباست عقل ذوفنونت را؟

شمارهٔ ۵۸ : فیضی که گوشه گیر ز عزلت نیافته است

تک‌بیت شمارهٔ ۵۹ : نهان از پرده‌های چشم می‌گریم، نه آن شمعم

غزل شمارهٔ ۵۹ : داد سیل گریه من غوطه در گل بحر را

شمارهٔ ۵۹ : به دست شانه مده زلف عنبرین بو را

شمارهٔ ۵۹ : کند هر جا پریشان باد زلف مشکبارش را

شمارهٔ ۵۹ : اینجا به خواب غفلت و آنجا به خواب مرگ

تک‌بیت شمارهٔ ۶۰ : فرو خوردم ز غیرت گریهٔ مستانهٔ خود را

غزل شمارهٔ ۶۰ : عشق کو تا گرم سازد این دل رنجور را

شمارهٔ ۶۰ : چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟

شمارهٔ ۶۰ : توجه نیست با دلهای سنگین عشق سرکش را

شمارهٔ ۶۰ : لنگر نکرده ایم چو گوهر درین محیط

تک‌بیت شمارهٔ ۶۱ : دربهاران، پوست بر تن، پردهٔ بیگانگی است

غزل شمارهٔ ۶۱ : نیست از سنگ ملامت غم سر پر شور را

شمارهٔ ۶۱ : چو آفتاب بکش جام صبحگاهی را

شمارهٔ ۶۱ : به گلشن چون روی، بنما به گل چاک گریبان را

شمارهٔ ۶۱ : سالم از سنگلاخ تن به کنار

تک‌بیت شمارهٔ ۶۲ : چشم ترا به سرمه کشیدن چه حاجت است؟

غزل شمارهٔ ۶۲ : خط نسازد بی صفا آن عارض پر نور را

شمارهٔ ۶۲ : گذشت عمر و نگردید پخته طینت ما

شمارهٔ ۶۲ : نلرزد چون دل از دهشت چو برگ بیدپیران را؟

شمارهٔ ۶۲ : بر سینه نعل و داغم بس لاله و گل من

تک‌بیت شمارهٔ ۶۳ : از همان راهی که آمد گل، مسافر می‌شود

غزل شمارهٔ ۶۳ : چون ز می افروختی آن عارض پر نور را

شمارهٔ ۶۳ : باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترا

شمارهٔ ۶۳ : به آسانی شود دلها مسخر گوشه گیران را

شمارهٔ ۶۳ : اگر این رنگ دارد خنده های شرم بیزارش

تک‌بیت شمارهٔ ۶۴ : چون زندگی بکام بود مرگ مشکل است

غزل شمارهٔ ۶۴ : سهل مشمر همت پیران با تدبیر را

شمارهٔ ۶۴ : کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟

شمارهٔ ۶۴ : کشید آن سنگدل از دست من زلف پریشان را

شمارهٔ ۶۴ : چراغ زندگی را می کند مستغنی از روغن

تک‌بیت شمارهٔ ۶۵ : ز دلسیاهی آب حیات می‌آید

غزل شمارهٔ ۶۵ : سر به گردون می دهم این آه پر تأثیر را

شمارهٔ ۶۵ : (از رحم بر زمین نزد آسمان مرا

شمارهٔ ۶۵ : ز نقصان گهر باشد گران خیزی بزرگان را

شمارهٔ ۶۵ : چسان در حلقه آغوش گیرم شوخ چشمی را

تک‌بیت شمارهٔ ۶۶ : شکوه مهر خامشی می‌خواست گیرد از لبم

غزل شمارهٔ ۶۶ : وصف زلف یار عاجز می کند تقریر را

شمارهٔ ۶۶ : کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟

شمارهٔ ۶۶ : نشاط ظاهر از دل کی برد غم های پنهان را؟

شمارهٔ ۶۶ : فتاده است مرا کار با خودآرایی

تک‌بیت شمارهٔ ۶۷ : ریشهٔ نخل کهنسال از جوان افزونترست

غزل شمارهٔ ۶۷ : مهر خاموشی کند کوته زبان تقریر را

شمارهٔ ۶۷ : عیدست مرگ دست به هستی فشانده را

شمارهٔ ۶۷ : عدالت عمر جاویدان دهد فرمانروایان را

شمارهٔ ۶۷ : گر به این عنوان کمان چرخ خواهد حلقه شد

تک‌بیت شمارهٔ ۶۸ : در دل آهن کند فریاد مظلومان اثر

غزل شمارهٔ ۶۸ : خوب دارد زاهد شیاد، داروگیر را

شمارهٔ ۶۸ : مجنون کند فریب نگاهت غزاله را

شمارهٔ ۶۸ : مصیبت می کند بر دل گوارا زهر مردن را

شمارهٔ ۶۸ : چنان که باده کند پشت دار صهبا را

تک‌بیت شمارهٔ ۶۹ : کشور دیوانگی امروز معمور از من است

غزل شمارهٔ ۶۹ : چرب نرمی می کند کوته زبان شمشیر را

شمارهٔ ۶۹ : غم روزی نخورد هر که دلش آزاده است

شمارهٔ ۶۹ : بلایی نیست چون دل واپسی جانهای روشن را

شمارهٔ ۶۹ : افزود شوق بوسه مرا از لبان تو

تک‌بیت شمارهٔ ۷۰ : از هایهای گریهٔ من، چون صدای آب

غزل شمارهٔ ۷۰ : شد غرور حسن از خط بیش آن طناز را

شمارهٔ ۷۰ : آن که صد شیوه به آن چشم سخنگو داده است

شمارهٔ ۷۰ : نمی گردد حجاب از دورگردی لفظ مضمون را

شمارهٔ ۷۰ : می تواند چنگ در فتراک زد خورشید را

تک‌بیت شمارهٔ ۷۱ : دیدن گل از قفس، بارست بر مرغ چمن

غزل شمارهٔ ۷۱ : از فغان شد سر گرانی بیش آن طناز را

شمارهٔ ۷۱ : لعل سیراب تو ترخنده به صهبا زده است

شمارهٔ ۷۱ : چه حاصل کز غزالان بزم رنگین است مجنون را؟

شمارهٔ ۷۱ : شمع نیلوفر ماتم زده از شعله به سر

تک‌بیت شمارهٔ ۷۲ : دوام عشق اگر خواهی، مکن با وصل آمیزش

غزل شمارهٔ ۷۲ : هر خسی قیمت نداند ناله شبخیز را

شمارهٔ ۷۲ : سبزه خط تو راه دل آگاه زده است

شمارهٔ ۷۲ : به خاموشی سرآور روزگار زندگانی را

شمارهٔ ۷۲ : ز بعد مرگ، کسی خط به قبر ما نکشید

تک‌بیت شمارهٔ ۷۳ : این زمان در زیر بار کوه منت می‌روم

غزل شمارهٔ ۷۳ : نعل در آتش گذارد روی گرمت بوس را

شمارهٔ ۷۳ : داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته است

شمارهٔ ۷۳ : نمی آیی به بیداری چو در آغوش من شبها

تک‌بیت شمارهٔ ۷۴ : یا خم می، یا سبو، یا خشت، یا پیمانه کن

غزل شمارهٔ ۷۴ : نیست از راز نهان من خبر جاسوس را

شمارهٔ ۷۴ : در غلط می افکند هر دم سپند بزم را

شمارهٔ ۷۴ : به چشم مردم آگاه، این فرسوده قالبها

تک‌بیت شمارهٔ ۷۵ : پرواز من به بال و پر توست، زینهار

غزل شمارهٔ ۷۵ : ننگ کفر من به فریاد آورد ناقوس را

شمارهٔ ۷۵ : دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده است

شمارهٔ ۷۵ : بخیل دوربین زان می کند وحشت ز صحبت ها

تک‌بیت شمارهٔ ۷۶ : هر سر موی تو از غفلت به راهی می‌رود

غزل شمارهٔ ۷۶ : عشق کو تا چاک سازم جامه ناموس را

شمارهٔ ۷۶ : بخت ما چون بیدمجنون سرنگون افتاده است

شمارهٔ ۷۶ : شود زیر و زبر مجموعه خاطر ز محفل ها

تک‌بیت شمارهٔ ۷۷ : کاش وقت آمدن واقف ز رفتن می‌شدم

غزل شمارهٔ ۷۷ : پرده دار حرف دعوی کن لب خاموش را

شمارهٔ ۷۷ : تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده است

شمارهٔ ۷۷ : ز لعلش پر می گلرنگ شد پیمانه دلها

تک‌بیت شمارهٔ ۷۸ : دل را حیات از نفس آرمیده است

غزل شمارهٔ ۷۸ : بر جگر تا خورده ام نیش خمار نوش را

شمارهٔ ۷۸ : بر سر گردون گل انجم سرشک ما زده است

شمارهٔ ۷۸ : به چشم عاقبت بین هر که خود را دید در دنیا

تک‌بیت شمارهٔ ۷۹ : به بوی گل ز خواب بیخودی بیدار شد بلبل

غزل شمارهٔ ۷۹ : چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟

شمارهٔ ۷۹ : از خمار خواب خوش یوسف به زندان آمده است

شمارهٔ ۷۹ : (سر تسلیم خرد بر خط جام است اینجا

تک‌بیت شمارهٔ ۸۰ : خیرگی دارد ترا محروم، ورنه گلرخان

غزل شمارهٔ ۸۰ : نوش این غمخانه در دنبال دارد نیش را

شمارهٔ ۸۰ : گل ز تیغ غمزه اش در خاک و خون غلطیده است

شمارهٔ ۸۰ : (هر که خاموش شد از اهل بیان است اینجا

تک‌بیت شمارهٔ ۸۱ : این زمان بی‌برگ و بارم، ورنه از جوش ثمر

غزل شمارهٔ ۸۱ : از صفای دل نباشد حاصلی درویش را

شمارهٔ ۸۱ : آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای است

شمارهٔ ۸۱ : جز یتیمی چه بر این داشت در گوش ترا

تک‌بیت شمارهٔ ۸۲ : کم نشد از گریهٔ مستانه، خواب غفلتم

غزل شمارهٔ ۸۲ : صرف بیکاری مگردان روزگار خویش را

شمارهٔ ۸۲ : هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بست

شمارهٔ ۸۲ : این نه خط است سیه کرده بناگوش ترا

تک‌بیت شمارهٔ ۸۳ : با تهی‌چشمان چه سازد نعمت روی زمین؟

غزل شمارهٔ ۸۳ : غوطه دادم در دل الماس داغ خویش را

شمارهٔ ۸۳ : چشم ما طرفی کز آن رخسار آتشناک بست

شمارهٔ ۸۳ : زاهد خشک بود دشمن جان میکش را

تک‌بیت شمارهٔ ۸۴ : بر جرم من ببخش که آورده‌ام شفیع

غزل شمارهٔ ۸۴ : تر به اشک تلخ می سازم دماغ خویش را

شمارهٔ ۸۴ : بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشست

شمارهٔ ۸۴ : پند ارباب خرد پنبه گوش است مرا

تک‌بیت شمارهٔ ۸۵ : ده در شود گشاده، شود بسته چون دری

غزل شمارهٔ ۸۵ : من گرفتم ساختی پوشیده سال خویش را

شمارهٔ ۸۵ : بس که بر رویم غبار کلفت از هر سو نشست

شمارهٔ ۸۵ : چون سویداست نهان در دل شب کوکب ما

تک‌بیت شمارهٔ ۸۶ : هر چند حسن را خطر از چشم پاک نیست

غزل شمارهٔ ۸۶ : من که خواهم محو از عالم نشان خویش را

شمارهٔ ۸۶ : خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هست

شمارهٔ ۸۶ : می تپد در جگر خاک همان طینت ما

تک‌بیت شمارهٔ ۸۷ : از کوه غم اگر چه دو تا گشته قامتم

غزل شمارهٔ ۸۷ : غنچه سان پر گل اگر خواهی دهان خویش را

شمارهٔ ۸۷ : در محبت جز تهیدستی متاعی باب نیست

شمارهٔ ۸۷ : چرخ خونخوار دلیرست به خونریزی ما

تک‌بیت شمارهٔ ۸۸ : غافل مشو که وقت شناسان نوبهار

غزل شمارهٔ ۸۸ : حسن چون آرد به جنگ دل سپاه خویش را

شمارهٔ ۸۸ : (آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیست

شمارهٔ ۸۸ : چه نسبت است به یوسف رخ نکوی ترا؟

تک‌بیت شمارهٔ ۸۹ : در گردش آورید می لعل‌فام را

غزل شمارهٔ ۸۹ : ساختم از قتل نادم دلربای خویش را

شمارهٔ ۸۹ : ذوقی از حرف محبت بی صفای سینه نیست

شمارهٔ ۸۹ : مسنج با دل شب فیض صبح انور را

تک‌بیت شمارهٔ ۹۰ : دل چو شد افسرده، از جسم گرانجان پاره‌ای است

غزل شمارهٔ ۹۰ : روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را

شمارهٔ ۹۰ : تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشت

شمارهٔ ۹۰ : چه آتش است به جان این دل مشوش را؟

تک‌بیت شمارهٔ ۹۱ : پای به خواب رفتهٔ کوه تحملم

غزل شمارهٔ ۹۱ : چون کند آن غمزه خونریز عریان تیغ را

شمارهٔ ۹۱ : در محبت کام نتوان بی دل خونخواره یافت

شمارهٔ ۹۱ : حذر ز ناخن الماس نیست داغ مرا

تک‌بیت شمارهٔ ۹۲ : بوسه را در نامه می‌پیچد برای دیگران

غزل شمارهٔ ۹۲ : کی نیام پوچ می سازد به تمکین تیغ را؟

شمارهٔ ۹۲ : پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکست

شمارهٔ ۹۲ : فراغبال محال است راست کیشان را

تک‌بیت شمارهٔ ۹۳ : ازان چون موی آتش دیده یک دم نیست آرامم

غزل شمارهٔ ۹۳ : آه باشد به ز زلف عنبرین عشاق را

شمارهٔ ۹۳ : به این عنوان اگر قامت کشد سرو دلارایت

شمارهٔ ۹۳ : رخسار آتشین نپذیرد نقاب را

تک‌بیت شمارهٔ ۹۴ : کسی به موی نیاویخته است خرمن گل

غزل شمارهٔ ۹۴ : از سیه بختی نگردد دیده گریان برق را

شمارهٔ ۹۴ : هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاست

شمارهٔ ۹۴ : گردد دو نیم، دل ز گلستان ملول را

تک‌بیت شمارهٔ ۹۵ : جنون به بادیه پرورده چون سراب مرا

غزل شمارهٔ ۹۵ : ساقی محجوب می باید شراب عشق را

شمارهٔ ۹۵ : تار و پود فلک از ناله پیچیده ماست

شمارهٔ ۹۵ : خال تو سوخت جان من غم سرشته را

تک‌بیت شمارهٔ ۹۶ : به دامان قیامت پاک نتوان کرد خون من

غزل شمارهٔ ۹۶ : بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق را

شمارهٔ ۹۶ : پیش ارباب خرد رسم تکلف باب است

شمارهٔ ۹۶ : زخم زبان به جوش نیارد فسرده را

تک‌بیت شمارهٔ ۹۷ : سیاه در دو جهان باد، روی موی سفید!

غزل شمارهٔ ۹۷ : مرکز خاک است گردون آسمان عشق را

شمارهٔ ۹۷ : پیش اشکم که خروشنده تر از سیلاب است

شمارهٔ ۹۷ : کم کم کن آشنا به لب زخم دشنه را

تک‌بیت شمارهٔ ۹۸ : نیست ممکن راه شبنم را به رنگ و بو زدن

غزل شمارهٔ ۹۸ : نیست ماه و آفتابی آسمان عشق را

شمارهٔ ۹۸ : چشمت از گوشه میخانه بلاخیزترست

شمارهٔ ۹۸ : عقل شرع باطن است و شرع عقل ظاهرست

تک‌بیت شمارهٔ ۹۹ : درین ستمکده آن شمع تیره روزم من

غزل شمارهٔ ۹۹ : نیست در دوران من میخانه حاجت خلق را

شمارهٔ ۹۹ : در شکست دل ما سعی نه از تدبیرست

شمارهٔ ۹۹ : داغدار عشق را نور و صفای دیگرست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۰ : مکش ز دست من آن ساعد نگارین مرا

غزل شمارهٔ ۱۰۰ : با زمین گیری به منزل می رسانم خلق را

شمارهٔ ۱۰۰ : فکر دنیای دنی کار خدانشناس است

شمارهٔ ۱۰۰ : جای برگ گل به بستر اشک رنگینم بس است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۱ : جنون دوری من بیش می‌شود از سنگ

غزل شمارهٔ ۱۰۱ : ریخت چون دندان، شود افزون غم نان خلق را

شمارهٔ ۱۰۱ : چاره خاک نشینان به قضا ساختن است

شمارهٔ ۱۰۱ : عیب مردم بر هنر تا چند بگزینی، بس است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۲ : گر چه چون آبله بر هر کف پا بوسه زدم

غزل شمارهٔ ۱۰۲ : غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

شمارهٔ ۱۰۲ : تا به کام است فلک، خار گل پیرهن است

شمارهٔ ۱۰۲ : نغمه های جانفزا در پرده نی مدغم است؟

تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۳ : منم آن نخل خزان دیده کز اسباب جهان

غزل شمارهٔ ۱۰۳ : نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

شمارهٔ ۱۰۳ : شور دریای وجود از سر پرشور من است

شمارهٔ ۱۰۳ : شانه با صد دست از بست و گشادش درهم است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۴ : همه شب قافلهٔ نالهٔ من در راه است

غزل شمارهٔ ۱۰۴ : هر تنک ظرفی ننوشد خون گرم تاک را

شمارهٔ ۱۰۴ : اشک از گرمی آه دل من گلگون است

شمارهٔ ۱۰۴ : بی خبر از غفلت خویش است تا جان در تن است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۵ : زنگیان دشمن آیینهٔ بی‌زنگارند

غزل شمارهٔ ۱۰۵ : از بلندی مانع گردش شود افلاک را

شمارهٔ ۱۰۵ : نامه لاله که داغ جگرش مضمون است

شمارهٔ ۱۰۵ : عمر را بر باد دادن تن به صحبت دادن است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۶ : روزگاری است که با ریگ روان همسفرم

غزل شمارهٔ ۱۰۶ : مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

شمارهٔ ۱۰۶ : یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین است

شمارهٔ ۱۰۶ : آتشین رویی که داغ ما گلی از باغ اوست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۷ : گر چه چون سرو تماشاگه اهل نظرم

غزل شمارهٔ ۱۰۷ : خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

شمارهٔ ۱۰۷ : روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه است

شمارهٔ ۱۰۷ : حاصل دنیا و بال جان فارغبال توست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۸ : آن نفس باخته غواص جگرسوخته‌ام

غزل شمارهٔ ۱۰۸ : نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

شمارهٔ ۱۰۸ : اشک خالی کن دلهای غم اندوخته است

شمارهٔ ۱۰۸ : کاکل او دام در راه صبا انداخته است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۰۹ : ز فیض سرمهٔ حیرت درین تماشاگاه

غزل شمارهٔ ۱۰۹ : جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را

شمارهٔ ۱۰۹ : راحت و محنت عالم به هم آمیخته است

شمارهٔ ۱۰۹ : یوسف از بی مهری اخوان به چاه افتاده است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۰ : درین بساط، من آن آدم سیه‌کارم

غزل شمارهٔ ۱۱۰ : بی کسی کی خوار سازد زاده اقبال را؟

شمارهٔ ۱۱۰ : دل هر کس که مسلم ز علایق رسته است

شمارهٔ ۱۱۰ : تا دل از دستم شراب ارغوانی برده است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۱ : به بوی پیرهن از دوست صلح نتوان کرد

غزل شمارهٔ ۱۱۱ : دامن دریای خونخوارست بالین سیل را

شمارهٔ ۱۱۱ : جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفت

شمارهٔ ۱۱۱ : کی نسیم صبحدم با غنچه گل کرده است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۲ : چو برگ، بر سر حاصل نمی‌توان لرزید

غزل شمارهٔ ۱۱۲ : گل نزد آبی بر آتش بلبل خودکام را

شمارهٔ ۱۱۲ : دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت

شمارهٔ ۱۱۲ : بس که بر آن پیکر سیمین قبا چسبیده است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳ : می‌شوم گل، در گریبان خار می‌افتد مرا

غزل شمارهٔ ۱۱۳ : نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

شمارهٔ ۱۱۳ : (دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریخت

شمارهٔ ۱۱۳ : تا دل بی تاب من گرم طلب گردیده است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۴ : بس که دارم انفعال از بی‌وجودیهای خویش

غزل شمارهٔ ۱۱۴ : نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

شمارهٔ ۱۱۴ : مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاست

شمارهٔ ۱۱۴ : هر که با بی نسبتان گردد طرف، دیوانه است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۵ : چندان که پا ز کوی خرابات می‌کشم

غزل شمارهٔ ۱۱۵ : کرده ام بر خود گوارا تلخی دشنام را

شمارهٔ ۱۱۵ : سیاه روی کتاب از ورق شماری ماست

شمارهٔ ۱۱۵ : بی حیا گر غوطه در گوهر زند بی مایه است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۶ : غمگین نیم که خلق شمارند بد مرا

غزل شمارهٔ ۱۱۶ : نیست دلگیری ز دنیا بنده تسلیم را

شمارهٔ ۱۱۶ : ترا که پنبه گوش شعور سیماب است

شمارهٔ ۱۱۶ : آب حیوان با لب لعل تو خون مرده ای است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۷ : ز زندگانی خود، چرخ سیر کرد مرا

غزل شمارهٔ ۱۱۷ : نیست از درد غریبی چون گهر پروا مرا

شمارهٔ ۱۱۷ : زبان شانه درازست بر سر عالم

شمارهٔ ۱۱۷ : نغمه شیرین در مذاقم بی شراب تلخ نیست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۸ : گرفت نفس غیور اختیار از دستم

غزل شمارهٔ ۱۱۸ : غوطه در گل داده بود اندیشه دنیا مرا

شمارهٔ ۱۱۸ : دل آرمیده بود گفتگو چو هموارست

شمارهٔ ۱۱۸ : دل به صحبت ذوق خلوت دیده را در بند نیست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۹ : خانه بر دوش‌تر از ابر بهاران بودم

غزل شمارهٔ ۱۱۹ : از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

شمارهٔ ۱۱۹ : ستاره سحر عشق چشم بیدارست

شمارهٔ ۱۱۹ : جز حریم دل کز آب و گل در او آثار نیست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۰ : سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا

غزل شمارهٔ ۱۲۰ : عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

شمارهٔ ۱۲۰ : ترا که خط بناگوش ابجد نازست

شمارهٔ ۱۲۰ : گوش ناقص طینتان را پرده انصاف نیست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۱ : گر چو خورشید به خود تیغ زنم، معذورم

غزل شمارهٔ ۱۲۱ : خلق خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

شمارهٔ ۱۲۱ : کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزست

شمارهٔ ۱۲۱ : در چمن چون باغدار لاله گون خود گذشت

تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۲ : وادی پیموده را از سر گرفتن مشکل است

غزل شمارهٔ ۱۲۲ : گر چه جا در دیده آن نور نظر دارد مرا

شمارهٔ ۱۲۲ : تبسمی که دهد یار ازان دهن جان است

شمارهٔ ۱۲۲ : بعد سالی در گلستان جلوه ای گل کرد و رفت

تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۳ : می‌کنم در جرعهٔ اول سبکبارش ز غم

غزل شمارهٔ ۱۲۳ : خواب وقت فیض در محراب می گیرد مرا

شمارهٔ ۱۲۳ : سخن بلند چو گردد به وحی مقرون است

شمارهٔ ۱۲۳ : از دعا در صبح کام دل توان آسان گرفت

تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۴ : فیض صبح زنده‌دل بیش است از دلهای شب

غزل شمارهٔ ۱۲۴ : التفات زاهدان خشک، تر سازد مرا

شمارهٔ ۱۲۴ : ز ناله ام در و بام قفس نگارین است

شمارهٔ ۱۲۴ : خبرها می دهد از می پرستی رنگ غمازت

تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۵ : برنمی‌آیم به رنگی هر زمان چون نوبهار

غزل شمارهٔ ۱۲۵ : شور عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

شمارهٔ ۱۲۵ : هزار گرگ هوس در کمین عصمت توست

شمارهٔ ۱۲۵ : مرا در چاه چون یوسف وطن از مکر اخوان است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۶ : تا ننوشانم، نگردد در مذاقم خوشگوار

غزل شمارهٔ ۱۲۶ : چشم او چندان که مست خواب می سازد مرا

شمارهٔ ۱۲۶ : حیرتکده چشم مرا خواب ندیده است

شمارهٔ ۱۲۶ : غرض از خوردن می مستی بالادست است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۷ : چون ز دنیا نعمت الوان هوس باشد مرا؟

غزل شمارهٔ ۱۲۷ : تر زبانی معدن زنگار می سازد مرا

شمارهٔ ۱۲۷ : بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی است

شمارهٔ ۱۲۷ : ناله نی حدی قافله ارواح است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۸ : در طریقت، بار هر کس را که نگرفتم به دوش

غزل شمارهٔ ۱۲۸ : تنگ ظرفم، باده کم زور می سازد مرا

شمارهٔ ۱۲۸ : اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی است

شمارهٔ ۱۲۸ : پیر را قامت خم سوی عدم راهبرست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۲۹ : قامت خم برد آرام و قرار از جان من

غزل شمارهٔ ۱۲۹ : دیدن لعل لبش خاموش می سازد مرا

شمارهٔ ۱۲۹ : ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟

شمارهٔ ۱۲۹ : (در خموشی لب من چهره گشای رازست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۰ : نخل امید مرا جز بار دل حاصل نبود

غزل شمارهٔ ۱۳۰ : تن پرستی زیر دست خاک می سازد مرا

شمارهٔ ۱۳۰ : جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیست

شمارهٔ ۱۳۰ : چشم مینا ز سیه بختی ما خونریزست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۱ : ز من به نکتهٔ رنگین چو لاله قانع شو

غزل شمارهٔ ۱۳۱ : نیست ممکن قرب آتش بال و پر سوزد مرا

شمارهٔ ۱۳۱ : جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیست

شمارهٔ ۱۳۱ : بس که با سنگ ز سختی دل من یکرنگ است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۲ : فنای من به نسیم بهانه‌ای بندست

غزل شمارهٔ ۱۳۲ : برگ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

شمارهٔ ۱۳۲ : ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیست

شمارهٔ ۱۳۲ : هر سر موی تو در کاوش دل مژگان است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۳ : نیست جز پاکی دامن گنهم چون مه مصر

غزل شمارهٔ ۱۳۳ : از سر زلف تو بر دل کار مشکل شد مرا

شمارهٔ ۱۳۳ : در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیست

شمارهٔ ۱۳۳ : تا ز می چهره گلرنگ تو افروخته است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۴ : فغان که همچو قلم نیست از نگون‌بختی

غزل شمارهٔ ۱۳۴ : سنگ طفلان از جنون رطل گرانی شد مرا

شمارهٔ ۱۳۴ : هر کس طمع روی دل از مردم خس داشت

شمارهٔ ۱۳۴ : تا چمن را قد و رخسار تو آراسته است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۵ : چون گل، درین حدیقه که جای قرار نیست

غزل شمارهٔ ۱۳۵ : عشق پنهان باعث روشن روانی شد مرا

شمارهٔ ۱۳۵ : زاهدان را گوشه خلوت بس است

شمارهٔ ۱۳۵ : رگ جان من و آن زلف به هم پیوسته است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۶ : نیرنگ چرخ، چون گل رعنا درین چمن

غزل شمارهٔ ۱۳۶ : سر به جیب خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

شمارهٔ ۱۳۶ : ای دل بی درد، آزادی بس است

شمارهٔ ۱۳۶ : دل دگربار در آن زلف دو تا افتاده است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۷ : مانند لاله، سوخته نانی است روزیم

غزل شمارهٔ ۱۳۷ : تا به کی بند گرانجانی به پا باشد مرا

شمارهٔ ۱۳۷ : در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداست

شمارهٔ ۱۳۷ : از رگ ابر هوا دسته سنبل شده است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۸ : روی تلخ دایه نتواند مرا خاموش کرد

غزل شمارهٔ ۱۳۸ : نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

شمارهٔ ۱۳۸ : سرکشم ز ابر بهاری گذشته است

شمارهٔ ۱۳۸ : باز سرمشق جنونم خط نازک رقمی است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۳۹ : از نسیم گل پریشان گردد اوراق حواس

غزل شمارهٔ ۱۳۹ : چون ز دنیا نعمت الوان هوس باشد مرا؟

شمارهٔ ۱۳۹ : غم پوشش برونم را گرفته است

شمارهٔ ۱۳۹ : هر چه جز حیرت دیدار بود نادانی است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۰ : برنمی‌دارد به رغم من، نظر از خاک راه

غزل شمارهٔ ۱۴۰ : بلبل خوش نغمه ام، با گل سخن باشد مرا

شمارهٔ ۱۴۰ : ای که گفتی نگاه خیره تو

شمارهٔ ۱۴۰ : گر چه رخسار ترا آب طراوت کم نیست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۱ : گران نیم به خریدار از سبکروحی

غزل شمارهٔ ۱۴۱ : پرده دار و حاجب و دربان نمی باشد مرا

شمارهٔ ۱۴۱ : زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخ

شمارهٔ ۱۴۱ : عشق را چشم به سامان تن آسانی نیست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۲ : ز حسن عاقبت عشق چشم آن دارم

غزل شمارهٔ ۱۴۲ : داغ عشق از سینه روشن به دست آمد مرا

شمارهٔ ۱۴۲ : شنیدم آنقدر از دوستان تلخ

شمارهٔ ۱۴۲ : از سرانجام عمارت خوشی از دلها رفت

تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۳ : پیری مرا به گوشهٔ عزلت دلیل شد

غزل شمارهٔ ۱۴۳ : بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

شمارهٔ ۱۴۳ : زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهاد

شمارهٔ ۱۴۳ : به گریه جوهر بینش ز دیده ما ریخت

تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۴ : عشقم چنان ربود که دنیا و آخرت

غزل شمارهٔ ۱۴۴ : چون به خاطر آن دو لعل آبدار آید مرا

شمارهٔ ۱۴۴ : سرو را از جلوه مستانه از جا می برد

شمارهٔ ۱۴۴ : چه غم اگر تهی از باده جام و شیشه ماست؟

تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۵ : بس که دیدم سردمهری از نسیم نوبهار

غزل شمارهٔ ۱۴۵ : صبح از جان های روشن یاد می آید مرا

شمارهٔ ۱۴۵ : عقل را از مغز بیرون داغ سودا می برد

شمارهٔ ۱۴۵ : چنان که مهر خموشی سپند آفتهاست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۶ : بر خاطر موج است گران، دیدن ساحل

غزل شمارهٔ ۱۴۶ : سرنمی پیچم به سنگ بیستون از کار عشق

شمارهٔ ۱۴۶ : قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی است

شمارهٔ ۱۴۶ : دلم ربوده خط شکسته بسته اوست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۷ : عمر شد در گوشمالم صرف، گویا روزگار

غزل شمارهٔ ۱۴۷ : زلف را نبود سرانجامی که می باید مرا

شمارهٔ ۱۴۷ : ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیست

شمارهٔ ۱۴۷ : چه سود ازین که کتبخانه جهان از توست؟

تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۸ : پرتو منت کند دلهای روشن را سیاه

غزل شمارهٔ ۱۴۸ : نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

شمارهٔ ۱۴۸ : خیال طره او در دل خراب گذشت

شمارهٔ ۱۴۸ : دلیل راه توکل امید کوتاه است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۹ : تا در کمند رشتهٔ هستی فتاده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۴۹ : گر چه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

شمارهٔ ۱۴۹ : مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشت

شمارهٔ ۱۴۹ : خموش هر که شد از قیل و قال وارسته است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۰ : سیل از ویرانهٔ من شرمساری می‌برد

غزل شمارهٔ ۱۵۰ : شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا

شمارهٔ ۱۵۰ : ترخنده از عرق به می ناب زد رخت

شمارهٔ ۱۵۰ : پلنگ اگر چه ز خشم آتش فروخته ای است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۱ : از نوازش، منت روی زمین دارد به من

غزل شمارهٔ ۱۵۱ : می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مرا

شمارهٔ ۱۵۱ : هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاست

شمارهٔ ۱۵۱ : هزار رنگ بلا در خمار میخواری است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۲ : می‌کشم تهمت سجادهٔ تزویر از خلق

غزل شمارهٔ ۱۵۲ : داغ رسوایی خدادادست منصور مرا

شمارهٔ ۱۵۲ : ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاست

شمارهٔ ۱۵۲ : گل سر سبد روزگار، خوش خویی است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۳ : مرا ز کوی خرابات، پای رفتن نیست

غزل شمارهٔ ۱۵۳ : نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

شمارهٔ ۱۵۳ : ما را بهشت نقد، تماشای دلبرست

شمارهٔ ۱۵۳ : چه شد که مجلس ما را ز شمع زیور نیست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۴ : چنان ز تنگی این بوستان در آزارم

غزل شمارهٔ ۱۵۴ : بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

شمارهٔ ۱۵۴ : چون غنچه گر زبان تو با دل موافق است

شمارهٔ ۱۵۴ : به زور خرده جان را نگاه نتوان داشت

تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۵ : گر بدانی چه قدر تشنهٔ دیدار توام

غزل شمارهٔ ۱۵۵ : می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

شمارهٔ ۱۵۵ : موج خطر سفینه اهل توکل است

شمارهٔ ۱۵۵ : یعقوب از فروغ جمال تو چشم باخت

تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۶ : شب زلف سیه افسانهٔ خوابم شده بود

غزل شمارهٔ ۱۵۶ : نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا

شمارهٔ ۱۵۶ : یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باخت

شمارهٔ ۱۵۶ : جایی مرو نخوانده که گر خانه خداست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۷ : نکرده بود تماشا هنوز قامت راست

غزل شمارهٔ ۱۵۷ : شد گرفتاری فزون در روزگار خط مرا

شمارهٔ ۱۵۷ : امروز حسن خط به رخ او مسلم است

شمارهٔ ۱۵۷ : ابر سیاه حامل باران رحمت است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۸ : اگر تپیدن دل ترجمان نمی‌گردید

غزل شمارهٔ ۱۵۸ : از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا

شمارهٔ ۱۵۸ : نرمی حصار عافیت جان روشن است

شمارهٔ ۱۵۸ : با قبله طاق ابروی او را چه نسبت است؟

تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۹ : عشق سازد ز هوس پاک، دل آدم را

غزل شمارهٔ ۱۵۹ : می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا

شمارهٔ ۱۵۹ : ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوست

شمارهٔ ۱۵۹ : موی سفید ریشه آه ندامت است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۰ : کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

غزل شمارهٔ ۱۶۰ : کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

شمارهٔ ۱۶۰ : تا عارضت ز آتش می برفروخته است

شمارهٔ ۱۶۰ : ای شانه زلف و کاکل دلدار نازک است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۱ : هر که می‌بیند چو کشتی بر لب ساحل مرا

غزل شمارهٔ ۱۶۱ : نیست بر ابر بهاران، دیده پر نم مرا

شمارهٔ ۱۶۱ : زلفت که همچو شام غریبان گرفته است

شمارهٔ ۱۶۱ : موی سفید صبحدم جان غافل است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۲ : چه حاجت است به رهبر، که گوشهٔ چشمش

غزل شمارهٔ ۱۶۲ : چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا

شمارهٔ ۱۶۲ : از سرد مهری آتش شوقم فسرده است

شمارهٔ ۱۶۲ : چندان که خار در پی آزار بلبل است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۳ : از عزیزان جهان هر کس به دولت می‌رسد

غزل شمارهٔ ۱۶۳ : پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

شمارهٔ ۱۶۳ : در جوش خلق کعبه حاجات گم شده است

شمارهٔ ۱۶۳ : این شور در جهان نه از افلاک و انجم است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۴ : دل چو رو گرداند، بر گرداندن او مشکل است

غزل شمارهٔ ۱۶۴ : چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

شمارهٔ ۱۶۴ : خال تو ریشه در شکرستان دوانده است

شمارهٔ ۱۶۴ : دیدار یار در گره چشم بستن است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۵ : شور و غوغا نبود در سفر اهل نظر

غزل شمارهٔ ۱۶۵ : برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

شمارهٔ ۱۶۵ : دل بی خیال طایر شهپر بریده است

شمارهٔ ۱۶۵ : درمان درد هجر ز جان دست شستن است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۶ : حرصی که داشتم به شکار پری رخان

غزل شمارهٔ ۱۶۶ : پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

شمارهٔ ۱۶۶ : از پسته تو شور ملاحت چکیده است

شمارهٔ ۱۶۶ : شکرفروش مصر حلاوت زبان توست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۷ : در بیابانی که از نقش قدم بیش است چاه

غزل شمارهٔ ۱۶۷ : می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

شمارهٔ ۱۶۷ : آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده است

شمارهٔ ۱۶۷ : خال است این که بر لب او چشم دوخته است؟

تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۸ : با چنین سامان حسن ای غنچه‌لب انصاف نیست

غزل شمارهٔ ۱۶۸ : نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مرا

شمارهٔ ۱۶۸ : دارد سری به کاکل او هر سری که هست

شمارهٔ ۱۶۸ : چشمم ز پهلوی دل دیوانه پر شده است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۶۹ : صورت حال جهان زنگی و من آیینه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۶۹ : مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مرا

شمارهٔ ۱۶۹ : (در زیر آسمان دل بی اضطراب نیست

شمارهٔ ۱۶۹ : نی انجمن فروز شراب شبانه است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۰ : خون هزار بوسه به دل جوش می‌زند

غزل شمارهٔ ۱۷۰ : سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا

شمارهٔ ۱۷۰ : عشق ترا به رونق ما احتیاج نیست

شمارهٔ ۱۷۰ : ز پیری حاصل من مد آه است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۱ : خضر آورد برون ز سیاهی گلیم خویش

غزل شمارهٔ ۱۷۱ : یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا

شمارهٔ ۱۷۱ : بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیست

شمارهٔ ۱۷۱ : ظرافت آتش افروز جدایی است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۲ : می‌داشت کاش حوصلهٔ یک نگاه دور

غزل شمارهٔ ۱۷۲ : ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مرا

شمارهٔ ۱۷۲ : در گلشن وجود ره بوالفضول نیست

شمارهٔ ۱۷۲ : در چمن روزگار فال شکفتن خطاست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۳ : صد کاسه خون اگر چه کشیدم درین چمن

غزل شمارهٔ ۱۷۳ : در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا

شمارهٔ ۱۷۳ : بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافت

شمارهٔ ۱۷۳ : حسن را با عشق شان دیگرست

تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۴ : چو گردباد به سرگشتگی برآمده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۷۴ : کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟

شمارهٔ ۱۷۴ : از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفت

شمارهٔ ۱۷۴ : عشق هر چند مجازی است خوش است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۵ : هزار لطف طمع داشتم ز ساده‌دلی

غزل شمارهٔ ۱۷۵ : نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مرا

شمارهٔ ۱۷۵ : تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟

شمارهٔ ۱۷۵ : حسن در دوستی یگانه خوش است

تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۶ : آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا

غزل شمارهٔ ۱۷۶ : خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

شمارهٔ ۱۷۶ : رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت است

شمارهٔ ۱۷۶ : عالمی را لعل او مست از شراب ناب کرد

تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۷ : کو عشق تا به هم شکند هستی مرا

غزل شمارهٔ ۱۷۷ : شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا

شمارهٔ ۱۷۷ : رخسار تو شاداب تر از لاله طورست

شمارهٔ ۱۷۷ : از تراش آن خط مشکین جلوه زان رخسار کرد

تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۸ : تا آتش از دلم نکشد شعله چون چنار

غزل شمارهٔ ۱۷۸ : چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرا

شمارهٔ ۱۷۸ : می بی نمک صحبت احباب حرام است

شمارهٔ ۱۷۸ : منع ما کی می توان از دستبوس امروز کرد؟

تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۹ : چون فلاخن کز وصال سنگ دست‌افشان شود

غزل شمارهٔ ۱۷۹ : طاق کرد از هر دو عالم طاق آن ابرو مرا

شمارهٔ ۱۷۹ : آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم است

شمارهٔ ۱۷۹ : از حیا نتوان به چشم او نگاه تیز کرد

تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۰ : با دل بی آرزو، بر دل گرانم یار را

غزل شمارهٔ ۱۸۰ : برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا

شمارهٔ ۱۸۰ : از وصل، ملال دل خرم نمکین است

شمارهٔ ۱۸۰ : ذات حق را چون توان در این جهان ادراک کرد؟

تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۱ : غم عالم فراوان است و من یک غنچه‌دل دارم

غزل شمارهٔ ۱۸۱ : باعث آزار شد ترک دل آزاری مرا

شمارهٔ ۱۸۱ : روی دل این خسته به آن چشم سخنگوست

شمارهٔ ۱۸۱ : دانه خال تو خون از چشم صیاد آورد

تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۲ : اگر تو دامن خود را به دست ما ندهی

غزل شمارهٔ ۱۸۲ : جلوه برقی است در میخانه هشیاری مرا

شمارهٔ ۱۸۲ : (راه سخنم معنی بسیار گرفته است

شمارهٔ ۱۸۲ : عالمی از منع زینت خرم و دلشاد شد

تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۳ : چنان شد عام در ایام ما ذوق گرفتاری

غزل شمارهٔ ۱۸۳ : تر نسازد گریه های ابر نیسانی مرا

شمارهٔ ۱۸۳ : خلقی از گفتار بی کردار من هشیار شد

تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۴ : بنه بر طاق نسیان زهد را چون شیشهٔ خالی

غزل شمارهٔ ۱۸۴ : نیست بر خاطر غباری از پریشانی مرا

شمارهٔ ۱۸۴ : از خموشی هر که سر در جیب فکرت می برد

شمارهٔ ۱۸۴ : بی تائمل هر که در محفل سخن پرداز شد

تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۵ : به هشیاران فشان این دانهٔ تسبیح را زاهد

غزل شمارهٔ ۱۸۵ : خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا

شمارهٔ ۱۸۵ : ناله بلبل به بال شیون ما می پرد

شمارهٔ ۱۸۵ : خرد دانست آن که جرم خویش را بیچاره شد

تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۶ : مکرر بود وضع روز و شب، آن ساقی جانها

غزل شمارهٔ ۱۸۶ : چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مرا

شمارهٔ ۱۸۶ : تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کرد

شمارهٔ ۱۸۶ : تازه رو زخم کهن از زخم های تازه شد

تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۷ : چو شد زهر عادت، مضرت نبخشد

غزل شمارهٔ ۱۸۷ : در دل هر قطره آماده است دریایی مرا

شمارهٔ ۱۸۷ : کاوش مژگان او از بس که دست انداز کرد

شمارهٔ ۱۸۷ : داستان عمر طی شد حرف او آخر نشد

تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۸ : ز زندگی چه به کرکس رسد جز مردار؟

غزل شمارهٔ ۱۸۸ : می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا

شمارهٔ ۱۸۸ : ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرد

شمارهٔ ۱۸۸ : تا مسیحا رفت از عالم دل خرم نماند

تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۹ : ز جسم، جان گنهکار را ملالی نیست

غزل شمارهٔ ۱۸۹ : گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کند

شمارهٔ ۱۸۹ : بوی خون از غنچه گل بر دماغم می خورد

شمارهٔ ۱۸۹ : ساده لوحانی که رو در کنج عزلت کرده اند

تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۰ : ز گریه ابر سیه می‌شود سفید آخر

غزل شمارهٔ ۱۹۰ : جامه آزادگی چالاک باشد سرو را

شمارهٔ ۱۹۰ : می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟

شمارهٔ ۱۹۰ : تا نقاب از رخ برافکنده است در مشکین پرند

تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۱ : ازان ز داغ نهان پرده برنمی‌دارم

غزل شمارهٔ ۱۹۱ : دردمندی سر به گردون می رساند آه را

شمارهٔ ۱۹۱ : بر گل رخسار او تا زلف پیچ و تاب زد

شمارهٔ ۱۹۱ : غیرت خسرو چو خواهد رشک فرمایی کند

تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۲ : نسیم ناامیدی بد ورق گرداندنی دارد

غزل شمارهٔ ۱۹۲ : ناتوانی از اجابت نیست مانع آه را

شمارهٔ ۱۹۲ : من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟

شمارهٔ ۱۹۲ : در دل معشوق جای خود ادب وا می کند

تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۳ : همین است پیغام گلهای رعنا

غزل شمارهٔ ۱۹۳ : هست در نقصان تمامی ها دل آگاه را

شمارهٔ ۱۹۳ : بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شد

شمارهٔ ۱۹۳ : آن که لب باز از سر رغبت به غیبت می کند

تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۴ : نخلی که از ثمر نیست، جز سنگ در کنارش

غزل شمارهٔ ۱۹۴ : کاسه زانوست جام جم دل آگاه را

شمارهٔ ۱۹۴ : تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شد

شمارهٔ ۱۹۴ : میکشان را باده گلرنگ خندان می کند

تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۵ : کار موقت به وقت است، که چون وقت رسید

غزل شمارهٔ ۱۹۵ : دلفریبی چون به جولان آورد آن ماه را

شمارهٔ ۱۹۵ : از فضولی چشم بستم خار و گل همرنگ شد

شمارهٔ ۱۹۵ : تکیه گاه خلق، لطف حق تعالی بس بود

تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۶ : امید من به خاموشی، یکی ده گشت تا دیدم

غزل شمارهٔ ۱۹۶ : نیست پروای فنای خود دل وارسته را

شمارهٔ ۱۹۶ : دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شد

شمارهٔ ۱۹۶ : دور ساغر بی هوای ابر پا در گل بود

تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۷ : گوشی نخراشد ز صدای جرس ما

غزل شمارهٔ ۱۹۷ : گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته را

شمارهٔ ۱۹۷ : وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشد

شمارهٔ ۱۹۷ : در بساط آسمان خشک، همت کم بود

تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۸ : به ما حرارت دوزخ چه می‌تواند کرد؟

غزل شمارهٔ ۱۹۸ : از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته را

شمارهٔ ۱۹۸ : هر قدر نقاش نقش او به دقت می کشد

شمارهٔ ۱۹۸ : حاصل جمعیت عالم پریشانی بود

تک‌بیت شمارهٔ ۱۹۹ : مرا از صافی مشرب ز خود دانند هر قومی

غزل شمارهٔ ۱۹۹ : بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته را

شمارهٔ ۱۹۹ : شوربختم، دل به آن کنج دهانم می کشد

شمارهٔ ۱۹۹ : بخت با ما بر خلاف راه مقصد می رود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۰ : چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟

غزل شمارهٔ ۲۰۰ : جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده را

شمارهٔ ۲۰۰ : خط ظالم از گل رخسار او کین می کشد

شمارهٔ ۲۰۰ : دیده هر کس که از اشک ندامت تر شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۱ : دلم هر لحظه از داغی به داغ دیگر آویزد

غزل شمارهٔ ۲۰۱ : نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده را

شمارهٔ ۲۰۱ : داستان عمر طی شد حرف او آخر نشد

شمارهٔ ۲۰۱ : هر که گرداند ز دنیا روی، از مردان شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۲ : ز افتادگی به مسند عزت رسیده است

غزل شمارهٔ ۲۰۲ : دل شود شاد از شکست آرزو آزاده را

شمارهٔ ۲۰۲ : هیچ کس بی گوشمال روزگار آدم نشد

شمارهٔ ۲۰۲ : فیض روشن گوهران از ارتحال افزون شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۳ : غافلان را گوش بر آواز طبل رحلت است

غزل شمارهٔ ۲۰۳ : عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده را

شمارهٔ ۲۰۳ : زخم گستاخم لب تیغ شهادت می مکد

شمارهٔ ۲۰۳ : از شراب لاله گون همت دوبالا می شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۴ : دلت ای غنچه محال است سبکبار شود

غزل شمارهٔ ۲۰۴ : پوست زندان است بر تن زاهد افسرده را

شمارهٔ ۲۰۴ : از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماند

شمارهٔ ۲۰۴ : حسن خط از حلقه گشتن ها زیادت می شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۵ : دعوی سوختگی پیش من ای لاله مکن

غزل شمارهٔ ۲۰۵ : می کنم از سینه بیرون این دل افسرده را

شمارهٔ ۲۰۵ : شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک ماند

شمارهٔ ۲۰۵ : در وجود ما شراب تلخ باطل می شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۶ : غم مردن نبود جان غم اندوخته را

غزل شمارهٔ ۲۰۶ : دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده را

شمارهٔ ۲۰۶ : یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماند

شمارهٔ ۲۰۶ : عمر اهل دولت از احسان دو چندان می شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۷ : چه قدر راه به تقلید توان پیمودن؟

غزل شمارهٔ ۲۰۷ : می کند پامال، تن آخر دل آسوده را

شمارهٔ ۲۰۷ : رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماند

شمارهٔ ۲۰۷ : آسمان افتادگان را غمگساری می شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۸ : سینه‌ها را خامشی گنجینهٔ گوهر کند

غزل شمارهٔ ۲۰۸ : کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را

شمارهٔ ۲۰۸ : روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده اند

شمارهٔ ۲۰۸ : خون می را از عروق تاک می باید کشید

تک‌بیت شمارهٔ ۲۰۹ : در دیار عشق، کس را دل نمی‌سوزد به کس

غزل شمارهٔ ۲۰۹ : از غبار خط فزون شد روشنایی دیده را

شمارهٔ ۲۰۹ : وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کرده اند

شمارهٔ ۲۰۹ : ساغر می را به دست می پرست ما دهید

تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۰ : ساده لوحان جنون از بیم محشر فارغند

غزل شمارهٔ ۲۱۰ : از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده را

شمارهٔ ۲۱۰ : فتنه و آشوب از هر سو به من رو کرده اند

شمارهٔ ۲۱۰ : کجا چشم بد از دود سپندم در گزند افتد؟

تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۱ : زود گردد چهرهٔ بی‌شرم، پامال نگاه

غزل شمارهٔ ۲۱۱ : از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره را

شمارهٔ ۲۱۱ : زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتند

شمارهٔ ۲۱۱ : به جز دندان کز آب زندگی چون آسیا گردد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۲ : عالم از افسردگان یک چشم خواب آلود شد

غزل شمارهٔ ۲۱۲ : در شکایت ریختی دندان نعمت خواره را

شمارهٔ ۲۱۲ : نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرند

شمارهٔ ۲۱۲ : به عادت هر کجا زهری است شیرین چون شکر گردد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۳ : شد ره خوابیده بیدار و همان آسوده‌اند

غزل شمارهٔ ۲۱۳ : می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را

شمارهٔ ۲۱۳ : پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زند

شمارهٔ ۲۱۳ : چنین از می گر آن سیب زنخدان لاله گون گردد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۴ : بپذیر عذر باده‌کشان را، که همچو موج

غزل شمارهٔ ۲۱۴ : می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را

شمارهٔ ۲۱۴ : ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زند

تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۵ : مشمر ز عمر خود نفس ناشمرده را

غزل شمارهٔ ۲۱۵ : طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه را

شمارهٔ ۲۱۵ : روز روشن آه ما بر قلب گردون می زند

شمارهٔ ۲۱۵ : ز پرگویی دهان هرزه گویان باز می گردد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۶ : می‌کند باد مخالف، شور دریا را زیاد

غزل شمارهٔ ۲۱۶ : چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟

شمارهٔ ۲۱۶ : اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشند

شمارهٔ ۲۱۶ : دلی دارم که از یاد طرب غمناک می گردد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۷ : ساحلی نیست به جز دامن صحرای عدم

غزل شمارهٔ ۲۱۷ : نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه را

شمارهٔ ۲۱۷ : گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کند

شمارهٔ ۲۱۷ : به هر کس آسمان شد مهربان بیچاره می گردد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۸ : گریه بسیار بود، نو به وجود آمده را

غزل شمارهٔ ۲۱۸ : هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه را

شمارهٔ ۲۱۸ : می گذارد کفش هر کس پیش پای میهمان

شمارهٔ ۲۱۸ : غم روی زمین ما را غبار دل نمی گردد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۱۹ : عیدست مرگ، دست به هستی فشانده را

غزل شمارهٔ ۲۱۹ : دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله را

شمارهٔ ۲۱۹ : روح را با تن شکم پرور برابر می کند

شمارهٔ ۲۱۹ : به می خشکی ز طبع زاهدان زایل نمی گردد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۰ : چند باشم زان رخ مستور، قانع با خیال ؟

غزل شمارهٔ ۲۲۰ : سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله را

شمارهٔ ۲۲۰ : میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانم

شمارهٔ ۲۲۰ : ز نخل خشک مریم این رطب بر خاک می بارد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۱ : شبنم ز باغبان نکشد منت وصال

غزل شمارهٔ ۲۲۱ : نیست در طالع قدوم میهمان این خانه را

شمارهٔ ۲۲۱ : ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گردد

شمارهٔ ۲۲۱ : ز بس اندیشه سرو از قامت آن دلربا دارد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۲ : آسمان آسوده است از بیقراری‌های ما

غزل شمارهٔ ۲۲۲ : می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه را

شمارهٔ ۲۲۲ : کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟

شمارهٔ ۲۲۲ : مرا از شکر نه کفران نعمت بسته لب دارد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۳ : چون آمدی به کوی خرابات بی‌طلب

غزل شمارهٔ ۲۲۳ : سنگ طفلان مومیایی شد دل دیوانه را

شمارهٔ ۲۲۳ : دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گردد

شمارهٔ ۲۲۳ : شود خونریزتر حسنی که عاشق بیشتر دارد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۴ : شاید به جوی رفته کند آب بازگشت

غزل شمارهٔ ۲۲۴ : از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟

شمارهٔ ۲۲۴ : کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟

شمارهٔ ۲۲۴ : که جز من می تواند تا مرا گرم سخن دارد؟

تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۵ : عقل میزان تفاوت در میان می‌آورد

غزل شمارهٔ ۲۲۵ : کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه را

شمارهٔ ۲۲۵ : خطش خورشید را در دامگاه هاله می آرد

شمارهٔ ۲۲۵ : به ظاهر چین در ابرو گرچه آن نازآفرین دارد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۶ : شد جهان در چشم من از رفتن جانان سیاه

غزل شمارهٔ ۲۲۶ : بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه را

شمارهٔ ۲۲۶ : ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آرد

شمارهٔ ۲۲۶ : نهان در پرده هر موی من آه آتشین دارد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۷ : میل دل با طاق ابروی بتان امروز نیست

غزل شمارهٔ ۲۲۷ : از سر و سامان چه می پرسی من دیوانه را؟

شمارهٔ ۲۲۷ : نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟

شمارهٔ ۲۲۷ : به هر رنگی که باشد دل، همان صورت جهان گیرد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۸ : آسمانها در شکست من کمرها بسته‌اند

غزل شمارهٔ ۲۲۸ : شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه را

شمارهٔ ۲۲۸ : خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر دارد

شمارهٔ ۲۲۸ : که دارم غیر خط تا از رخ او داد من گیرد؟

تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۹ : از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟

غزل شمارهٔ ۲۲۹ : کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه را

شمارهٔ ۲۲۹ : (غبارم را نسیم ناتوانی دربدر دارد

شمارهٔ ۲۲۹ : من آن سیلم که منزل پیش راه من نمی گیرد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۰ : حسن و عشق پاک را شرم و حیا در کار نیست

غزل شمارهٔ ۲۳۰ : از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه را

شمارهٔ ۲۳۰ : ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر دارد

شمارهٔ ۲۳۰ : به ماتم هر که کام خود ز افغان تلخ می سازد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۱ : رحم کن بر ما سیه بختان، که با آن سرکشی

غزل شمارهٔ ۲۳۱ : آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه را

شمارهٔ ۲۳۱ : خوشا دردی که مهرم از لب خاموش بردارد

شمارهٔ ۲۳۱ : سیه مستان غفلت را فلک هشیار می سازد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۲ : کم نشد از گریه اندوهی که در دل داشتم

غزل شمارهٔ ۲۳۲ : صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه را

شمارهٔ ۲۳۲ : چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟

شمارهٔ ۲۳۲ : آب حیات آتش رخساره ها می است

تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۳ : دریاب اگر اهل دلی، پیشتر از صبح

غزل شمارهٔ ۲۳۳ : هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه را

شمارهٔ ۲۳۳ : برای دیگران صد گل گشایش بر جبین دارد

شمارهٔ ۲۳۳ : حسنت هلال را به سر آسمان شکست

تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۴ : خمارآلودهٔ یوسف به پیراهن نمی‌سازد

غزل شمارهٔ ۲۳۴ : از غباری خانه گردد بی صفا آیینه را

شمارهٔ ۲۳۴ : مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟

شمارهٔ ۲۳۴ : رخسار او مقید زلف بلند نیست

تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۵ : مه نو می‌نماید گوشهٔ ابرو، تو هم ساقی

غزل شمارهٔ ۲۳۵ : چهره ات خورشید سیما می کند آیینه را

شمارهٔ ۲۳۵ : خوش آن آزاده کز منت به خاطر بار نگذارد

شمارهٔ ۲۳۵ : ما را شکایت از سخن تلخ یار نیست

تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۶ : جان محال است که در جسم بود فارغبال

غزل شمارهٔ ۲۳۶ : چهره ات بال سمندر می کند آیینه را

شمارهٔ ۲۳۶ : کسی چون چشم ازان رخسار آتشناک برگیرد؟

شمارهٔ ۲۳۶ : ما را کنار و بوس توقع ز یار نیست

تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۷ : غنان سیل را هرگز شکست پل نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ ۲۳۷ : چهره ات گل در گریبان می کند آیینه را

شمارهٔ ۲۳۷ : گه تبسم از لبش، گاهی سخن گل می کند

شمارهٔ ۲۳۷ : در گریه بی رخت مژه را اختیار نیست

تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۸ : حیات جاودان بی‌دوستان مرگی است پابرجا

غزل شمارهٔ ۲۳۸ : یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه را

شمارهٔ ۲۳۸ : نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کند

شمارهٔ ۲۳۸ : عمر عزیز قابل سوز و گداز نیست

تک‌بیت شمارهٔ ۲۳۹ : به امیدی که چون باد بهار از در درون آیی

غزل شمارهٔ ۲۳۹ : شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه را

شمارهٔ ۲۳۹ : داغ عاشق سازگاری کی به مرهم می کند؟

شمارهٔ ۲۳۹ : گفتی نمی توان ز لب دلستان گذشت

تک‌بیت شمارهٔ ۲۴۰ : شود آسان دل از جان برگرفتن در کهنسالی

غزل شمارهٔ ۲۴۰ : گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه را

شمارهٔ ۲۴۰ : چشم مستت سرمه را بیهوشدارو می کند

شمارهٔ ۲۴۰ : از داغ تازگی جگر پاره پاره یافت

تک‌بیت شمارهٔ ۲۴۱ : سزای توست چون گل گریهٔ تلخ پشیمانی

غزل شمارهٔ ۲۴۱ : از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ما

شمارهٔ ۲۴۱ : با دلم آتش نگاهی دستبازی می کند

شمارهٔ ۲۴۱ : از روی عرقناک تو خورشید کباب است

تک‌بیت شمارهٔ ۲۴۲ : شکایت نامهٔ ما سنگ را در گریه می‌آرد

غزل شمارهٔ ۲۴۲ : چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ما

شمارهٔ ۲۴۲ : (دود دل را اشک چشم تر تلافی می کند

شمارهٔ ۲۴۲ : از پرده شرم تو دلم داغ و کباب است

تک‌بیت شمارهٔ ۲۴۳ : میان اگر نکنی باز، اختیار از توست

غزل شمارهٔ ۲۴۳ : داغ برگ عیش گردد در دل ناشاد ما

شمارهٔ ۲۴۳ : چند حرف بوسه او بر لب جان بشکند؟

شمارهٔ ۲۴۳ : تنها نه همین با تو مرا روی نیازست

تک‌بیت شمارهٔ ۲۴۴ : با نامرادی از همه کس زخم می‌خوریم

غزل شمارهٔ ۲۴۴ : از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ما

شمارهٔ ۲۴۴ : رهروان چون بر میان دامان استغنا زنند

شمارهٔ ۲۴۴ : صد در صد آفاق، بیابان جنون است

تک‌بیت شمارهٔ ۲۴۵ : در رزمگه، برهنه چو شمشیر می‌رویم

غزل شمارهٔ ۲۴۵ : صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ما

شمارهٔ ۲۴۵ : حق پرستانی که از عشق خدا دم می زنند

شمارهٔ ۲۴۵ : دایم دلم از دخل نفهمیده غمین است

تک‌بیت شمارهٔ ۲۴۶ : تا دور ازان لب شکرین همچو نی شدیم

غزل شمارهٔ ۲۴۶ : در گذر ای آسمان از وادی آزار ما

شمارهٔ ۲۴۶ : یکه تازان جنون چون روی در هامون کنند

شمارهٔ ۲۴۶ : با عشق تو اندیشه کونین گناه است

تک‌بیت شمارهٔ ۲۴۷ : شیوهٔ ما سخت جانان نیست اظهار ملال

غزل شمارهٔ ۲۴۷ : از ته دل نیست در میخانه استغفار ما

شمارهٔ ۲۴۷ : چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بود

شمارهٔ ۲۴۷ : هر قطره شبنم به چمن دانه ذکری است

تک‌بیت شمارهٔ ۲۴۸ : گریه بر حال کسان بیشتر از خود داریم

غزل شمارهٔ ۲۴۸ : از ملامتگر نیندیشد دل افگار ما

شمارهٔ ۲۴۸ : یاد ایامی که رویش را بهار شرم بود

شمارهٔ ۲۴۸ : هر داغ درین لاله ستان خیمه لیلی است

تک‌بیت شمارهٔ ۲۴۹ : یارب، که دعا کرد که چون قافلهٔ موج

غزل شمارهٔ ۲۴۹ : می نماید پایکوبان دار را منصور ما

شمارهٔ ۲۴۹ : چشم من دایم سپند آتش رخساره بود

شمارهٔ ۲۴۹ : از رفتن گل صحن چمن نوحه سرایی است

تک‌بیت شمارهٔ ۲۵۰ : مادر از فرزند ناهموار خجلت می‌کشد

غزل شمارهٔ ۲۵۰ : حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ما

شمارهٔ ۲۵۰ : شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بود

شمارهٔ ۲۵۰ : با خوی سرکش او آتش سخن پذیرست

تک‌بیت شمارهٔ ۲۵۱ : همطالع بیدیم درین باغ، که باشد

غزل شمارهٔ ۲۵۱ : تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر ما

شمارهٔ ۲۵۱ : در جنون عقل از سر دیوانه بیرون می رود

شمارهٔ ۲۵۱ : رنگ شراب دارد یاقوت درفشانت

تک‌بیت شمارهٔ ۲۵۲ : گردبادی را که می‌بینی درین دامان دشت

غزل شمارهٔ ۲۵۲ : در نظر واکردنی گردید طی پرواز ما

شمارهٔ ۲۵۲ : بی تو گر ساغر زنم خون در رگم نشتر شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۵۳ : اینجاکه منم، قیمت دل هر دو جهان است

غزل شمارهٔ ۲۵۳ : پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ما

شمارهٔ ۲۵۳ : دل سیاه ارباب غیرت را ز منت می شود

شمارهٔ ۲۵۳ : تواضع خصم بالادست را بی زور می سازد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۵۴ : هر چند از بلای خدا می‌رمند خلق

غزل شمارهٔ ۲۵۴ : گر نظربازی به بال خود کند طاوس ما

شمارهٔ ۲۵۴ : گنج در ویرانه من مار ارقم می شود

شمارهٔ ۲۵۴ : دلم چون برگ بید از حرف بی هنگام می لرزد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۵۵ : هستی ز ما مجوی، که در اولین نفس

غزل شمارهٔ ۲۵۵ : تا خرام قامت او برد از سر هوش ما

شمارهٔ ۲۵۵ : کی دل دیوانه من رام آهو می شود؟

شمارهٔ ۲۵۵ : تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۵۶ : چون بر زبان حدیث خداترسی آوریم ؟

غزل شمارهٔ ۲۵۶ : شد چو گل از روی خندان، خرده زر رزق ما

شمارهٔ ۲۵۶ : عافیت می خواهم از گردون، ملالم می دهد

شمارهٔ ۲۵۶ : اگر مهر خموشی زان لب شیرین بیان خیزد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۵۷ : بار گران، سبک به امید فکندن است

غزل شمارهٔ ۲۵۷ : آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما

شمارهٔ ۲۵۷ : عشوه ها از طالع ناساز می باید کشید

شمارهٔ ۲۵۷ : ز بس گفتار من از دل غبارآلود می خیزد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۵۸ : روشن شود چراغ دل ما ز یکدیگر

غزل شمارهٔ ۲۵۸ : قرعه و تسبیح را محرم نداند حال ما

شمارهٔ ۲۵۸ : آنچه آن روی لطیف از سایه مژگان کشید

شمارهٔ ۲۵۸ : به تمکینی ز جای خویش آن طناز می خیزد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۵۹ : نارساییهای طالع مانع است از اتحاد

غزل شمارهٔ ۲۵۹ : از نصیحت خامتر گردد دل خودکام ما

شمارهٔ ۲۵۹ : خوش بهاری می رسد فکر می و ساغر کنید

شمارهٔ ۲۵۹ : زخامی هر کبابی اشک خونین بر زمین ریزد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۶۰ : بر دلی ننشیند از گفتار ما هرگز غبار

غزل شمارهٔ ۲۶۰ : مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟

شمارهٔ ۲۶۰ : گل نشکفته من در چمن هرگز نمی خوابد

شمارهٔ ۲۶۰ : ز ماه روزه حسن آن پری پیکر دو چندان شد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۶۱ : چون حباب از یکدلان باده نابیم ما

غزل شمارهٔ ۲۶۱ : چون حباب از یکدلان باده نابیم ما

شمارهٔ ۲۶۱ : خیال زلف او در دیده خونبار می زیبد

شمارهٔ ۲۶۱ : چه پروا عاشق بیتاب را از سوختن باشد؟

تک‌بیت شمارهٔ ۲۶۲ : بلبلان در راه ما بیهوده می‌ریزند خار

غزل شمارهٔ ۲۶۲ : با طلب مطلوب را همخانه می یابیم ما

شمارهٔ ۲۶۲ : ز شور بلبلان گل از هوای خود نمی افتد

شمارهٔ ۲۶۲ : بزرگان را به تعلیم کسی حاجت نمی باشد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۶۳ : از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟

غزل شمارهٔ ۲۶۳ : راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ما

شمارهٔ ۲۶۳ : مصفا چون شود دل در غبار تن نمی گنجد

شمارهٔ ۲۶۳ : ز شهرت ناقص از کامل عیاران بیش می بالد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۶۴ : هر که پا کج می‌گذارد، ما دل خود می‌خوریم

غزل شمارهٔ ۲۶۴ : نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ما

شمارهٔ ۲۶۴ : شکوه خامشی در ظرف گفت و گو نمی گنجد

شمارهٔ ۲۶۴ : دلی کز خامشی روشن شود مردن نمی داند

تک‌بیت شمارهٔ ۲۶۵ : صاحب نامند از ما عالم و ما تیره‌روز

غزل شمارهٔ ۲۶۵ : یاد ایامی که با هم آشنا بودیم ما

شمارهٔ ۲۶۵ : ز راه چشم، غم در جان غم فرسود می پیچد

شمارهٔ ۲۶۵ : ز بی دردی پر و بال طلب از کار می ماند

تک‌بیت شمارهٔ ۲۶۶ : هیچ کس را دل نمی‌سوزد به درد ما، مگر

غزل شمارهٔ ۲۶۶ : ناامیدی بردهد اشکی که می باریم ما

شمارهٔ ۲۶۶ : امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافل

شمارهٔ ۲۶۶ : مزن ای سرو با شمشاد او لاف از خرام خود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۶۷ : آنچه ما از دلسیاهی با جوانی کرده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۶۷ : با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ما

شمارهٔ ۲۶۷ : چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گردد

شمارهٔ ۲۶۷ : نگردم چون سبو غافل ز حفظ آبروی خود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۶۸ : نیست در طینت جدایی عاشق و معشوق را

غزل شمارهٔ ۲۶۸ : در نظرها گر چه بیکاریم در کاریم ما

شمارهٔ ۲۶۸ : ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گردد

شمارهٔ ۲۶۸ : گریبان چاک در گلشن چو آن طناز می آید

تک‌بیت شمارهٔ ۲۶۹ : از شبیخون خمار صبحدم آسوده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۶۹ : دیده سیر و دل بی مدعا داریم ما

شمارهٔ ۲۶۹ : به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردد

شمارهٔ ۲۶۹ : ز ماه نوگشاد عقده دلها نمی آید

تک‌بیت شمارهٔ ۲۷۰ : چشم ما چون زاهدان بر میوهٔ فردوس نیست

غزل شمارهٔ ۲۷۰ : از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟

شمارهٔ ۲۷۰ : به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گردد

شمارهٔ ۲۷۰ : به قلب خصم عاجز تاختن از ما نمی آید

تک‌بیت شمارهٔ ۲۷۱ : از حجاب عشق نتوانیم بالا کرد سر

غزل شمارهٔ ۲۷۱ : شیوه های چشم او را در نظر داریم ما

شمارهٔ ۲۷۱ : کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می گردد

شمارهٔ ۲۷۱ : به روی نرم، کار از اهل دنیا برنمی آید

تک‌بیت شمارهٔ ۲۷۲ : با رفیقان موافق، بند و زندان گلشن است

غزل شمارهٔ ۲۷۲ : از حیات بی وفا یاری طمع داریم ما

شمارهٔ ۲۷۲ : زمین خشک، گلزار از می گلفام می گردد

شمارهٔ ۲۷۲ : نشاط ظاهری دل را گره از کار نگشاید

تک‌بیت شمارهٔ ۲۷۳ : در گرفتاری ز بس ثابت‌قدم افتاده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۷۳ : یاد رخسار ترا در دل نهان داریم ما

شمارهٔ ۲۷۳ : (جنون از نشأه هشیاری من ننگ می گیرد

شمارهٔ ۲۷۳ : چون فروزان ز می آن آینه طلعت گردد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۷۴ : فیض ما دیوانگان کم نیست از ابر بهار

غزل شمارهٔ ۲۷۴ : پیش آن آیینه رو راه سخن داریم ما

شمارهٔ ۲۷۴ : قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیرد

شمارهٔ ۲۷۴ : سر ما گرم ز زور می بی غش گردد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۷۵ : رزق ما آید به پای میهمان از خوان غیب

غزل شمارهٔ ۲۷۵ : گر چه ما را نیست بر روی زمین ویرانه ای

شمارهٔ ۲۷۵ : ز فکر قامتی در دل خرامان شعله ای دارم

شمارهٔ ۲۷۵ : صحبت مردم افسرده سکون می آرد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۷۶ : از بال و پر غبار تمنا فشانده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۷۶ : از تحمل خصم را هموار می سازیم ما

شمارهٔ ۲۷۶ : نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازد

شمارهٔ ۲۷۶ : صبح وصل است و مرا حال چنین می گذرد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۷۷ : روزگاری است که در دیر مغان می‌ریزد

غزل شمارهٔ ۲۷۷ : اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم ما

شمارهٔ ۲۷۷ : کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشان

شمارهٔ ۲۷۷ : طفل محبوبم اگر رخ ز شراب افروزد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۷۸ : نسیم صبح فنا تیغ بر کف استاده است

غزل شمارهٔ ۲۷۸ : خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ما

شمارهٔ ۲۷۸ : نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازد

شمارهٔ ۲۷۸ : بی تائمل به مقامی دل غافل نرسد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۷۹ : پیری و طفل‌مزاجی به هم آمیخته‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۷۹ : گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم ما

شمارهٔ ۲۷۹ : تماشای تو از دل سینه ها را پاک می سازد

شمارهٔ ۲۷۹ : از سفر با رخ افروخته جانان آمد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۸۰ : غنچهٔ دلگیر ما را برگ شکرخند نیست

غزل شمارهٔ ۲۸۰ : چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ما

شمارهٔ ۲۸۰ : نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازد

شمارهٔ ۲۸۰ : اهل بازار ز زهاد به انصافترند

تک‌بیت شمارهٔ ۲۸۱ : هرچند دیده‌ها را، نادیده می‌شماری

غزل شمارهٔ ۲۸۱ : جان به لب داریم و همچون صبح خندانیم ما

شمارهٔ ۲۸۱ : بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازد

شمارهٔ ۲۸۱ : پیش سایل چه ضرورست بپا برخیزند؟

تک‌بیت شمارهٔ ۲۸۲ : گفتیم وقت پیری، در گوشه‌ای نشینیم

غزل شمارهٔ ۲۸۲ : بی کسی را کعبه مقصود می دانیم ما

شمارهٔ ۲۸۲ : نه لاله (است) این که پای بیستون را در حنا دارد

شمارهٔ ۲۸۲ : گر مصور قلم از موی میان تو کند

تک‌بیت شمارهٔ ۲۸۳ : خوش بود در قدم صافدلان جان دادن

غزل شمارهٔ ۲۸۳ : آسمان را خانه زنبور می دانیم ما

شمارهٔ ۲۸۳ : که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟

شمارهٔ ۲۸۳ : اول و آخر الله ازان آه بود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۸۴ : ما از تو جداییم به صورت، نه به معنی

غزل شمارهٔ ۲۸۴ : خون دل را باده گلفام می دانیم ما

شمارهٔ ۲۸۴ : صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزد

شمارهٔ ۲۸۴ : از حیات آنچه ترا صرف به طاعات شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۸۵ : مهرهٔ گل، پی بازیچهٔ اطفال خوش است

غزل شمارهٔ ۲۸۵ : گر چه از عقل گران لنگر فلاطونیم ما

شمارهٔ ۲۸۵ : کشد در خاک و خونم گر غباری در من آویزد

شمارهٔ ۲۸۵ : حسن اگر بدرقه شعله آواز شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۸۶ : تیره روزیم، ولی شب همه شب می‌سوزد

غزل شمارهٔ ۲۸۶ : نور معنی در جبین تاک می بینیم ما

شمارهٔ ۲۸۶ : ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شد

شمارهٔ ۲۸۶ : گر چنین جلوه گر آن سرو قباپوش شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۸۷ : تو پا به دامن منزل بکش که تا دامن

غزل شمارهٔ ۲۸۷ : زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم ما

شمارهٔ ۲۸۷ : ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشد

شمارهٔ ۲۸۷ : زود از خنده بی مغز دهن بسته شود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۸۸ : دولت بیدار اگر یک چند بیخوابی کشید

غزل شمارهٔ ۲۸۸ : صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ما

شمارهٔ ۲۸۸ : جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشد

شمارهٔ ۲۸۸ : یوسف از دیدن رخسار تو خودبین نشود

تک‌بیت شمارهٔ ۲۸۹ : مرا از قید مذهبها برون آورد عشق او

غزل شمارهٔ ۲۸۹ : تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما

شمارهٔ ۲۸۹ : رهین منت درمان شدن آسان نمی باشد

شمارهٔ ۲۸۹ : دل سودازده داغ تو به افسر ندهد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۹۰ : به یک کرشمه که در کار آسمان کردی

غزل شمارهٔ ۲۹۰ : فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان ما

شمارهٔ ۲۹۰ : چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشد

شمارهٔ ۲۹۰ : گریه امروز به رنگ دگرم می آید

تک‌بیت شمارهٔ ۲۹۱ : گفتگوی کفر و دین آخر به یک جا می‌کشد

غزل شمارهٔ ۲۹۱ : سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما

شمارهٔ ۲۹۱ : همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلطد

شمارهٔ ۲۹۱ : کیست آن کس که نه بر حال مسافر گرید؟

تک‌بیت شمارهٔ ۲۹۲ : بر کلاه خود حباب‌آسا چه می‌لرزی، که شد

غزل شمارهٔ ۲۹۲ : خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما

شمارهٔ ۲۹۲ : گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالد

شمارهٔ ۲۹۲ : مدار خویش بزرگی که بر شراب نهاد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۹۳ : تا کرد ترک می دلم، یک شربت آب خوش نخورد

غزل شمارهٔ ۲۹۳ : دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ما

شمارهٔ ۲۹۳ : کدامین سروقد از دامن محشر برون آمد؟

شمارهٔ ۲۹۳ : خسیس باده چو نوشد خسیس تر گردد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۹۴ : نمی‌بود اینقدر خواب غرور دلبران سنگین

غزل شمارهٔ ۲۹۴ : نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ما

شمارهٔ ۲۹۴ : به قتل من چنان تیغش به استعجال می آمد

شمارهٔ ۲۹۴ : می مدام دل لاله را سیه دارد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۹۵ : دلم به پاکی دامان غنچه می‌لرزد

غزل شمارهٔ ۲۹۵ : درنمی آید به چشم از لاغری مجنون ما

شمارهٔ ۲۹۵ : اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالش

شمارهٔ ۲۹۵ : اگر نه اشک مرادست بر گلو گیرد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۹۶ : صحبت غنیمت است به هم چون رسیده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۹۶ : راز دل را می توان دریافت از سیمای ما

شمارهٔ ۲۹۶ : گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داند

شمارهٔ ۲۹۶ : همین ز می نه رخ بزم ها نگارین شد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۹۷ : نیست صائب ملک تنگ بی‌غمی جای دو شاه

غزل شمارهٔ ۲۹۷ : می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ما

شمارهٔ ۲۹۷ : دل سودایی من یار را اغیار می داند

شمارهٔ ۲۹۷ : ز آفتاب شود خشک خط چو تر باشد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۹۸ : چو فرد آینه با کاینات یکرو باش

غزل شمارهٔ ۲۹۸ : زخم پنهانم اگر بیرون دهد خونابها

شمارهٔ ۲۹۸ : گرفتار محبت دوست از دشمن نمی داند

شمارهٔ ۲۹۸ : خدنگ بی غرضان را خطا نمی باشد

تک‌بیت شمارهٔ ۲۹۹ : جز این که داد سر خویش را به باد حباب

غزل شمارهٔ ۲۹۹ : ای دل بیدار را از چشم مستت خوابها

شمارهٔ ۲۹۹ : دلم در سینه درس ناله مستانه می خواند

شمارهٔ ۲۹۹ : ز پیچ و تاب در دل به ما فراز نشد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۰۰ : چنان که شیر کند خواب طفل را شیرین

غزل شمارهٔ ۳۰۰ : ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارها

شمارهٔ ۳۰۰ : حجاب بی زبانم رخصت گفتار می خواهد

شمارهٔ ۳۰۰ : به روی لاله و گل هر که می نمی نوشد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۰۱ : نمی‌خلد به دلی نالهٔ شکایت من

غزل شمارهٔ ۳۰۱ : ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرها

شمارهٔ ۳۰۱ : طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهد

شمارهٔ ۳۰۱ : پیاله ای به لبم چرخ آشنا نکند

تک‌بیت شمارهٔ ۳۰۲ : از رخت آیینه را خوش دولتی رو داده است

غزل شمارهٔ ۳۰۲ : ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازها

شمارهٔ ۳۰۲ : شود رد خلایق هر که را الله می خواهد

شمارهٔ ۳۰۲ : دلی که آب شد از عشق برقرار بود

تک‌بیت شمارهٔ ۳۰۳ : بهشت بر مژه تصویر می‌کند مهتاب

غزل شمارهٔ ۳۰۳ : ای ره خوابیده را از نقش پایت بالها

شمارهٔ ۳۰۳ : خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آید

شمارهٔ ۳۰۳ : دل از رفیق گرانجان ز عمر سیر شود

تک‌بیت شمارهٔ ۳۰۴ : فروغ صحبت روشندلان غنیمت دان

غزل شمارهٔ ۳۰۴ : تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام ها

شمارهٔ ۳۰۴ : ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آید

شمارهٔ ۳۰۴ : به دست من کمر نازک تو چون آید؟

تک‌بیت شمارهٔ ۳۰۵ : ایمنی جستم ز ویرانی، ندانستم که چرخ

غزل شمارهٔ ۳۰۵ : پخته می گردند از سودای زلفش خام ها

شمارهٔ ۳۰۵ : به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آید

شمارهٔ ۳۰۵ : اگر ز دست تهی، کام برنمی آید

تک‌بیت شمارهٔ ۳۰۶ : شاه و گدا به دیدهٔ دریادلان یکی است

غزل شمارهٔ ۳۰۶ : ای در آتش از گل روی تو نعل لاله ها

شمارهٔ ۳۰۶ : مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟

شمارهٔ ۳۰۶ : نخلی که سرکشی نکند پایمال باد!

تک‌بیت شمارهٔ ۳۰۷ : از چشم نیم‌مست تو با یک جهان شراب

غزل شمارهٔ ۳۰۷ : سر نمی پیچند از تیغ اجل دیوانه ها

شمارهٔ ۳۰۷ : (صبا در هم خبر از طره جانانه می گوید

شمارهٔ ۳۰۷ : سیر شکوفه عقل مرا زیر دست کرد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۰۸ : من در حجاب عشقم و او در نقاب شرم

غزل شمارهٔ ۳۰۸ : متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیا

شمارهٔ ۳۰۸ : آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی داد

شمارهٔ ۳۰۸ : در گلشنی که حسن تو عارض جمال کرد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۰۹ : به احتیاط ز دست خضر پیاله بگیر

غزل شمارهٔ ۳۰۹ : در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میا

شمارهٔ ۳۰۹ : (یک ادای نمکین در همه عمر نکرد

شمارهٔ ۳۰۹ : حسن از حجاب، غصه و تشویش می خورد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۱۰ : مجوی در سفر بیخودی مقام از من

غزل شمارهٔ ۳۱۰ : مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا

شمارهٔ ۳۱۰ : زلف او کی به خیال من غمناک افتد؟

شمارهٔ ۳۱۰ : با جسم کس به عالم بالا نمی رسد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۱۱ : بود ز وضع جهان هایهای گریهٔ من

غزل شمارهٔ ۳۱۱ : به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا

شمارهٔ ۳۱۱ : گر چنین سرو ز بالای تو درهم گردد

شمارهٔ ۳۱۱ : دل از سفید گشتن مو ناامید شد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۱۲ : من آن شکسته بنایم درین خراب آباد

غزل شمارهٔ ۳۱۲ : مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا

شمارهٔ ۳۱۲ : اگر ابروی تو محراب نمازم گردد

شمارهٔ ۳۱۲ : حسن تو زیردست خط مشکبار شد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۱۳ : اهل همت را مکرر دردسر دادن خطاست

غزل شمارهٔ ۳۱۳ : نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا

شمارهٔ ۳۱۳ : حسن خط پرده فهمیدن مضمون گردد

شمارهٔ ۳۱۳ : غلیان ز دودمان وجود آشکار شد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۱۴ : آبرو در پیش ساغر ریختن دون‌همتی است

غزل شمارهٔ ۳۱۴ : کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

شمارهٔ ۳۱۴ : عیب در چشم و دل پاک هنر می گردد

شمارهٔ ۳۱۴ : از اختیار دم دل گمراه می زند

تک‌بیت شمارهٔ ۳۱۵ : معیار دوستان دغل، روز حاجت است

غزل شمارهٔ ۳۱۵ : چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

شمارهٔ ۳۱۵ : شبنم از روی لطیف تو نظر می دزدد

شمارهٔ ۳۱۵ : گر چه در ظاهر به زه دارم کمان اختیار

تک‌بیت شمارهٔ ۳۱۶ : خاکیان پاک طینت، دانهٔ یک سبحه‌اند

غزل شمارهٔ ۳۱۶ : گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

شمارهٔ ۳۱۶ : بوی گل مژده آشوب جنون می آرد

شمارهٔ ۳۱۶ : تیشه من چون زند دامان جرائت بر کمر

تک‌بیت شمارهٔ ۳۱۷ : واسوختگی شیوهٔ ما نیست، و گرنه

غزل شمارهٔ ۳۱۷ : منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

شمارهٔ ۳۱۷ : شوربختی ز دو چشم تر ما می بارد

شمارهٔ ۳۱۷ : گر باغبان زکات زر گل برون کند

تک‌بیت شمارهٔ ۳۱۸ : خودنمایی نیست کار خاکساران، ور نه من

غزل شمارهٔ ۳۱۸ : فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

شمارهٔ ۳۱۸ : هر که را می نگری شکوه ز قسمت دارد

شمارهٔ ۳۱۸ : اشکم همیشه خون به دل آستین کند

تک‌بیت شمارهٔ ۳۱۹ : بس که گشتم مضطرب از لطف بی‌اندازه‌اش

غزل شمارهٔ ۳۱۹ : دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

شمارهٔ ۳۱۹ : ناله ام کاوش ازان خنجر مژگان دارد

شمارهٔ ۳۱۹ : خوبان اگر چه زبده اولاد آدمند

تک‌بیت شمارهٔ ۳۲۰ : صد عقده زهد خشک به کارم فکنده بود

غزل شمارهٔ ۳۲۰ : ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

شمارهٔ ۳۲۰ : نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟

شمارهٔ ۳۲۰ : روشندلان که قبله خود روی او کنند

تک‌بیت شمارهٔ ۳۲۱ : دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویخت

غزل شمارهٔ ۳۲۱ : مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

شمارهٔ ۳۲۱ : اشک ما آتش حل کرده به دامن دارد

شمارهٔ ۳۲۱ : در حفظ آن کسی که ز می بی خبر شود

تک‌بیت شمارهٔ ۳۲۲ : گفتم از وادی غفلت قدمی بردارم

غزل شمارهٔ ۳۲۲ : که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

شمارهٔ ۳۲۲ : چمن خلد کی این لاله و نسرین دارد؟

شمارهٔ ۳۲۲ : بیداد آسمان چه خیال است کم شود

تک‌بیت شمارهٔ ۳۲۳ : همین نه خانهٔ ما در گذار سیلاب است

غزل شمارهٔ ۳۲۳ : ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

شمارهٔ ۳۲۳ : با رخت آینه خوش عیش تمامی دارد

شمارهٔ ۳۲۳ : از باده چون عقیق تو سیراب می شود

تک‌بیت شمارهٔ ۳۲۴ : در عالم فانی که بقا پا به رکاب است

غزل شمارهٔ ۳۲۴ : در آن زلف سیه دلهای خونین می شود پیدا

شمارهٔ ۳۲۴ : خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرد

شمارهٔ ۳۲۴ : از خود گسسته، بار به دنیا نمی شود

تک‌بیت شمارهٔ ۳۲۵ : دارد خط پاکی به کف از ساده‌دلیها

غزل شمارهٔ ۳۲۵ : هزاران همچو بلبل هر بهاری می شود پیدا

شمارهٔ ۳۲۵ : رهنوردی که مدارش به توکل گذرد

شمارهٔ ۳۲۵ : از بانگ نی دلی که جراحت نمی شود

تک‌بیت شمارهٔ ۳۲۶ : چون کوه، بزرگان جهان آنچه به سائل

غزل شمارهٔ ۳۲۶ : اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

شمارهٔ ۳۲۶ : داغم از خنده بیهوده خود، می ترسم

شمارهٔ ۳۲۶ : از تاج باج خواه فریدون حذر کنید

تک‌بیت شمارهٔ ۳۲۷ : اگر چه موی سفیدست صبح آگاهی

غزل شمارهٔ ۳۲۷ : عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

شمارهٔ ۳۲۷ : قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرد

شمارهٔ ۳۲۷ : تقصیر میانش ز خم و پیچ ندارد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۲۸ : از مردم دنیا طمع هوش مدارید

غزل شمارهٔ ۳۲۸ : به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

شمارهٔ ۳۲۸ : برو ای غیر به ما داغ محبت مفروش

شمارهٔ ۳۲۸ : حاشا که طلبکار حق آرام پذیرد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۲۹ : در دست دیگران بود آزاد کردنم

غزل شمارهٔ ۳۲۹ : ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

شمارهٔ ۳۲۹ : هر که شبها ز سر زانوی خود بالین کرد

شمارهٔ ۳۲۹ : جز سرکشی از آدم بی درد چه خیزد؟

تک‌بیت شمارهٔ ۳۳۰ : چشم از برای روی عزیزان بود به کار

غزل شمارهٔ ۳۳۰ : سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

شمارهٔ ۳۳۰ : هر کجا از خط سبز تو سخن می خیزد

شمارهٔ ۳۳۰ : از شهد جهان جز غم و تشویش چه خیزد؟

تک‌بیت شمارهٔ ۳۳۱ : از بهار نوجوانی آنچه برجا مانده است

غزل شمارهٔ ۳۳۱ : ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

شمارهٔ ۳۳۱ : مرغ من در بغل بیضه هم آزاد نبود

شمارهٔ ۳۳۱ : از موی چو کافور دلم بیت حزن شد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۳۲ : ذوق نظارهٔ گل در نگه پنهان است

غزل شمارهٔ ۳۳۲ : به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

شمارهٔ ۳۳۲ : نکشم ناز بتی را که جفاجو نبود

شمارهٔ ۳۳۲ : تا گوهر ذات تو نهان زیر زمین شد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۳۳ : دخل جهان سفله نگردد به خرج کم

غزل شمارهٔ ۳۳۳ : چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

شمارهٔ ۳۳۳ : مصر روشن ز جمال مه کنعان نشود

شمارهٔ ۳۳۳ : می خورد و فروزان شد و از شرم برآمد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۳۴ : خار خاری به دل از عمر سبکرو مانده است

غزل شمارهٔ ۳۳۴ : نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

شمارهٔ ۳۳۴ : رام عاشق نشدن، کام زلیخا دادن

تک‌بیت شمارهٔ ۳۳۵ : شب که صحبت به حدیث سر زلف تو گذشت

غزل شمارهٔ ۳۳۵ : به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

شمارهٔ ۳۳۵ : سخنی کز دهن تنگ تو برمی آید

شمارهٔ ۳۳۵ : طول امر از دل چه خیال است برآید؟

تک‌بیت شمارهٔ ۳۳۶ : کرد تسلیم به من مسند بیتابی را

غزل شمارهٔ ۳۳۶ : چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

شمارهٔ ۳۳۶ : خون به جوشم ز خط غالیه گون می آید

شمارهٔ ۳۳۶ : زنگ از دل ما آن خط شبرنگ زداید

تک‌بیت شمارهٔ ۳۳۷ : برسان زود به من کشتی می را ساقی

غزل شمارهٔ ۳۳۷ : نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را

شمارهٔ ۳۳۷ : مگر از ناله بلبل دل ما بگشاید

شمارهٔ ۳۳۷ : خط در دل روشن گهران مهر فزاید

تک‌بیت شمارهٔ ۳۳۸ : رفتن از عالم پر شور به از آمدن است

غزل شمارهٔ ۳۳۸ : اگر غفلت نهان در سنگ خارا می کند ما را

شمارهٔ ۳۳۸ : گلی از عیش نچیدم که ملالی نرسید

شمارهٔ ۳۳۸ : در کسوت فقر آن رخ چون ماه ببینید

تک‌بیت شمارهٔ ۳۳۹ : کدام راه زد این مطرب سبک مضراب ؟

غزل شمارهٔ ۳۳۹ : اگر چه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را

شمارهٔ ۳۳۹ : دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتد

شمارهٔ ۳۳۹ : در صیدگاه دنیا هر کس که هوش دارد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۴۰ : در چشم پاکبازان، آن دلنواز پیداست

غزل شمارهٔ ۳۴۰ : نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را

شمارهٔ ۳۴۰ : کجا دماغ تو گرم از شراب می گردد؟

شمارهٔ ۳۴۰ : تا خط دمید با من دلدار هم سخن شد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۴۱ : غیر از خدا که هرگز، در فکر او نبودی

غزل شمارهٔ ۳۴۱ : ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را

شمارهٔ ۳۴۱ : درین ریاض کسی خوشه اش دو سر دارد

شمارهٔ ۳۴۱ : دل ز من خال یار می گیرد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۴۲ : عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداست

غزل شمارهٔ ۳۴۲ : خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را

شمارهٔ ۳۴۲ : کسی که کاوش عشقی درون خود دارد

شمارهٔ ۳۴۲ : هیچ شریفی خسیس رای نباشد

تک‌بیت شمارهٔ ۳۴۳ : مرا که خرمن گل در کنار می‌باید

غزل شمارهٔ ۳۴۳ : نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را

شمارهٔ ۳۴۳ : چو دست خود به دعا می پرست بردارد

شمارهٔ ۳۴۳ : خسیس از هنرپیشگان عیب بیند

تک‌بیت شمارهٔ ۳۴۴ : دل آزاده درین باغ اقامت نکند

غزل شمارهٔ ۳۴۴ : ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟

شمارهٔ ۳۴۴ : لبش به ظاهر اگر حرف شکرین دارد

شمارهٔ ۳۴۴ : از نمدپوشان زبان طعن را کوتاه دار

تک‌بیت شمارهٔ ۳۴۵ : به خموشی نشود راز محبت مستور

غزل شمارهٔ ۳۴۵ : دهن بستن ز آفت ها نگهبان است دل ها را

شمارهٔ ۳۴۵ : شراب روز دل لاله را سیه دارد

شمارهٔ ۳۴۵ : گل گلاب از هرزه خندی شد درین نیلی حصار

تک‌بیت شمارهٔ ۳۴۶ : بی طراوت نشود سرو جوانی که تراست

غزل شمارهٔ ۳۴۶ : زبان برگ بود از ذکر خامش بوستانها را

شمارهٔ ۳۴۶ : ز خط صفا لب میگون یار پیدا کرد

شمارهٔ ۳۴۶ : شد فزون در دور خط کیفیت لبهای یار

تک‌بیت شمارهٔ ۳۴۷ : حرف حق گرچه بلندست زمن چون منصور

غزل شمارهٔ ۳۴۷ : سبک جولان کند شوق سبکروحش گرانها را

شمارهٔ ۳۴۷ : به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟

شمارهٔ ۳۴۷ : پوچ گو را بر سر گفتار بی حاصل میار

تک‌بیت شمارهٔ ۳۴۸ : هر که افتاد، ز افتادگی ایمن گردد

غزل شمارهٔ ۳۴۸ : که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟

شمارهٔ ۳۴۸ : به آه سرد دل خود دو نیم باید کرد

شمارهٔ ۳۴۸ : وقت خواب ناز، آن مژگان بود خونریزتر

تک‌بیت شمارهٔ ۳۴۹ : بحر، روشنگر آیینهٔ سیلاب بود

غزل شمارهٔ ۳۴۹ : اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را

شمارهٔ ۳۴۹ : ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کرد

شمارهٔ ۳۴۹ : هر که برگش بیش، وقت مرگ لرزد بیشتر

تک‌بیت شمارهٔ ۳۵۰ : بید مجنونیم در بستانسرای روزگار

غزل شمارهٔ ۳۵۰ : چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟

شمارهٔ ۳۵۰ : سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خورد

شمارهٔ ۳۵۰ : هست حاجت در بساط کج کلاهان بیشتر

تک‌بیت شمارهٔ ۳۵۱ : اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست

غزل شمارهٔ ۳۵۱ : بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

شمارهٔ ۳۵۱ : سبکروی به صف دشمنان شبیخون زد

شمارهٔ ۳۵۱ : می رسد هر دم مرا از نوخطان نیش دگر

تک‌بیت شمارهٔ ۳۵۲ : استاده‌اند بر سر پا شعله‌ها تمام

غزل شمارهٔ ۳۵۲ : اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

شمارهٔ ۳۵۲ : چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازد

شمارهٔ ۳۵۲ : بر دل موری درین عبرت سرا غافل مخور

تک‌بیت شمارهٔ ۳۵۳ : نیست باز آمدن از فکر و خیال تو مرا

غزل شمارهٔ ۳۵۳ : به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

شمارهٔ ۳۵۳ : غریب کوی تو در هر کجا وطن سازد

شمارهٔ ۳۵۳ : کریم سایل خود را غنی کند یکبار

تک‌بیت شمارهٔ ۳۵۴ : پیشی قافلهٔ ما به سبکباری نیست

غزل شمارهٔ ۳۵۴ : نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

شمارهٔ ۳۵۴ : دل رمیده به این خاکدان نمی سازد

شمارهٔ ۳۵۴ : یکی هزار شود داغ در دل افگار

تک‌بیت شمارهٔ ۳۵۵ : ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است

غزل شمارهٔ ۳۵۵ : مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

شمارهٔ ۳۵۵ : غبار خط چو به عزم نبرد می خیزد

شمارهٔ ۳۵۵ : ندیده ایم به جز ماه روزه ماه دگر

تک‌بیت شمارهٔ ۳۵۶ : به هر چه دست زنی، می‌توان خمار شکست

غزل شمارهٔ ۳۵۶ : ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

شمارهٔ ۳۵۶ : به دل علاقه نداریم تا به جان چه رسد

شمارهٔ ۳۵۶ : با چهره شکسته و با چشم اشکبار

تک‌بیت شمارهٔ ۳۵۷ : نالهٔ سوخته جانان به اثر نزدیک است

غزل شمارهٔ ۳۵۷ : ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

شمارهٔ ۳۵۷ : مس وجود مرا درد کیمیا باشد

شمارهٔ ۳۵۷ : سامان دهر را همه اسباب غم شمار

تک‌بیت شمارهٔ ۳۵۸ : کار آتش کند آبی که به تلخی بخشند

غزل شمارهٔ ۳۵۸ : سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

شمارهٔ ۳۵۸ : شکسته بند قناعت مرا دهان بسته است

شمارهٔ ۳۵۸ : در دیده ها اگر چه بود راه هند دور

تک‌بیت شمارهٔ ۳۵۹ : در پایهٔ خود، هیچ کسی خرد نباشد

غزل شمارهٔ ۳۵۹ : مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را

شمارهٔ ۳۵۹ : کجا به سیر چمن با رخ گشاده نشد

شمارهٔ ۳۵۹ : مخور فریب محبت ز ناله همه کس

تک‌بیت شمارهٔ ۳۶۰ : بس که با سنگ ز سختی دل من یکرنگ است

غزل شمارهٔ ۳۶۰ : ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را

شمارهٔ ۳۶۰ : رخ تو روی نگاه از پری بگرداند

شمارهٔ ۳۶۰ : برنیایی خوش به اهل فکر، ناخوش هم مباش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۶۱ : حفظ صورت می‌توان کردن به ظاهر در نماز

غزل شمارهٔ ۳۶۱ : خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را

شمارهٔ ۳۶۱ : سحر که پرده ز رخ گلرخان براندازند

شمارهٔ ۳۶۱ : یک سر مو منت از اخوان کم فرصت مکش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۶۲ : مست نتوان کرد زاهد را به صد جام شراب

غزل شمارهٔ ۳۶۲ : فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را

شمارهٔ ۳۶۲ : درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکند

شمارهٔ ۳۶۲ : از ته دل نیست از همصحبتان رنجیدنش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۶۳ : می‌توان بر خود گوارا کرد مرگ تلخ را

غزل شمارهٔ ۳۶۳ : برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را

شمارهٔ ۳۶۳ : دلاوران که صف کارزار می شکنند

شمارهٔ ۳۶۳ : یار گندم گون جوی نگذاشت در من عقل و هوش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۶۴ : گفتگوی اهل غفلت قابل تاویل نیست

غزل شمارهٔ ۳۶۴ : به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود را

شمارهٔ ۳۶۴ : ترا که چتر زراندود آفتاب بود

شمارهٔ ۳۶۴ : در کهنسالی نیفتد کافر از سامان خویش!

تک‌بیت شمارهٔ ۳۶۵ : با خیال خشک تا کی سر به یک بالین نهم ؟

غزل شمارهٔ ۳۶۵ : خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر را

شمارهٔ ۳۶۵ : ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بود

شمارهٔ ۳۶۵ : حسن هیهات است بردارد نظر از روی خویش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۶۶ : نیست از مستی، زنم گر شیشهٔ خالی به سنگ

غزل شمارهٔ ۳۶۶ : نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر را

شمارهٔ ۳۶۶ : به تیغ هر که شود کشته پایدار شود

شمارهٔ ۳۶۶ : صنوبر قامتی کز خاک می روید گرفتارش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۶۷ : عشق از ره تکلیف به دل پا نگذارد

غزل شمارهٔ ۳۶۷ : لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر را

شمارهٔ ۳۶۷ : ز درد می دل زهاد با صفا نشود

شمارهٔ ۳۶۷ : در آن محفل که برخیزد نقاب از روی گلپوشش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۶۸ : گر چاک گریبان ننکند راهنمایی

غزل شمارهٔ ۳۶۸ : زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر را

شمارهٔ ۳۶۸ : محنت مردم آزاده فزونتر باشد

شمارهٔ ۳۶۸ : تماشای جمال خود چنان برده است از هوشش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۶۹ : از بس کتاب در گرو باده کرده‌ایم

غزل شمارهٔ ۳۶۹ : ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش را

شمارهٔ ۳۶۹ : فیض در دامن صحرای جنون می باشد

شمارهٔ ۳۶۹ : دل خونین چنان آمیخت با فولاد پیکانش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۰ : یک نقطه انتخاب نکرده است هیچ کس

غزل شمارهٔ ۳۷۰ : بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را

شمارهٔ ۳۷۰ : آب بر آتش هر بی سر و پا افشاند

شمارهٔ ۳۷۰ : قلم ماری است کز رشوت بود افسون گیرایش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۱ : در ظاهر اگر شهپر پرواز نداریم

غزل شمارهٔ ۳۷۱ : ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش را

شمارهٔ ۳۷۱ : ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اند

شمارهٔ ۳۷۱ : به دوری محو از خاطر نگردد قد رعنایش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۲ : روشن شود از ریختن اشک، دل ما

غزل شمارهٔ ۳۷۲ : گل اندامی که می دادم به خون دیده آبش را

شمارهٔ ۳۷۲ : سرزلف سخن آن روز به دستم دادند

شمارهٔ ۳۷۲ : سلیمانی است حسن، انگشتری از حلقه مویش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۳ : احوال خود به گریه ادا می‌کنیم ما

غزل شمارهٔ ۳۷۳ : ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

شمارهٔ ۳۷۳ : نی اگر از دل پررخنه صدایی نزند

شمارهٔ ۳۷۳ : غوطه در زنگ زد آیینه روشن گهرش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۴ : تنها نه‌ایم در ره دور و دراز عشق

غزل شمارهٔ ۳۷۴ : به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

شمارهٔ ۳۷۴ : دل چو آرایش مژگان تر خویش کند

شمارهٔ ۳۷۴ : عمر گویی است سبک، قامت خم چوگانش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۵ : پرستشی که مدام است، می پرستی ماست

غزل شمارهٔ ۳۷۵ : به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

شمارهٔ ۳۷۵ : عشق چون شعله کشد اشک دمادم چه کند؟

شمارهٔ ۳۷۵ : به عزم صید چنان گرم خاست شهبازش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۶ : نیست پروای عدم دلزدهٔ هستی را

غزل شمارهٔ ۳۷۶ : به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

شمارهٔ ۳۷۶ : آه را یاد سر زلف تو پیچیده کند

شمارهٔ ۳۷۶ : مطرب مکن ز صافی آواز انتعاش

تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۷ : پیاله‌ای که ترا وارهاند از هستی

غزل شمارهٔ ۳۷۷ : چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را

شمارهٔ ۳۷۷ : خلد تسخیر دل اهل محبت نکند

شمارهٔ ۳۷۷ : محو کی از صفحه دلها شود آثار من؟

تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۸ : از شب بخت سیاهم صبح امیدی نزاد

غزل شمارهٔ ۳۷۸ : ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش را

شمارهٔ ۳۷۸ : باده ای را نپرستم که خرابم نکند

شمارهٔ ۳۷۸ : بس که از دوران به سختی بگذرد احوال من

تک‌بیت شمارهٔ ۳۷۹ : غافل مشو ز مرگ، که در چشم اهل هوش

غزل شمارهٔ ۳۷۹ : چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را

شمارهٔ ۳۷۹ : عاشقانی که دل از گریه سبکبار کنند

شمارهٔ ۳۷۹ : دارد از سبقت ز چشم بد خطرها جان من

تک‌بیت شمارهٔ ۳۸۰ : کفارهٔ شراب خوریهای بی حساب

غزل شمارهٔ ۳۸۰ : به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را

شمارهٔ ۳۸۰ : عشقبازان چو جلای نظر پاک دهند

شمارهٔ ۳۸۰ : از علایق دل ز آب و گل نمی آید برون

تک‌بیت شمارهٔ ۳۸۱ : روشندلان همیشه سفر در وطن کنند

غزل شمارهٔ ۳۸۱ : کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟

شمارهٔ ۳۸۱ : داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهند

شمارهٔ ۳۸۱ : آبروی دیده ها باشد ز اشک آتشین

تک‌بیت شمارهٔ ۳۸۲ : در محرم تا چه خونها در دل مردم کند

غزل شمارهٔ ۳۸۲ : نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق را

شمارهٔ ۳۸۲ : دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بود

شمارهٔ ۳۸۲ : در جبین تاک، نور باده بی غش ببین

تک‌بیت شمارهٔ ۳۸۳ : می‌شوم من داغ، هر کس را که می‌سوزد فلک

غزل شمارهٔ ۳۸۳ : نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق را

شمارهٔ ۳۸۳ : می خرامید و صبوح از می بی غش زده بود

شمارهٔ ۳۸۳ : خط مشکین را به گرد خال آن مهوش ببین

تک‌بیت شمارهٔ ۳۸۴ : جوی شیر از جگل سنگ بریدن سهل است

غزل شمارهٔ ۳۸۴ : مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان

شمارهٔ ۳۸۴ : پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بود

شمارهٔ ۳۸۴ : ز شعر خویش نتوان فیض شعر دیگران بردن

تک‌بیت شمارهٔ ۳۸۵ : سیل درماندهٔ کوتاهی دیوار من است

غزل شمارهٔ ۳۸۵ : معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل را

شمارهٔ ۳۸۵ : (چشمت که راه توبه احباب می زند

شمارهٔ ۳۸۵ : ز شرم افزون توان گل از عذار دلستان چیدن

تک‌بیت شمارهٔ ۳۸۶ : دوستان آینهٔ صورت احوال همند

غزل شمارهٔ ۳۸۶ : سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟

شمارهٔ ۳۸۶ : چون لاله هر که باده حمرا نمی زند

شمارهٔ ۳۸۶ : ازان خرسند گردیدم ز دیدن ها به نادیدن

تک‌بیت شمارهٔ ۳۸۷ : از خون چو داغ لاله حصار دل من است

غزل شمارهٔ ۳۸۷ : به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را

شمارهٔ ۳۸۷ : دم گر چه پیش آینه عالم نمی زند

شمارهٔ ۳۸۷ : ز اهل عقل همواری به مجنونان فزون تر کن

تک‌بیت شمارهٔ ۳۸۸ : با پاکدامنان نظری هست حسن را

غزل شمارهٔ ۳۸۸ : مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را

شمارهٔ ۳۸۸ : ماه از حجاب روی تو پروین عرق کند

شمارهٔ ۳۸۸ : جوانی برد با خود آنچه می آمد به کار از من

تک‌بیت شمارهٔ ۳۸۹ : نالهٔ مظلوم در ظالم سرایت می‌کند

غزل شمارهٔ ۳۸۹ : نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل را

شمارهٔ ۳۸۹ : تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟

شمارهٔ ۳۸۹ : نباشد در مقام دلبری نازک نهال من

تک‌بیت شمارهٔ ۳۹۰ : درین دو هفته که مهمان این چمن شده‌ای

غزل شمارهٔ ۳۹۰ : اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را

شمارهٔ ۳۹۰ : چندان که ممکن است کسی مردمی کند

شمارهٔ ۳۹۰ : ندارد حاجت تکرار گفتار تمام من

تک‌بیت شمارهٔ ۳۹۱ : خزان ز غنچهٔ تصویر، راست می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۳۹۱ : به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را

شمارهٔ ۳۹۱ : اول به ظالمان اثر ظلم می رسد

شمارهٔ ۳۹۱ : به پرگار از توکل شد چنان برگ و نوای من

تک‌بیت شمارهٔ ۳۹۲ : به قرب گلعذاران دل مبندید

غزل شمارهٔ ۳۹۲ : درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟

شمارهٔ ۳۹۲ : در خشت خم به چشم حقارت نظر مکن

شمارهٔ ۳۹۲ : تا سر خود به گریبان نتوانی بردن

تک‌بیت شمارهٔ ۳۹۳ : غربت مپسندید که افتید به زندان

غزل شمارهٔ ۳۹۳ : ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را

شمارهٔ ۳۹۳ : این ناقصان که فخر به انساب می کنند

شمارهٔ ۳۹۳ : می گشاید ز خموشان دل بی کینه من

تک‌بیت شمارهٔ ۳۹۴ : تیره بختیهای ما از پستی اقبال نیست

غزل شمارهٔ ۳۹۴ : نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم را

شمارهٔ ۳۹۴ : تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟

شمارهٔ ۳۹۴ : اگر عزیز توان شد به آبروی کسان

تک‌بیت شمارهٔ ۳۹۵ : بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیست

غزل شمارهٔ ۳۹۵ : به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را

شمارهٔ ۳۹۵ : مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبود

شمارهٔ ۳۹۵ : توان به خامشی از عمر کام دل بردن

تک‌بیت شمارهٔ ۳۹۶ : از حال دل مپرس که با اهل عقل چیست

غزل شمارهٔ ۳۹۶ : مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم را

شمارهٔ ۳۹۶ : خطت ز پیش چشم سوادم نمی رود

شمارهٔ ۳۹۶ : به طوق غبغب سیمین او نظر واکن

تک‌بیت شمارهٔ ۳۹۷ : خواهد ثواب بت شکنان یافت روز حشر

غزل شمارهٔ ۳۹۷ : مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را

شمارهٔ ۳۹۷ : دل روبرو به خنجر مژگان چرا شود

شمارهٔ ۳۹۷ : عرق به چهره اش از تاب می نشسته ببین

تک‌بیت شمارهٔ ۳۹۸ : پیوسته است سلسله موجها به هم

غزل شمارهٔ ۳۹۸ : به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم را

شمارهٔ ۳۹۸ : آنجا که عارض تو ز می لاله گون شود

شمارهٔ ۳۹۸ : از توست آنچه می دهی آن را به دیگران

تک‌بیت شمارهٔ ۳۹۹ : غافل مشو ز پاس دل بیقرار ما

غزل شمارهٔ ۳۹۹ : مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم را

شمارهٔ ۳۹۹ : عمرم به تلخکامی مل خرج می شود

شمارهٔ ۳۹۹ : ز احسان بنای دولت خود باثبات کن

تک‌بیت شمارهٔ ۴۰۰ : جام شراب، مرهم دلهای خسته است

غزل شمارهٔ ۴۰۰ : نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را

شمارهٔ ۴۰۰ : ای سنگدل عقیق تو بدنام می شود

شمارهٔ ۴۰۰ : ای غنچه لب رعایت اهل نیاز کن

تک‌بیت شمارهٔ ۴۰۱ : صد بیابان درمیان دارند از بی نسبتی

غزل شمارهٔ ۴۰۱ : به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را

شمارهٔ ۴۰۱ : از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شود

شمارهٔ ۴۰۱ : عیش جهان در آن لب خندان نظاره کن

تک‌بیت شمارهٔ ۴۰۲ : خنده بیجاست برق گریهٔ بی اختیار

غزل شمارهٔ ۴۰۲ : ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را

شمارهٔ ۴۰۲ : هر کس که از رخ تو نظر آب می دهد

شمارهٔ ۴۰۲ : پهلو تهی ز ناوک آن دلربا مکن

تک‌بیت شمارهٔ ۴۰۳ : جز روی او که در عرق شرم غوطه زد

غزل شمارهٔ ۴۰۳ : ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را

شمارهٔ ۴۰۳ : گل بوی بی وفایی ارواح می دهد

شمارهٔ ۴۰۳ : بر جام باده چشم ندارد حباب من

تک‌بیت شمارهٔ ۴۰۴ : کنعان ز آب دیده یعقوب شد خراب

غزل شمارهٔ ۴۰۴ : مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان را

شمارهٔ ۴۰۴ : آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده است

شمارهٔ ۴۰۴ : در سوختن زیاده شود آب و تاب من

تک‌بیت شمارهٔ ۴۰۵ : غافل است از جنبش بی اختیار نبض خویش

غزل شمارهٔ ۴۰۵ : چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟

شمارهٔ ۴۰۵ : عاشق عنان به چرخ مقوس نمی دهد

شمارهٔ ۴۰۵ : متراش خط ز چهره خود پر عتاب من

تک‌بیت شمارهٔ ۴۰۶ : گردن مکش ز تیغ شهادت که این زلال

غزل شمارهٔ ۴۰۶ : مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان را

شمارهٔ ۴۰۶ : هرگز کسی ز قافله دل نشان ندید

شمارهٔ ۴۰۶ : آشفته می شود ز نصیحت دماغ من

تک‌بیت شمارهٔ ۴۰۷ : از ما سراغ منزل آسودگی مجو

غزل شمارهٔ ۴۰۷ : فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان را

شمارهٔ ۴۰۷ : به جای قطره باران به کشت طالع ما

شمارهٔ ۴۰۷ : در لعل یار خنده دندان نما ببین

تک‌بیت شمارهٔ ۴۰۸ : این گردباد نیست که بالا گرفته است

غزل شمارهٔ ۴۰۸ : ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان را

شمارهٔ ۴۰۸ : تبسمی پی دشنام تلخ در کارست

شمارهٔ ۴۰۸ : عتاب گلرخان در پرده دارد لطف پنهانی

تک‌بیت شمارهٔ ۴۰۹ : غم پوشش برونم را گرفته است

غزل شمارهٔ ۴۰۹ : ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را

شمارهٔ ۴۰۹ : چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟

شمارهٔ ۴۰۹ : زبان در کام کش تا خامشان را همزبان بینی

تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۰ : ز فکر جامه ونان چون برآیم ؟

غزل شمارهٔ ۴۱۰ : ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را

شمارهٔ ۴۱۰ : مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوز

شمارهٔ ۴۱۰ : کند گل جمع خود را چون تو در گلزار می آیی

تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۱ : از دست رستخیز حوادث کجا رویم ؟

غزل شمارهٔ ۴۱۱ : فروغ مهر باشد دیده اخترشماران را

شمارهٔ ۴۱۱ : نسیم از چمن و مشک از ختن گوید

شمارهٔ ۴۱۱ : سوز داغ دلم ای لاله تو نشناخته ای

تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۲ : برگرد به میخانه ازین توبهٔ ناقص

غزل شمارهٔ ۴۱۲ : نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را

شمارهٔ ۴۱۲ : رونق ز لاله زار تو خط سیاه برد

شمارهٔ ۴۱۲ : بوی گل غنچه شود چون تو به گلزار آیی

تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۳ : یک دلشده در دام نگاهت نگرفته است

غزل شمارهٔ ۴۱۳ : نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران را

شمارهٔ ۴۱۳ : گفتار او غم از دل ناکام می برد

شمارهٔ ۴۱۳ : جام جم مهر خموشی است اگر بینایی

تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۴ : خمیازهٔ نشاط است، روی گشادهٔ گل

غزل شمارهٔ ۴۱۴ : نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان را

شمارهٔ ۴۱۴ : تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟

شمارهٔ ۴۱۴ : عرق فشان رخ خود از شراب ساخته ای

تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۵ : سپهر خون به دلم می‌کند، نمی‌داند

غزل شمارهٔ ۴۱۵ : زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان را

شمارهٔ ۴۱۵ : تنها نه کار من به نگاه نخست کرد

شمارهٔ ۴۱۵ : کیم، به وادی فقر و سلوک نزدیکی

تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۶ : هست امید زیستن از بام چرخ افتاده را

غزل شمارهٔ ۴۱۶ : محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان را

شمارهٔ ۴۱۶ : کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟

شمارهٔ ۴۱۶ : عبیر فتنه به زلف سیاهت ارزانی!

تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۷ : سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است

غزل شمارهٔ ۴۱۷ : ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را

شمارهٔ ۴۱۷ : تا عشق هست ناله به فریاد می رسد

شمارهٔ ۴۱۷ : مخالفت نبود در جهان تنهایی

تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۸ : سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده است

غزل شمارهٔ ۴۱۸ : گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن را

شمارهٔ ۴۱۸ : جان چون کمال یافت به جانانه می رسد

شمارهٔ ۴۱۸ : در ماه روزه سیر مه ما نکرده ای

تک‌بیت شمارهٔ ۴۱۹ : نه لباس تندرستی، نه امید پختگی

غزل شمارهٔ ۴۱۹ : متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن را

شمارهٔ ۴۱۹ : از بس ادب که یافت دل ما ادیب شد

شمارهٔ ۴۱۹ : ای خط سبز کز لب جانان دمیده ای

تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۰ : هرگز از من چون کمان بر دست کس زوری نرفت

غزل شمارهٔ ۴۲۰ : بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن را

شمارهٔ ۴۲۰ : آخر غبار خط تو گرد کساد شد

شمارهٔ ۴۲۰ : هر لحظه خرابم کند آن چشم به رنگی

تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۱ : داغ می گل گل به طرف دامنم افتاده است

غزل شمارهٔ ۴۲۱ : ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را

شمارهٔ ۴۲۱ : خالش بلای جان ز خط مشکبار شد

شمارهٔ ۴۲۱ : با خود پرداز از منزل طرازی

تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۲ : تا گذشتی گرم چون خورشید از ویرانه‌ام

غزل شمارهٔ ۴۲۲ : به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون را

شمارهٔ ۴۲۲ : بال و پر محیط ز موج آشکاره شد

شمارهٔ ۴۲۲ : گر می نمی ستانی ای زاهد ریایی

تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۳ : غفلت پیریم از عهد جوانی بیش است

غزل شمارهٔ ۴۲۳ : نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون را

شمارهٔ ۴۲۳ : آثار عشق در دل چون سنگ من نماند

شمارهٔ ۴۲۳ : در حریمی که لب خود به شکرخنده گشایی

تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۴ : بخت ما چون بید مجنون سرنگون افتاده است

غزل شمارهٔ ۴۲۴ : نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون را

شمارهٔ ۴۲۴ : گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرد

شمارهٔ ۴۲۴ : بر گردن است خون دو صد کشته چون منش

تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۵ : می‌توان خواند از جبین خاک، احوال مرا

غزل شمارهٔ ۴۲۵ : شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را

شمارهٔ ۴۲۵ : مردم ز حد خویش برون پا نهاده اند

شمارهٔ ۴۲۵ : ماهی که عرض می دهد از فلس، مال خویش

تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۶ : داند که روح در تن خاکی چه می‌کشد

غزل شمارهٔ ۴۲۶ : ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون را

شمارهٔ ۴۲۶ : روشندلان که آینه جان زدوده اند

شمارهٔ ۴۲۶ : از کرم آن کس که شهرت است مرادش

تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۷ : چون غنچه این بساط که بر خویش چیده‌ای

غزل شمارهٔ ۴۲۷ : خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین را

شمارهٔ ۴۲۷ : این ریش پروران که گرفتار شانه اند

شمارهٔ ۴۲۷ : چون آتش است رغبت بی منتهای حرص

تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۸ : تا دل از دستم شراب ارغوانی برده است

غزل شمارهٔ ۴۲۸ : طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین را

شمارهٔ ۴۲۸ : جوش سخن من بود از جذبه مردان

شمارهٔ ۴۲۸ : با قد خم گشته روگردان مشو از راه حق

تک‌بیت شمارهٔ ۴۲۹ : آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده است

غزل شمارهٔ ۴۲۹ : اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین را

شمارهٔ ۴۲۹ : رخسار تو با خط سیه کار چه سازد؟

شمارهٔ ۴۲۹ : بی فسادی نیست گر رو در صلاح آرند خلق

تک‌بیت شمارهٔ ۴۳۰ : این چه رخسارست، گویا چهره پرداز بهار

غزل شمارهٔ ۴۳۰ : چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را

شمارهٔ ۴۳۰ : می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزد

شمارهٔ ۴۳۰ : مرو از راه به احسان خسیسانه خلق

تک‌بیت شمارهٔ ۴۳۱ : نقش پای رفتگان هموار سازد راه را

غزل شمارهٔ ۴۳۱ : به هر تردامنی منمای آن آیینه رو را

شمارهٔ ۴۳۱ : از دیده حیرت زده چون آب نریزد؟

شمارهٔ ۴۳۱ : نیست از گرد مذلت متواضع را باک

تک‌بیت شمارهٔ ۴۳۲ : مرا به بلبل تصویر رحم می‌آید

غزل شمارهٔ ۴۳۲ : تهی چشمان چه می دانند قدر روی نیکو را؟

شمارهٔ ۴۳۲ : در دور خط آن سیم ذقن تلخ سخن شد

شمارهٔ ۴۳۲ : برات رزق ترا از زراعت ایزد پاک

تک‌بیت شمارهٔ ۴۳۳ : جان می‌دهد چو شمع برای نسیم صبح

غزل شمارهٔ ۴۳۳ : صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی را

شمارهٔ ۴۳۳ : لب تشنه تو، سوخته ای نیست نباشد

شمارهٔ ۴۳۳ : می کند عیب نمایان را هنرپرور کمال

تک‌بیت شمارهٔ ۴۳۴ : از باده خشک لب شدن و مردنم یکی است

غزل شمارهٔ ۴۳۴ : سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی را

شمارهٔ ۴۳۴ : توفیق، مرا رخت به منزل نرساند

شمارهٔ ۴۳۴ : روزگاری شد دل افسرده دارم در بغل

تک‌بیت شمارهٔ ۴۳۵ : خاطر از سبحه و زنار مکدر شده است

غزل شمارهٔ ۴۳۵ : هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی را

شمارهٔ ۴۳۵ : ترسم که مرا عشق به مردی نرساند

شمارهٔ ۴۳۵ : هر که را از سایلان ناشاد می سازد بخیل

تک‌بیت شمارهٔ ۴۳۶ : شبنم از سعی به سرچشمهٔ خورشید رسید

غزل شمارهٔ ۴۳۶ : دلم خاک مراد خویش داند نامرادی را

شمارهٔ ۴۳۶ : چون حرف زند، غنچه ز گفتار بماند

شمارهٔ ۴۳۶ : هر که از لاغری انگشت نما شد چو هلال

تک‌بیت شمارهٔ ۴۳۷ : هیچ کس مشکل ما را نتوانست گشود

غزل شمارهٔ ۴۳۷ : مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری را

شمارهٔ ۴۳۷ : جمعی که سر خویش به فتراک تو بستند

شمارهٔ ۴۳۷ : تن گران و جان نزار و دل کباب است از طعام

تک‌بیت شمارهٔ ۴۳۸ : ای که می‌پرسی ز صحبتها گریزانی چرا

غزل شمارهٔ ۴۳۸ : خوش آن آزاده کز مردم نهان دارد فقیری را

شمارهٔ ۴۳۸ : کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟

شمارهٔ ۴۳۸ : لازم یکدیگر افتاده است ناکامی و کام

تک‌بیت شمارهٔ ۴۳۹ : از مرگ به ما نیم نفس بیش نمانده است

غزل شمارهٔ ۴۳۹ : ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی را

شمارهٔ ۴۳۹ : جویای تو آسودگی از مرگ نبیند

شمارهٔ ۴۳۹ : حرص کرد از دعوی فقر و فنا شرمنده ام

تک‌بیت شمارهٔ ۴۴۰ : چون برگ خزان دیده و چون شمع سحرگاه

غزل شمارهٔ ۴۴۰ : گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی را

شمارهٔ ۴۴۰ : تا صدق طلب خضر من آبله پا بود

شمارهٔ ۴۴۰ : می چکد چون شمع آتش از زبان خامه ام

تک‌بیت شمارهٔ ۴۴۱ : نه کوهکنی هست درین عرصه، نه پرویز

غزل شمارهٔ ۴۴۱ : تکلف نیست در گفتار رند لاابالی را

شمارهٔ ۴۴۱ : احوال دل خسته به اغیار مگویید

شمارهٔ ۴۴۱ : اشک خونین بس که زد جوش از دل دیوانه ام

تک‌بیت شمارهٔ ۴۴۲ : یک عمر می‌توان سخن از زلف یار گفت

غزل شمارهٔ ۴۴۲ : به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی را

شمارهٔ ۴۴۲ : (شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟

شمارهٔ ۴۴۲ : ناز آن لبها ز خط از قدردانی می کشم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۴۳ : دیوانه شو که عشرت طفلانهٔ جهان

غزل شمارهٔ ۴۴۳ : مده از دست در پیری شراب ارغوانی را

شمارهٔ ۴۴۳ : کدام شوخ که با من سر عتاب ندارد؟

شمارهٔ ۴۴۳ : گر چه در راه سخن کرده است از سر پا قلم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۴۴ : یک دل گشاده از نفس گرم من نشد

غزل شمارهٔ ۴۴۴ : به آهی می توان از خود برآوردن جهانی را

شمارهٔ ۴۴۴ : عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزد

شمارهٔ ۴۴۴ : از خموشی ما ز دست هرزه نالان رسته ایم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۴۵ : شیرازهٔ طرب خط پیمانه بوده است

غزل شمارهٔ ۴۴۵ : نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی را

شمارهٔ ۴۴۵ : خراب شو که به ملک خراب باج نباشد

شمارهٔ ۴۴۵ : ما به رنجش اکتفا از تندخویان کرده ایم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۴۶ : امروز کرده‌اند جدا، خانه کفر و دین

غزل شمارهٔ ۴۴۶ : کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی را

شمارهٔ ۴۴۶ : همت عالی نظر به پست ندارد

شمارهٔ ۴۴۶ : غم به آه از سینه افگار برمی آوریم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۴۷ : در زمان عشق ما کفرست، ورنه پیش ازین

غزل شمارهٔ ۴۴۷ : غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی را

شمارهٔ ۴۴۷ : دور قدح را مه تمام ندارد

شمارهٔ ۴۴۷ : چند دل ز اندیشه بیش و کم روزی خوریم؟

تک‌بیت شمارهٔ ۴۴۸ : ای غزال چین، چه پشت چشم نازک می‌کنی ؟

غزل شمارهٔ ۴۴۸ : زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی را

شمارهٔ ۴۴۸ : ره به فروغ رخش نقاب نگیرد

شمارهٔ ۴۴۸ : بر زمین خط از خیال سرو قدی می کشیم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۴۹ : فلک پیر بسی مرگ جوانان دیده است

غزل شمارهٔ ۴۴۹ : رسانیده است حسن او به جایی بی وفایی را

شمارهٔ ۴۴۹ : طالع ما عیش را غم می کند

شمارهٔ ۴۴۹ : کجا شور قیامت تلخ سازد خواب شیرینم؟

تک‌بیت شمارهٔ ۴۵۰ : خونی که مشک گشت، دلش می‌شود سیاه

غزل شمارهٔ ۴۵۰ : خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی را

شمارهٔ ۴۵۰ : گریه ما دل به طوفان می دهد

شمارهٔ ۴۵۰ : ما نه امروز ز گلگشت چمن سیر شدیم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۵۱ : سیری ز دیدن تو ندارد نگاه من

غزل شمارهٔ ۴۵۱ : کند لیلی چنین گر جلوه مستانه در صحرا

شمارهٔ ۴۵۱ : نه هر دل جای سودای تو باشد

شمارهٔ ۴۵۱ : چنان که جمله عبادات از وضوست تمام

تک‌بیت شمارهٔ ۴۵۲ : تسلیم می‌کند به ستم ظلم را دلیر

غزل شمارهٔ ۴۵۲ : به دل های پر از خون حرف آن زلف دو تا بگشا

شمارهٔ ۴۵۲ : هر که نبرد آب خود چشمه کوثر شود

شمارهٔ ۴۵۲ : نجست ناوک آهی درست از شستم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۵۳ : اگر ز اهل دلی، فیص آسمان از توست

غزل شمارهٔ ۴۵۳ : ندارد حاجت مشاطه روی گلعذار ما

شمارهٔ ۴۵۳ : خار پیراهن مشو آسودگان خاک را

شمارهٔ ۴۵۳ : مرا که هست میسر سبو به دوش کشم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۵۴ : غفلت نگشت مانع تعجیل، عمر را

غزل شمارهٔ ۴۵۴ : ز خط سبز شد فیروزه ای لعل نگار ما

شمارهٔ ۴۵۴ : غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرار

شمارهٔ ۴۵۴ : به دست چون شکن زلف او شمار کنم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۵۵ : به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه است

غزل شمارهٔ ۴۵۵ : نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ما

شمارهٔ ۴۵۵ : آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهار

شمارهٔ ۴۵۵ : کجاست مشت زری تا چو گل به باد دهیم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۵۶ : در گوشه فقس مگر از دل برآورم

غزل شمارهٔ ۴۵۶ : فلک پرواز سازد آه را درد گران ما

شمارهٔ ۴۵۶ : باز دارم نعل در آتش ز پیکان دگر

شمارهٔ ۴۵۶ : دل را ز زلف آن بت پرفن گرفته ام

تک‌بیت شمارهٔ ۴۵۷ : بود تا در بزم یک هشیار، ساقی می‌نخورد

غزل شمارهٔ ۴۵۷ : رموز سرگذشت عاشقان گر دیدنی دارد

شمارهٔ ۴۵۷ : ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگر

شمارهٔ ۴۵۷ : از بس که بی گمان به در دل رسیده ام

تک‌بیت شمارهٔ ۴۵۸ : نادان دلش خوش است به تدبیر ناخدا

غزل شمارهٔ ۴۵۸ : ز تأثیر دل بیدار، چشم تر شود بینا

شمارهٔ ۴۵۸ : نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتر

شمارهٔ ۴۵۸ : جان دگر ز بوسه دلدار یافتم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۵۹ : تا داده‌ام عنان توکل ز دست خویش

غزل شمارهٔ ۴۵۹ : می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از مینا

شمارهٔ ۴۵۹ : با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟

شمارهٔ ۴۵۹ : از جلوه ات ز هوش من زار می روم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۶۰ : آنچه برگ عیش می‌دانی درین بستانسرا

غزل شمارهٔ ۴۶۰ : اگر این بار می آید به دستم گردن مینا

شمارهٔ ۴۶۰ : درویش خامش است ز مبرم کشنده تر

شمارهٔ ۴۶۰ : ما در جهان قرار اقامت نداده ایم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۶۱ : عافیت می‌طلبی، پای خم از دست مده

غزل شمارهٔ ۴۶۱ : مدار از دامن شب دست وقت عرض مطلب ها

شمارهٔ ۴۶۱ : اقبال، گلی از چمن نیت خیرست

شمارهٔ ۴۶۱ : ز اهل کرم به هند کسی را ندیده ایم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۶۲ : قانع از قامت یارست به خمیازهٔ خشک

غزل شمارهٔ ۴۶۲ : ندارد خواب چشم عاشق دیوانه در شبها

شمارهٔ ۴۶۲ : ای دل بی تاب زاری واگذار

شمارهٔ ۴۶۲ : پیوسته ما ز فکر دو عالم مشوشیم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۶۳ : دل سودازده را راحت و آزار یکی است

غزل شمارهٔ ۴۶۳ : ز سختی های عالم قانعان را هست لذت ها

شمارهٔ ۴۶۳ : رزق نزدیکان حق آید به پای خویشتن

شمارهٔ ۴۶۳ : ما آبروی فقر به گوهر نمی دهیم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۶۴ : قرب و بعد از طرف توست چو حق نشناسی

غزل شمارهٔ ۴۶۴ : زهی ز اندیشه لعل تو پر خون جام فکرت ها

شمارهٔ ۴۶۴ : رنگ من کرده به بال و پر عنقا پرواز

شمارهٔ ۴۶۴ : طرفی ز نهال قد آن شوخ نبستم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۶۵ : ادب پیر خرابات نگهداشتنی است

غزل شمارهٔ ۴۶۵ : مدار از منزل آرایان طمع معماری دلها

شمارهٔ ۴۶۵ : سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوز

شمارهٔ ۴۶۵ : از دل نبرد زنگ الم باد بهارم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۶۶ : نور ماه و انجم و خورشید پیش من یکی است

غزل شمارهٔ ۴۶۶ : به یک پیمانه می، کرد ساقی حل مشکل ها

شمارهٔ ۴۶۶ : چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باش

شمارهٔ ۴۶۶ : ما از لب خامش ز سخن داد گرفتیم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۶۷ : توان به زنده دلی شد ز مردگان ممتاز

غزل شمارهٔ ۴۶۷ : اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زنها

شمارهٔ ۴۶۷ : مست ناز من چنین مغرور و بی پروا مباش

شمارهٔ ۴۶۷ : ما همچو شرر تلخی غربت نکشیدیم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۶۸ : به نسیمی ز گلستان سفری می‌گردد

غزل شمارهٔ ۴۶۸ : زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشن ها

شمارهٔ ۴۶۸ : یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکش

شمارهٔ ۴۶۸ : یک دم که به کف باده گلرنگ نداریم

تک‌بیت شمارهٔ ۴۶۹ : بغیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

غزل شمارهٔ ۴۶۹ : مباش ای رهنورد عشق نومید از تپیدن ها

شمارهٔ ۴۶۹ : سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنش

شمارهٔ ۴۶۹ : ز تن عضوی بود دلهای خودکام

تک‌بیت شمارهٔ ۴۷۰ : یک دیدن از برای ندیدن بود ضرور

غزل شمارهٔ ۴۷۰ : ز خرمن صلح کن با دانه ای از دوربینی ها

شمارهٔ ۴۷۰ : کاکل او درهم است از شورش سودای خویش

شمارهٔ ۴۷۰ : روی خوبت زنگ خودبینی زدود از گلرخان

تک‌بیت شمارهٔ ۴۷۱ : بگشای چاک سینه که بر منکران حشر

غزل شمارهٔ ۴۷۱ : ترا پر چون صدف شد گوش از سیماب در دریا

شمارهٔ ۴۷۱ : فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباش

شمارهٔ ۴۷۱ : حلقه هر در مشو با قامت همچون کمان

تک‌بیت شمارهٔ ۴۷۲ : روزگار آن سبکرو خوش که مانند شرار

غزل شمارهٔ ۴۷۲ : به هر شورش مده چون موج از کف دامن دریا

شمارهٔ ۴۷۲ : آن که از چاک دل خویش بود محرابش